در نه معمای مختلف، کارآگاه جنایی یون ای-نا (کیم دا-می) مجبور به بازبینی تاریک‌ترین لحظه زندگی‌اش می‌شود: قتل حل‌نشده عمویش، پرونده‌ای که او در آن مظنون اصلی بود. ده سال بعد، وقتی قتل‌های جدیدی رخ می‌دهد—هر کدام با تکه‌ای از پازل—ای-نا با کارآگاه کیم هان-سم (سون سوک-کو) همکاری می‌کند، مردی که هنوز به بی‌گناهی او شک دارد. در حالی که آن‌ها ارتباط بین جرایم گذشته و حال را کشف می‌کنند، هر دو باید با محدودیت‌های اعتماد، شکست‌های سیستم قضایی و هزینه‌های غم و اندوه ناتمام مواجه شوند. هر پازل آن‌ها را به حقیقت نزدیک‌تر می‌کند، اما همچنین آن‌ها را عمیق‌تر در خطر قرار می‌دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد بررسی حافظه در بازی Nine Puzzles صحبت کنند. آیا می‌توانیم به خاطرات خود اعتماد کنیم، یا آیا آنها نیز مانند هر روایت خارجی، آسیب‌پذیر و تحت تأثیر ترس هستند؟ برای یافتن حقیقت، به چه چیز دیگری می‌توانیم اعتماد کنیم؟
• برنامه چگونه می تواند ایده های مربوط به آسیب پذیری و حرفه ای بودن را به چالش بکشد یا تقویت کند، به ویژه در مورد زنان؟ چگونه می توانید احساسات و افکار منطقی را برای حل مشکلات متوازن کنید؟
• وقتی جستجوی حقیقت تحت تاثیر آسیب‌های شخصی و شکست‌های نهادی قرار می‌گیرد، آیا عدالت می‌تواند واقعاً بی‌طرف باشد؟ یا اینکه عدالت همواره تحت تاثیر این موضوع قرار می‌گیرد که چه کسی داستان را روایت می‌کند؟ بهترین راه‌ها برای اطمینان از اجرای عدالت چیست؟

والدین باید بدانند که نه معمای یک فیلم هیجان‌انگیز جنایی کره جنوبی است (با دوبله و زیرنویس انگلیسی در دسترس است). این فیلم بر روی ای-نا (کیم دا-می)، یک تحلیلگر جنایی تمرکز دارد که توسط قتل حل نشده عمویش رنج می‌برد، پرونده‌ای که او در آن مظنون اصلی بود. ای-نا یک شخصیت اصلی زن قوی و باهوش است که با ترومای روانی دست و پنجه نرم می‌کند که با جدیت به تصویر کشیده شده است. خشونت شامل صحنه‌های جنایت خونی، فلش‌بک‌های قتل و رویارویی‌های عاطفی شدید است. زبان شامل کلمات لعنتی، لعنتی و جهنم است. شخصیت‌ها گاهی در حال نوشیدن و سیگار کشیدن دیده می‌شوند.

این فیلم جنایی جذاب و پر از احساس، دقیقاً همان چیزی را ارائه می‌دهد که طرفداران باتجربه این ژانر انتظار دارند و نه بیشتر. کیم با اجرای جذاب خود، فیلم Nine Puzzles را به خوبی هدایت می‌کند و ترکیبی از بی‌تفاوتی و اراده‌اش را به نمایش می‌گذارد. پسر او به خوبی او را تکمیل می‌کند و با بازی خشن و سخت خود، به سنت‌های فیلم‌های کارآگاهی سیاه کره جنوبی وفادار می‌ماند. رابطه آن‌ها رمانتیک نیست؛ بلکه حرفه‌ای، واقع‌گرایانه و ناشی از نگرانی‌های مشترک، ترس‌های هستی‌شناختی و نیاز به پایان دادن به یک موضوع است.از نظر بصری، این نمایش به سمت دقت گرایش دارد و با نگاهی سینمایی به کارگردانانی مانند پارک چان-ووک و بونگ جون-هو ادای احترام می‌کند. ریتم آن آگاهانه و هدفمند است و هر کادر به نظر می‌رسد برای تأکید بر سنگینی گناه و خاطره ساخته شده باشد. اما با وجود تمام ظرافت و تسلط بر ژانر، ناین پازلز مرزها را جابه‌جا نمی‌کند. برای بینندگانی که تازه با ژانر معمایی و دلهره‌آور کره جنوبی آشنا شده‌اند، ممکن است این اثر تاثیر عمیقی داشته باشد. اما برای مخاطبان باتجربه، این اثر بیشتر شبیه یک بازتاب روشن و درخشان است تا یک کشف جدید – از نظر تکنیکی قابل تحسین، اما از نظر روایت، احساس تکرار مکررات را القا می‌کند.