تنهایی من بال دارد

در فیلم بال‌های تنهایی من، دان (اسکار کاساس) و دوستانش دزدان جواهرات هستند که از سرقت‌هایشان درآمد کسب می‌کنند. اما دان رویای تبدیل شدن به یک هنرمند را دارد و از طریق هنر خیابانی خود را ابراز می‌کند. او رویای پس‌انداز کردن پول کافی و رفتن به برلین و تبدیل شدن به یک هنرمند را دارد، اما وقتی یکی از سرقت‌ها به دردسر می‌افتد، او به یک فراری تبدیل می‌شود. او با دوستش ویو (کندلا گونزالس) همراهی می‌شود که بعد از دیدن جرم مجبور به همراهی او می‌شود. در حالی که این دو به دنبال یک مکان امن هستند، به هم نزدیک‌تر می‌شوند و آینده‌ای را با هم تصور می‌کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد علاقه‌مندی دن به نقاشی دیواری صحبت کنند. آیا دن برای خلق آثارش در مکان‌های غیرمجاز به اجازه نیاز دارد؟ آیا این به معنای آن است که دیگران می‌توانند آثار او را پاک کنند؟
• ویو مهربانی خود را نسبت به دن نشان می‌دهد و حتی برای کمک به او دچار دردسر می‌شود. شما چگونه به دوستی مثل دن کمک می‌کنید؟
• دان از هنر رویا می‌بیند و از آن به عنوان راهی برای گریز استفاده می‌کند. آیا شما هم تمرینات هنری دارید که به شما در رویاپردازی برای آینده‌ای بهتر کمک کند؟

والدین باید بدانند که فیلم «تنهایی من بال دارد» (Mi soledad tiene alas) یک درام اسپانیایی محصول ۲۰۲۳ است. صحنه‌های خشونت‌آمیز متعددی در فیلم وجود دارد، از جمله تهدید دیگران با اسلحه و کشته شدن یک شخصیت. گروهی از مردان سعی در تجاوز به زنی دارند اما متوقف می‌شوند. دو زن در یک باشگاه با هم درگیر می‌شوند. شخصیت‌ها در بارها و مکان‌های خصوصی مشروب می‌نوشند و از مواد مخدری مانند ماری‌جوآنا و کوکائین نام برده می‌شود. الفاظ زشت و تند مانند «لعنتی»، «لعنتی»، «خراب‌شده» و «جهنم» در فیلم به کار رفته است. یک شخصیت مرد به طور مداوم به آلت تناسلی خود اشاره می‌کند و آن را با نام‌هایی مانند «آناکوندا» و اصطلاحات غیرتصویری دیگر خطاب می‌کند. یک زوج رابطه جنسی دارند و قسمتی از سینه زن قابل مشاهده است. پیام مثبت فیلم این است که با وجود اینکه دنیا همیشه مسیر واضحی را برای رسیدن به اهدافتان ارائه نمی‌دهد، باید در مورد آنچه می‌خواهید به دست آورید، با اشتیاق و علاقه باقی بمانید. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

هنر می‌تواند التیام‌بخش باشد و به‌عنوان راهی برای گریز استفاده شود، این موضوعی است که داستان‌های تخیلی بارها و بارها به ما نشان داده‌اند. برای دان (اسکار کاساس)، جوان فقیری در مادرید و شخصیت اصلی فیلم بال‌های تنهایی من، رؤیای تبدیل شدن به یک هنرمند، سرقت‌های جواهراتی را که او و دوستانش مرتکب می‌شوند، توجیه می‌کند. وقتی پول کافی برای رفتن داشته باشد، آنجا را ترک خواهد کرد. البته، داستان‌های تخیلی همچنین به ما نشان داده‌اند که این نوع رؤیاها اغلب به تراژدی ختم می‌شوند، و این فیلم ساخته ماریو کاساس، به روشی قابل پیش‌بینی، اما هرگز خسته‌کننده، از این قواعد پیروی می‌کند. داستان‌های جوانان در حال فرار از مقامات یا کسی که سعی در آسیب رساندن به آن‌ها دارد، محبوب و به‌عنوان داستان‌های اخلاقی بی‌زمان عمل می‌کنند. اما کاساس در اینجا به سراغ آموزش‌های آسان نمی‌رود؛ در عوض، او شخصیت‌هایی خلق می‌کند که پیچیده هستند و ما می‌توانیم هم با آن‌ها همدردی کنیم و هم احساس همدلی داشته باشیم. کاساس به‌قدری تأثیرگذار است که غیرممکن است از او حمایت نکنیم، علی‌رغم اینکه می‌دانیم در گذشته اشتباه کرده است. اینجا جایی است که قدرت فیلم نهفته است، علی‌رغم قابل پیش‌بینی بودنش، زیرا به ما یادآوری می‌کند که همه شایسته شفقت و مهربانی هستند، صرف نظر از اینکه عدالت را چه می‌دانیم و چه باید باشد.