روز طولانی

بر اساس کتاب محترم آن دوران، طولانی‌ترین روز، ۶ ژوئن ۱۹۴۴ است، زمانی که نیروهای متفقین با حمله هوایی و دریایی به فرانسه، تلاش گسترده‌ای برای ورود به قلمرو تحت اشغال آلمان کردند، که تهدیدی برای تمام اروپا بود. این فیلم توسط سه کارگردان، مسئول سه کشور درگیر (آمریکا، بریتانیا، آلمان) فیلمبرداری شد و محصول رؤیای تهیه‌کننده، داریل زانوک بود که امیدوار بود حماسه قطعی جنگ جهانی دوم را ارائه دهد. ستارگان بی‌شماری از سینما (جان وین، رابرت میچام، رابرت رایان، ادی آلبرت، ریچارد برتون، رد باتنز، و پیتر لافورد، به همراه بسیاری از بهترین بازیگران انگلستان و آلمان) به زانوک پیوستند تا اطمینان حاصل شود که فیلم رویدادی درخشان خواهد بود. دو ساعت اول فیلم به تصمیم‌گیری‌ها و آماده‌سازی‌های حیاتی متفقین قبل از طلوع خورشید، و همچنین به شک و ترس آلمانی‌ها از حمله می‌پردازد. در این بخش، طیف وسیعی از شخصیت‌ها معرفی می‌شوند؛ علاقه‌مندی‌ها شکل می‌گیرند؛ درگیری‌های اولیه در تاریکی رخ می‌دهند؛ و اهمیت موضوع برجسته می‌شود. یک‌سوم پایانی، نبرد بی‌امان، تخریب و مرگ را به تصویر می‌کشد، که در نهایت به موفقیت اولیه نیروهای متفقین منجر می‌شود و آن‌ها را به سمت پیروزی هدایت می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه به تصویر کشیدن جنگ از زمان ساخت این فیلم در سال ۱۹۶۲ بحث کنند. این فیلم در زمان ساخت به دلیل خشونت و واقع‌گرایی مورد توجه قرار گرفت، اما چگونه طولانی‌ترین روز در مقایسه با فیلم‌های جنگی جدیدتر (نجات سرباز رایان و تک‌تیرانداز تنها) از نظر لحن و خشونت روی پرده، متفاوت است؟
• چرا فکر می‌کنید گاهی فیلم‌سازان تصمیم می‌گیرند فیلم‌های سیاه و سفید بسازند؟ آیا هنر سایه‌ها و طیف‌های مختلف را که با این تکنیک آشکار می‌شود، می‌بینید؟ آیا نبود رنگ آن را واقعی‌تر یا غیرواقعی‌تر جلوه می‌دهد؟
• چرا دانستن اینکه یک فیلم تاریخی تا چه حد به واقعیت وفادار است مهم است؟ چگونه می‌توانید در مورد دقت و صحت فیلم تحقیق کنید؟ آیا واقع‌گرایی بیشتر را ترجیح می‌دهید یا داستانی «بهتر»؟

والدین باید بدانند که فیلم «طولانی‌ترین روز» که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد، به‌طور عمده به‌صورت دقیق روز دی (ششم ژوئن ۱۹۴۴) را به تصویر می‌کشد، روزی که نیروهای متفقین به اروپا تحت اشغال آلمان از طریق ساحل غربی فرانسه حمله کردند. این فیلم که در یک دوره ۲۴ ساعته اتفاق می‌افتد، از سه دیدگاه متمایز آمریکایی، انگلیسی و آلمانی (با زیرنویس) برای روایت داستان استفاده می‌کند. دو ساعت اول فیلم، آماده‌سازی‌ها و درگیری‌های اولیه را نشان می‌دهد که منجر به ساعت پایانی می‌شود، ساعتی که نبردهای هوایی و دریایی عظیمی را به تصویر می‌کشد که حمله متفقین به ساحل اوماها در نرماندی را آغاز کرد. نبرد تقریباً مداوم است. مردان به رگبار بسته می‌شوند؛ اجساد بی‌جان در ساحل دیده می‌شوند؛ برخی از اجساد از درختان آویزان هستند. با این حال، خشونت و بی‌رحمی به حداقل رسانده شده است؛ دوربین بر تخریب انسانی تمرکز نمی‌کند. تلاشی برای نشان دادن افسران آلمانی به‌صورت متعادل صورت گرفته است، هرچند برخی از آنها به‌شدت احمق و نادان به تصویر کشیده شده‌اند. این فیلم در زمان انتشار خود دستاوردی مهم بود (فیلمسازان نمی‌توانستند از جلوه‌های ویژه و کامپیوتر استفاده کنند)، و همچنان تأثیر تاریخی و احساسی مورد نظر را حفظ کرده است. در فیلم، برخی از شخصیت‌ها سیگار می‌کشند، مشروب می‌خورند، و کلمات «لعنتی» و «به جهنم» را به‌کار می‌برند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

روزهای طولانی، معرفیِ گیرا و محکمی است به فصلی حماسی از تاریخ جهان. فیلمی شگفت‌انگیز در زمان خودش، تصور کنید بازسازیِ صحنه‌های نبردِ واقعی بدون کمکِ جلوه‌های ویژهٔ کامپیوتری یا هر پیشرفتِ فنیِ ۵۰ سالِ اخیر. این فیلم همچنان دستاوردی هنری است و باید آن را تلاشی صادقانه دانست برای به تصویر کشیدنِ واقعیتِ رویدادی تاریخیِ مهم برای تماشاگرانِ سینما در سال ۱۹۶۲.این داستان از سادگی خاصی برخوردار است. شخصیت‌ها، همانند خود فیلم، سیاه و سفید هستند. قهرمانان دارای انگیزه‌های خالص، ارزش‌های استوار و وفاداری‌های محکم هستند. بیشتر شخصیت‌های منفی در تلاش‌های خود برای عقب راندن نیروهای متفقین یا ستایش پیشوای خود، ناامید و خشمگین هستند؛ با این حال، تلاشی برای انسان‌سازی حداقل برخی از نخبگان نظامی آلمانی صورت گرفته است. اگرچه این فیلم قطعاً تصویری زنده از نبرد است، برخلاف بسیاری از فیلم‌های بعدی میدان نبرد، بر وحشت‌های گرافیکی مرگ و جراحت تمرکز نمی‌کند و جنگ نیز با وحشیگری بی‌رحمانه به تصویر کشیده نشده است.