شهر شادی

شهر شادی در بوکاوو، در کنگوی شرقی، جایی که از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون جنگ ویرانگری در جریان بوده، واقع شده است. مناطق حومه‌ای که سرشار از مواد معدنی ارزشمند هستند، تحت محاصره قرار دارند. شرکت‌های چندملیتی، گروه‌های شبه‌نظامی از مردان جوان را «استخدام» می‌کنند که وظیفه‌شان تخلیه روستاهای این مناطق است. تجاوز و غارتگری تاکتیک نظامی اصلی این گروه‌ها است. صدها هزار زن و دختر مورد تجاوز قرار گرفته‌اند و کودکان و نوزادان بی‌رحمانه کشته شده‌اند. شهروندان برای فرار از خشونت، منابع و امکانات را رها کرده و آنها را به دست مهاجمان می‌سپارند. دکتر دنیس موک‌وگه، متخصص زنان و زایمان، و کریستین شویلر-دشریور، فعال اجتماعی، «شهر شادی» را به عنوان پناهگاهی امن برای بازماندگان بنیان نهادند. ایو انسلر، نمایشنامه‌نویس و فعال خستگی‌ناپذیر حقوق زنان، به آنها پیوست. نیازهای پزشکی و روانی ساکنان تا حد امکان برآورده می‌شود. علاوه بر این، زنان برای رهبری آموزش می‌بینند و تجارب ترسناکشان زمینه‌ای برای تجدید حیاتشان می‌شود. شهر شادی زندگی جدید، امید، جامعه و الهام ارائه می‌دهد. زنان داستان‌هایشان را روایت می‌کنند. هنر دفاع شخصی را می‌آموزند. مهم‌تر از همه تلاش آنها برای بازپس‌گیری هویت و شادی‌شان است. آنها می‌رقصند، آواز می‌خوانند، دوخت‌ودوز می‌کنند، از یکدیگر حمایت می‌کنند و گام‌هایی را برای بازگشت به دنیای بیرون با قدرت خود برمی‌دارند.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره‌ی اهداف فیلم‌های مستند گفتگو کنند: سرگرمی، آموزش یا اطلاع‌رسانی، الهام‌بخشی و/یا قانع کردن. فیلم شهر شادی در کدام دسته یا دسته‌هایی قرار می‌گیرد؟ چرا؟
• شعار اجتماع موسوم به "شهر شادی" این است: "درد را به قدرت تبدیل کن". چه ویژگی‌های شخصیتی (مانند استقامت، شجاعت) برای این دگرگونی اساسی هستند؟
• این فیلم چگونه تاثیر یک فرد را در دنیای امروز نشان می‌دهد؟ چرا افرادی مانند دکتر موکوئگه، کریستین شویلر-دشریور و ایو انسلر همچنان به خدمت‌رسانی ادامه می‌دهند؟ کار آنها چگونه برایشان ارزشمند است؟ آیا تاکنون چنین دستاوردهای شخصی را تجربه کرده‌اید؟ در مورد جامعه خود فکر کنید. در کدام زمینه می‌توانید تفاوتی ایجاد کنید؟

شهر شادی" مستندی تاثیرگذار درباره زنان و دختران ساکن بوکاوو در کنگوی شرقی است که قربانی تجاوز شده و در اثر وحشت‌های جنگ آسیب دیده‌اند. زنان و کارکنانی که در این فیلم معرفی می‌شوند، در «شهر شادی» زندگی می‌کنند، یک جامعه غیرانتفاعی که به درمان بازماندگان و آموزش مهارت‌های رهبری به آنها برای کمک به دیگران می‌پردازد. این مرکز که به عنوان یک موفقیت چشمگیر شناخته می‌شود، هر سال ۱۸۰ زن را تحت درمان قرار می‌دهد. بخش مهمی از روند بهبودی زنان، گفتن حقیقت است و داستان‌های آنها سرشار از خشونت‌های جنسی و غیرانسانی است. صحبت درباره بدن زن و اندام‌های تولید مثل او صریح و بی‌پرده است و گاهی اوقات ظلم و ستمی که بر این زنان و دختران رفته، دلهره‌آور و تکان‌دهنده است. از سوی دیگر، تمرکز فیلم بر افرادی که زندگی حرفه‌ای و شخصی خود را وقف نجات این زنان کرده‌اند و همچنین پیشرفت خود زنان، باعث می‌شود که فیلم الهام‌بخش، امیدوارانه و در نهایت رضایت‌بخش باشد. به دلیل مضمون بالغانه و داستان‌های روایت‌شده، این فیلم مناسب کودکان نیست.

این مستند تکان‌دهنده و زیبا به همان اندازه که دلخراش است، امیدبخش نیز هست. زنان این جامعهٔ غیرعادی، شجاع‌ترین، مقاوم‌ترین و الهام‌بخش‌ترین افراد هستند. مادلین گاوین فیلمی ساخته که معنای ویژه‌ای به شعار این جامعه می‌دهد. گاوین مانند ساکنان آنجا که یاد می‌گیرند دوباره زندگی کنند، «درد را تبدیل به قدرت» کرده و فیلم قدرتمندی ساخته که شایستهٔ دیده‌شدن است. این فیلم برندهٔ جایزهٔ بهترین مستند در جشنواره‌های فیلم متعددی شده است، اگرچه گاهی تماشای آن دشوار است. داستان‌هایی که با چنین جزئیاتی از خشونت جنسی و صمیمیت روایت می‌شوند، نمی‌توانند احساسات عمیقی برانگیخته نکنند.این پیام‌ها، که درباره تاب‌آوری و توانایی افراد برای ایجاد تغییر اساسی هستند، رنج و اندوه را با امید آمیخته می‌کنند. قهرمانانی مانند دکتر موکwege، زنی جوان با شجاعت Jane Mukunila، یا فعالانی مصمم مانند Christine Schuyler-Deschryver و Eve Ensler به ندرت پیدا می‌شوند. فیلم شهر شادی اطمینان می‌دهد که آنها فراموش نخواهند شد.