چاوچیلا

در ژوئیه ۱۹۷۶، سه مرد بچه‌ها و راننده یک اتوبوس مدرسه را از چاوچیلا، کالیفرنیا در راه بازگشت از اردوی تابستانی ربودند. به نظر می‌رسید این گروه بدون هیچ اثری ناپدید شده‌اند و والدین و جامعه با اضطراب در انتظار اخبار بودند. این پرونده تیترهای بین‌المللی را به خود جلب کرد و شامل جستجوی پلیس در سراسر ایالت بود. این فیلم با بازیگران، ربودن و حل و فصل را بازسازی می‌کند و با استفاده از فیلم‌های آرشیوی و مصاحبه با قربانیان، والدین و مقامات مستقیماً درگیر، بازگویی کامل این رویداد را به هم پیوند می‌زند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد بازماندگان آدم‌ربایی چاوچیلا صحبت کنند. آیا به شجاعت نیاز بود تا آنها داستان‌هایشان را در این مستند به اشتراک بگذارند؟ بدون مصاحبه‌های آنها فیلم چگونه متفاوت می‌بود؟
• بازماندگان چگونه استقامت خود را نشان دادند، اول به عنوان کودکان و بعد به عنوان بزرگسالان؟ چرا این یک قدرت شخصیت مهم است؟
• علم از بررسی تجربیات قربانیان چاوچیلا در طول دهه‌ها چه چیزهایی در مورد مواجهه با ترومای دوران کودکی آموخته است؟ مصاحبه با روانپزشک چگونه به فیلم کمک کرد؟
• گفته می‌شود که مجرمان در برنامه‌ریزی خود تا حدی تحت تأثیر یک فیلم جنایی از آن دوران قرار گرفته بودند. آیا این موضوع استدلال را تقویت می‌کند که فیلم‌ها یا بازی‌های ویدئویی خشونت‌آمیز می‌توانند بر رفتار افراد تأثیر منفی بگذارند؟ چرا یا چرا نه؟
• نظر شما در مورد بازسازی داستان های بازماندگان چیست؟ آیا این بازسازی ها واقع گرایانه به نظر می رسید؟ آیا آنها تجربه ای که بازماندگان داشتند را به شما نشان دادند؟

در سال ۱۹۷۶ در مرکز کالیفرنیا یک اتوبوس مدرسه پر از بچه‌ها ناپدید شد. این مستند به نام چاوچیلا جزئیات این پرونده مرموز را شرح می‌دهد. بازماندگان که حالا بزرگسال شده‌اند، مصاحبه می‌شوند و صحنه‌های بازسازی شده، آنچه را که بچه‌ها از سر گذرانده‌اند، به تصویر می‌کشند. این داستان، داستان آسیب و استقامت است. سناریوها و تصاویر ناراحت‌کننده‌ای دارد. مردانی با جوراب شلواری روی سرشان، تفنگ به سمت بچه‌ها گرفته و آنها را در ون‌ها حبس می‌کنند، جایی که به سختی می‌توانند نفس بکشند و مجبور به ادرار و استفراغ می‌شوند. بچه‌ها سپس به داخل یک محفظه دفن شده هل داده می‌شوند، جایی که تا زمانی که خودشان را نجات دهند و فرار کنند، در معرض خفگی قرار می‌گیرند. برخی توهم می‌بینند و بسیاری بعداً می‌گویند فکر می‌کردند خواهند مرد. به عنوان بزرگسالان، آنها از آسیب‌های ماندگار برای خود و خانواده‌شان می‌گویند، از جمله الکلیسم، اعتیاد، افسردگی، طلاق، کابوس، عقب‌نشینی عاطفی، خشم، حملات وحشت و حتی مرگ. تجربه آنها به عنوان مدلی برای نیاز به رسیدگی فوری به آسیب‌های دوران کودکی مورد مطالعه قرار گرفته است. این فیلم حاوی کلمات نامناسبی مانند جهنم و کس‌کش است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این مستند سی ان ان مکس از علاقه به جنایات واقعی بهره می‌برد، اما اشتباه نکنید-- این ورود پرتنش به یک پرونده قدیمی، نگاهی شخصی است که بر تجربه قربانیان تمرکز دارد. مصاحبه با مقامات آن زمان، جنبه واقع‌گرایانه‌ای به داستان جنایی پشت چاوچیلا می‌دهد، اما این چیزی نیست که فیلم را جذاب کند-- به‌خصوص برای کسانی که با پرونده و نتیجه آن آشنا هستند. داستان‌های صادقانه، احساسی و دراماتیک تروما و بقا که در اینجا گفته می‌شود، سخت است که از آن‌ها چشم برداشت، و این‌ها، به همراه بازسازی‌ها و تصاویر آرشیوی که همه با هم برای ریتم سریع تدوین شده‌اند، احساس می‌کنند که ما در حال تماشای وقوع رویداد در زمان واقعی هستیم.این فیلم همچنین تعلیق را به تصویر می‌کشد. در واقع، گروه تنها 28 ساعت نفس‌گیر مفقود بودند، اما تاثیر ربوده شدن آنها دهه‌ها تاثیرات منفی به دنبال داشت. دراماتیزه کردن گاهی اوقات احساس اغراق‌آمیزی می‌دهد، اما در اینجا به صورت هنرمندانه‌ای انجام شده است، از نمادها استفاده می‌کند -- مانند روشن و خاموش شدن چراغ قوه، یا تصور توهم یک کودک -- برای به تصویر کشیدن وقایع و همچنین احساسات، و انتقال اهمیت این تجربه وحشتناک برای افرادی که درگیر آن بودند. بازیگران معاصر به طور شگفت‌انگیزی شبیه قربانیان در سال 1976 هستند. اینها همه با گنجینه قابل توجهی از تصاویر آرشیوی ترکیب شده‌اند. فیلم آموزشی، بینش‌بخش و احساسی است، و توجه خود را به نیاز به حفظ توجه مخاطبان صفحه کوچک معطوف می‌کند.