اجرای خاموش

در فیلم SILENT RUNNING، اکولوژیست فریمن لول (با بازی بروس درن) مسئول نگهداری از یک گلخانه در فضا می‌شود، زمانی که تمام گیاهان روی زمین منقرض می‌شوند. وقتی دستور غیرمنتظره تخریب گلخانه را دریافت می‌کند، سه فضانورد همراهش آماده منفجر کردن آن می‌شوند، اما لول مصمم است که شخصاً وارد عمل شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد موضوع حفاظت از محیط زیست در فیلم Silent Running صحبت کنند. به نظر شما فیلم چه پیامی را می‌خواست منتقل کند؟ چرا حفاظت از محیط زیست مهم است؟ آیا می‌توانید فیلم‌های دیگری با موضوع محیط زیست به یاد بیاورید؟ چگونه با این فیلم مقایسه می‌شوند؟ آیا آنها معمولاً امیدوارانه هستند یا بدبینانه؟
• چگونه لول صداقت خود را در طول فیلم نشان داد؟ صداقت به نظر شما چه معنایی دارد؟ آیا در زندگی خود لحظاتی بوده که صداقت خود را نشان داده‌اید؟ چرا صداقت مهم است؟
• فیلم در یک ایستگاه فضایی اتفاق می‌افتد که از زندگی روی زمین جدا شده است. فکر می‌کنید این موضوع چه تأثیری بر رفتار شخصیت‌ها داشت؟ آیا می‌توانید فیلم‌های دیگری را به یاد بیاورید که در آن شخصیت‌ها در شرایط مشابهی باشند؟ آیا این موضوع بر رفتار آنها به همان شیوه تأثیر گذاشت؟ اگر در یک ایستگاه فضایی زندگی می‌کردید، چه چیزهایی را دوست داشتید یا با آن دست و پنجه نرم می‌کردید؟
• برخی از صحنه‌های خشونت‌آمیز فیلم را بررسی کنید. این صحنه‌ها چه تأثیری بر داستان داشتند؟ تأثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟

والدین باید بدانند که فیلم درام علمی-تخیلی Silent Running محصول دهه ۱۹۷۰، فیلمی فوق‌العالی است در مورد گروهی از مردان که ماموریت دارند یک گلخانه را در فضا حفظ کنند بعد از اینکه تمام گیاهان روی زمین منقرض می‌شوند. این فیلم با بازی بروس درن، نامزد جایزه اسکار، در نقش اصلی به عنوان فریمن لول، شخصیتی که صداقت و فداکاری خود را نشان می‌دهد اما همچنین به خشونت متوسل می‌شود برای هدفش. در فیلم انفجار، مبارزه فیزیکی و جزئیات جراحت خونی وجود دارد و یک شخصیت با خودکشی می‌میرد. گاهی کلمات زشتی مثل خرت و فرت و لعنتی در فیلم شنیده می‌شود و مردم بر سر یک مسابقه پوکر شرط‌بندی می‌کنند. پیام اصلی فیلم در مورد حفاظت از محیط زیست است که امروزه هم به همان اندازه تاثیرگذار است. برای اینکه در جریان فیلم‌های مشابه قرار بگیرید، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

از نظر مفهومی و زیبایی‌شناسی، این درام علمی-تخیلی به‌طور باور نکردنی تاثیرگذار است—به‌خصوص با توجه به اینکه در سال ۱۹۷۲ ساخته شده است. جایی که فیلم «سایلنت رانینگ» کمی از دست می‌دهد، در روند داستان است، که نه کاملاً به سکوت وجودی وهم‌آلود فیلم‌هایی مانند «ماه» می‌رسد و نه حس فوریت زیادی به بیننده القا می‌کند. «درن» به‌طور کامل در نقش مردی که به‌شدت به هدفش معتقد است و برای آن از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کند، بازی می‌کند. او در نقش یک فرد تنها، متعهد و مهربان که از اطرافیانش جدا شده و در عین حال در مقابل بی‌تفاوتی آن‌ها، موعظه‌های آتشین می‌کند، بازی می‌کند. نیمه دوم فیلم، کلیشه مرد تنها در فضا را دنبال می‌کند، و در حالی که داستانی از بقا است، اما نه بقا و نجات خودِ «لوول» بلکه بقا و نجات طبیعت است. پیام او قوی است—هشدار اکولوژیکی که شاید امروز از همیشه مهم‌تر و فوری‌تر باشد. اما همه چیز جدی و تاریک نیست. پهپادهای دوست‌داشتنی «هویی»، «دویی» و «لویی» جذابیت ربات‌های بزرگ را بسیار قبل از فیلم‌هایی مانند «جنگ ستارگان» و «وال-ئی» به نمایش می‌گذارند، که در آن‌ها، همراهان مکانیکی شیطنت‌های انسانی و نگاه‌های معصومانه‌ای را به نمایش می‌گذارند. چهار سال قبل از اکران این فیلم، «داگلاس ترامبل» کارگردان، به عنوان سرپرست جلوه‌های ویژه عکاسی در فیلم برنده اسکار «۲۰۰۱: یک ادیسه فضایی» فعالیت داشت و بعداً در بخش جلوه‌های ویژه فیلم‌های کلاسیک مانند «ملاقات نزدیک از نوع سوم» و «بلید رانر» کار کرد. متاسفانه «سایلنت رانینگ» اولین و تنها فیلمی بود که او کارگردانی کرد.