فیلم سونگ سانگ بلو، اقتباسی از یک مستند تاثیرگذار با همین نام در سال 2008 است که توسط کریگ برور، نویسنده و کارگردان، به تصویر کشیده شده است. این مستند داستان مایک و کلر ساردینا، زوجی از میلواکی است که به طور غیرمنتظره‌ای به عنوان گروه ادای نیل دایموند با نام لایتنینگ اند تاندر، به موفقیت دست یافتند. مایک (هیو جکمن) و کلر (کیت هادسون)، هر دو والدین مجرد از طبقه متوسط رو به پایین، در یک مکان موسیقی محلی با هم آشنا می‌شوند، شروع به قرار گذاشتن می‌کنند و با کمک دوستان موزیسین خود، از جمله مارک (مایکل ایمپریولی)، گروهی را تشکیل می‌دهند. در حالی که با تقاضاهای یک خانواده جدید ادغام شده دست و پنجه نرم می‌کنند، که شامل دو دختر نوجوان و یک پسر نوجوان است. فیلم، صعود ساردیناها را از نواختن در بارهای کوچک محله تا رسیدن به اجراهای بزرگ، از جمله افتتاح کنسرت پرل جم و فروش بلیت‌های کازینو، دنبال می‌کند. تا زمانی که یک تراژدی شخصی، لایتنینگ و تاندر را مجبور می‌کند رویاهای موسیقی خود را به تعویق بیندازند و با مشکلات جدی خانوادگی مواجه شوند.

• خانواده ها می توانند در مورد این موضوع صحبت کنند که فیلم Song Sung Blue چگونه اختلال مصرف مواد را به تصویر می کشد. چه چیزهایی در مورد شخصیت ها یاد می گیرید در حالی که با اعتیادشان زندگی می کنند؟
• کدام شخصیت ها شفقت و پشتکار را نشان می دهند؟ چرا اینها ویژگی های شخصیتی مهمی هستند؟
• فیلم چگونه تفاوت بین اشتیاق هنری و مسئولیت عملی را به تصویر می کشد؟ آیا تا به حال این تنش را تجربه کرده اید؟
• نوستالژی در داستان چه نقشی ایفا می کند، به ویژه از طریق موسیقی گذشته؟ چه چیزی نیل دایموند را به یک انتخاب خوب برای یک گروه موسیقی ادای احترام تبدیل می کند؟
• آیا این فیلم باعث می شود که به تماشای مستند الهام بخش آن علاقه مند شوید؟ چرا، یا چرا نه؟

والدین باید بدانند که «بلوز سونگ سونگ» یک درام به نویسندگی و کارگردانی کریگ برور است که بر اساس مستندی به همین نام در سال ۲۰۰۸ در مورد مایک و کلر ساردینا (هیو جکمن و کیت هادسون)، زوج میلواکی که یک گروه محلی محبوب نیل دایموند را راه‌اندازی کردند، ساخته شده است. این فیلم به موضوعات بالغانه‌ای مانند اختلال مصرف مواد، بارداری نوجوانان، مشکلات مالی و مراقبت‌های بهداشتی، و پویایی خانواده‌های ترکیبی می‌پردازد. خشونت در فیلم کم است اما شامل یک درگیری کوتاه و تا حدودی کمدی در بار است که منجر به کبودی و خونریزی بینی می‌شود، همراه با دو مورد اورژانس پزشکی، که یکی از آنها منجر به تفاوت اندام (همچنین هشدار اسپویلر: یکی از شخصیت‌های اصلی می‌میرد) می‌شود. رمانس در فیلم عمدتاً متواضعانه و شیرین است، با بوسیدن و لمس محبت‌آمیز—اگرچه چند صحنه‌ای از رابطه جنسی وجود دارد، از جمله صحنه‌ای که یک زوج متأهل در حالی که لباس زیر به تن دارند، با هم درگیر می‌شوند. وابستگی یکی از شخصیت‌ها به مسکن‌ها به اعتیاد تبدیل می‌شود، و ۲۰+ سال رهایی از اعتیاد شخصیت دیگری از طریق چند صحنه شامل جلسات گروه معتادان گمنام به تصویر کشیده می‌شود. نوجوانان یک سیگار حشیشی را به اشتراک می‌گذارند. اگرچه زبان فیلم ثابت نیست، اما انتظار می‌رود کلمات «لعنتی»، «لعنتی»، «فرزند حرامزاده»، «خدا لعنتت کند»، «خرت و پرت»، «پیچ و مهره»، و غیره را بشنوید. این فیلم بینندگان را تشویق می‌کند تا به دنبال رویاهای هنری خود باشند، به ویژه وقتی که از طرف یک شریک، خانواده و دوستان مهربان حمایت می‌شوند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم، یک مستند درام و داستان عاشقانه ی تاثیرگذار و الهام بخش است که در بهترین حالت خود، به موسیقی دایموند تکیه دارد. به راحتی می توان درک کرد که چرا یک علاقه مند به موسیقی مانند برور، که فیلم معروفش Hustle & Flow در جشنواره ساندنس مورد توجه قرار گرفت، به داستان ساردیناس علاقه مند شده است. Song Sung Blue یک داستان پر از ماجرا نیست، بلکه بیشتر یک بررسی تلخ و شیرین از شخصیت افرادی است که ممکن است هرگز به شهرت ملی دست نیابند، اما به شدت به اجرا علاقه مند هستند. جکمن و هادسون، هر دو خواننده ی با تجربه، اجراهای درخشانی ارائه می دهند، به خصوص هادسون در نقش کلر، که دیدگاه و هویت او پس از یک حادثه ی زندگی تغییر کننده، به شدت دگرگون می شود. الا اندرسون نیز در نقش ریچل، دختر کلر، عالی است و ایمپریولی، فیشر استیونز و جیم بلوشی نیز به عنوان سه دوست و حامی موسیقی این زوج، قابل توجه هستند (هرچند که از آنها به خوبی استفاده نشده است). و این که فیلم خانواده ی ترکیبی مایک و کلر را به عنوان خانواده ای واقعاً مهربان و حامی به تصویر می کشد، حتی زمانی که اعضای آن با چالش های ویرانگر روبرو می شوند و بر آنها غلبه می کنند، بسیار تازه و دلنشین است.همانند مستند الهام‌بخش آن، Song Sung Blue مورد پسند مردم است، زیرا تقریباً غیرممکن است که نسبت به خانواده ساردینا احساس همدردی و شفقت نداشته باشید، زیرا آنها دوستان خود را در گروهشان جمع می‌کنند و با شادی ثابت می‌کنند که فهرست موسیقی دایموند بسیار فراتر از "سوئیت کارولین" است. این فیلم پر از اجراهای مختلف است و برور اطمینان می‌دهد که هر کدام از آنها نه تنها سرگرم‌کننده هستند، بلکه رشد شخصیت و لحظات عاطفی را نیز به نمایش می‌گذارند. از جمله نقاط برجسته می‌توان به کنسرت پرشور، لحظه‌ای سرگرم‌کننده با حضور ادی ودر (جان بک‌وِیت) که "Forever in Blue Jeans" را با لایتنینگ و تاندر می‌خواند، و صحنه‌ای دلخراش و آرام از کارائوکه اشاره کرد که در آن مایک ترانه "I Am, I Said" را با صاحب رستوران تایلندی‌ای که بیوه شده است، اجرا می‌کند. برخی ممکن است استدلال کنند که مستند نیازی به اقتباس به‌صورت فیلم بلند نداشت، اما برور، جکمن و هادسون داستان عشق موسیقیایی خانواده ساردینا را به‌گونه‌ای روایت می‌کنند که شایستگی ترانه‌های دایموند را دارد.