نمایش چوئه

شو چوئه یک تجربه هنری است که توسط میزبان آن، دیوید چوئه، یک هنرمند تجسمی و مجرم سابق که به طور شگفت انگیزی با یک تصمیم هوشمندانه در مورد سهام فیسبوک پول زیادی به دست آورد، تامین مالی شده است. چوئه دوستان و همسایگانش را دعوت می کند تا در حالی که در مورد مسائل صمیمی مانند رابطه جنسی، جرم، تروما و درمان بحث می کنند، از آنها پرتره بکشد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد دیوید چو صحبت کنند. او کیست؟ این برنامه چه چیزی در مورد او به ما می‌گوید؟ چرا او این برنامه را انجام می‌دهد؟ چه چیزی از این برنامه انتظار دارد؟ آیا به نظر می‌رسد که او به هدفش رسیده است؟
• چوئی چگونه با مهمانانش تعامل می‌کند؟ از این گفتگوها چه چیزی امید دارد به دست آورد؟ در این گفتگوها چه چیزهای جالب یا شگفت‌انگیزی به میان می‌آید؟
• در پایان هر قسمت، پرتره‌های چوی چگونه به نمایش درمی‌آیند؟ چه چیزی در مورد روند هنری او از این برنامه می‌آموزید؟ آیا فکر می‌کنید هنر او بازتاب دهنده گفتگوهایش با مهمانانش است؟ چرا بله یا خیر؟

برنامه چو شو یک برنامه گفتگوی منحصر به فرد است که در آن دیوید چو، هنرمند تجسمی، در حالی که پرتره مهمانان خود را نقاشی می‌کند، گفتگوهای صمیمی با آنها دارد. چو به دنبال گفتگوهای صریح و اصیل است که اغلب شامل توصیف خشونت و اعمال جنسی است. مواردی مانند حمله فیزیکی، خشونت گروهی و سوءاستفاده خانگی در این برنامه توصیف می‌شود و گاهی در عکس‌ها و ویدئوهای آرشیوی یا انیمیشن‌ها به نمایش گذاشته می‌شود. این برنامه شامل توصیفات گرافیکی از انواع مختلف اعمال جنسی و پورنوگرافی است. مصرف الکل و مواد مخدر نیز در این برنامه مورد بحث قرار می‌گیرد و در تصاویر آرشیوی نشان داده می‌شود. در حالی که چو به‌طور اصیل به مهمانان خود علاقه‌مند است و نسبت به آنها دلسوز است، ممکن است تشویق افراد به بازآفرینی یا مواجهه با رویدادهای تروماتیک، پیامدهای ناخواسته و مخربی داشته باشد که دیده نمی‌شود.

میزان سالمی از شک و تردید باید بخشی از هر نوع تماشای برنامه‌هایی مثل این باشد، که حول روانشناسی عامه‌پسند و ایده‌ای شلخته از خودشناسی ساخته شده‌اند. برنامه چو به‌طور کامل خام و اغلب قدرتمند است، درحالی‌که چو و مهمانانش درباره موضوعات دردناک و فوق‌العاده صحبت می‌کنند. قسمت اول شامل دو زوج است، هر کدام در آستانه به دنیا آوردن اولین فرزندشان، که صادقانه در مورد روابط پیچیده‌شان با والدین خود صحبت می‌کنند. اما چو همچنین آزمایش‌های روانشناختی بالقوه بی‌ملاحظه‌ای را با مهمانانش انجام می‌دهد بدون توجه به هرگونه عواقبی که ممکن است در برنامه ظاهر نشوند، و برخی از هم‌رازانش هم‌فکران شبه‌روشنفکر او مانند رین ویلسون و نیل استراس هستند. (نشانه بدی است وقتی یکی از شاخص‌های روانشناختی شما کسی است که کتاب هنرمند جذب را نوشته است.) برنامه چو می‌تواند سرگرم‌کننده و جذاب باشد، اما چو در جستجوی پاسخ‌ها است بدون اینکه لزوماً سوالات درست را بداند.