وضعیت بحرانی

کوین لاناهان (ریچارد پریور) یک توسعه‌دهنده املاک و مستغلات کوچک و ناموفق است که در شرایط بحرانی قرار می‌گیرد زمانی که معامله‌اش با یک خلافکار در حین دستگیری به هم می‌خورد. تنها راه برای اجتناب از زندان، اثبات دیوانگی اوست. در حالی که در بخش روانپزشکی تحت ارزیابی است، فرصتی برای فرار به شکل یک طوفان به وجود می‌آید که برق بیمارستان را قطع می‌کند. در حالی که او در حال فرار است، مدیر تازه‌کار او را با یک پزشک اورژانس اشتباه می‌گیرد که منتظرش بوده است. حتی بدون دانستن کوچک‌ترین چیزی درباره پزشکی، او متوجه می‌شود که دارای ویژگی‌های رهبری واقعی است و یک نیروی قدرتمند و مثبت برای خیر است. اما آیا این کافی است تا او برنامه‌های فرار خود را تغییر دهد؟

• خانواده‌ها می‌توانند درباره‌ی تمام فحاشی‌ها در وضعیت بحرانی صحبت کنند. آیا این موضوع فیلم را خنده‌دارتر می‌کند؟ آیا به باورپذیرتر شدن شخصیت‌ها کمک می‌کند؟ چرا فکر می‌کنید اینقدر در فیلم از آن استفاده شده است؟
• فیلم چه دیدگاهی در مورد مصرف مواد مخدر دارد؟ آیا می‌دانستید که ریچارد پریور خود با اعتیاد دست و پنجه نرم می‌کرد؟ آیا این موضوع نظر شما را در مورد نحوه نمایش معتادان تغییر می‌دهد؟
• کوین متوجه می‌شود که وقتی ناگهان در نقش رهبری قرار می‌گیرد، توانایی‌های بسیار بیشتری از آنچه فکر می‌کرد دارد. آیا تا به حال از کشف توانایی‌های خود شگفت‌زده شده‌اید؟ چه فرصت‌هایی داشته‌اید یا ممکن است در آینده برای شناختن چیزهای جدید در مورد خودتان به دست آورید؟

والدین باید بدانند که وضعیت بحرانی یک کمدی بیمارستان با بازی ریچارد پریور است که پر از الفاظ زشت (به ویژه مداوم «س--ت» و «ا--») و شوخی‌های بی‌ادبانه در مورد سکس و مواد مخدر است. خشونت در آن کم است، خشن نیست و اغلب به صورت کمدی یا برای خنداندن است (تلاش برای آدم‌ربایی با چاقو برای خنداندن نیست، اما ترسناک هم نیست). نوجوانان ممکن است به محتوای «آبی» آن جذب شوند، اما در اینجا هدفی ندارد و تیزی و نبوغی را که پریور را در دهه ۷۰ به شهرت رساند، به نمایش نمی‌گذارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

جوانان و خانواده‌هایی که به دنبال کشف نبوغ پشت یکی از تاثیرگذارترین چهره‌های کمدی مدرن هستند، و حتی آن‌هایی که فقط به دنبال چند خنده‌ی دلچسب هستند، باید به جستجوی خود ادامه دهند. داستان ضعیف و قابل پیش‌بینی و دیالوگ‌های خشک و کلیشه‌ای خنده‌های واقعی را به ارمغان نمی‌آورند. و متاسفانه، کاریزما و استعداد ریچارد پریور کافی نیست تا ما را به شخصیت او علاقمند کند -- او در اوج بازی خود نیست. غم و اندوه، و شاید بیش از حد خستگی، به نظر می‌رسد زیر سطح عملکرد او پنهان شده‌اند. البته، اگر به دنبال آن هستید، طنز بی‌ادبانه و توهین‌آمیزی وجود دارد، اما شرایط بحرانی چیز دیگری برای ارائه ندارد و بیشتر به عنوان یک شوخی خسته‌کننده به نظر می‌رسد.