مردی با ون سفید

در مرد درون ون سفید، سال 1975 است و آنی (مادیسن ولف) نوجوانی سرکش است که با خواهر بزرگتر و زیبا و موقر خود مارگارت (برک بسینگر)، برادر کوچکترش دنیل (گاوین وارن) و والدین درستکارش (علی لارتر و شان آستین) زندگی می‌کند. آنی عاشق اسب سواری با اسب خود ریبل است و اغلب کثیف و زخمی به خانه برمی‌گردد. در همین حال، پسر جدید و جذاب مدرسه، مارک (نوآ لوماکس)، به نظر می‌رسد که به او علاقه‌مند شده است. اما اوضاع زمانی تغییر می‌کند که یک ون سفید مرموز شروع به تعقیب آنی می‌کند و در همه جا ظاهر می‌شود. در فلش بک، بینندگان همان ون سفید را در ربودن و قتل زنان جوان دیگر می‌بینند و به نظر می‌رسد که آنی نفر بعدی باشد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت موجود در فیلم مردی در ون سفید صحبت کنند. این موضوع چه حسی در شما ایجاد کرد؟ آیا هیجان‌انگیز بود؟ شوک‌آور؟ فیلم برای رسیدن به این تاثیر چه چیزی را نشان داد یا نشان نداد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• آیا فکر می‌کنید این فیلم به‌خوبی به آگاهی‌رسانی در مورد کودکان مفقود شده یا مورد سوءاستفاده قرار گرفته کمک می‌کند؟
• رابطه بین مادر، پدر، برادرها و خواهرها در فیلم چگونه است؟ چه شباهت‌ها و تفاوت‌هایی با روابط خودتان دارد؟
• چرا بسیاری از مردم به داستان‌های قاتلان زنجیره‌ای علاقه‌مند هستند؟

والدین باید بدانند که مردی در ون سفید یک تریلر ضعیف در مورد یک آدم‌ربا/قاتل مرموز و آخرین هدف او، نوجوانی در فلوریدا است. خشونت شامل زنان، دختران نوجوان و دختران جوان در خطر است: آنها را می‌گیرند و می‌کشند (لگد زدن و جیغ زدن)، بستن یا زنجیر کردن، خفه کردن، خفه کردن، با تبر (خارج از صفحه) به دار آویختن، لگد زدن، زدن و موارد دیگر. یک شخصیت توسط اسب لگد می‌خورد و با آچار لاستیک به سرش کوبیده می‌شود، و کودکی که تفنگ BB شلیک می‌کند، به یادگیری نحوه شلیک کردن علاقه‌مند است. نوجوانان با هم معاشقه و بوسیدن می‌کنند، و یک نوجوان بوسیدن فرانسوی را با بوسیدن بازویش نشان می‌دهد. دوربین روی چند زن با لباس‌های کم‌پوشش زوم می‌کند. زبان خیلی مسئله‌ساز نیست، اما از کلمه «عیسی» به صورت تعجبی و چند توهین استفاده شده است. شخصیت‌ها سیگار می‌کشند و آبجو می‌نوشند. این فیلم سعی می‌کند با یک آهنگ پایانی در مورد کودکان گمشده، ماهیت استثمارگر خود را بپوشاند، اما این واقعاً عیب‌های آن را جبران نمی‌کند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم مهیج بسیار ضعیف و کند، که حتی ایده‌های کافی برای یک فیلم کوتاه ۲۰ دقیقه‌ای هم ندارد، اکثر لحظات به‌اصطلاح پرتنش خود را از ده‌ها فیلم دیگر و بهتر قرض گرفته است. این فیلم که به‌طور تقریبی بر اساس جنایات یک قاتل زنجیره‌ای فلوریدا که در اوایل تا اواسط دهه ۱۹۷۰ فعالیت می‌کرد، ساخته شده، بزرگترین مشکل خود را از طریق فلش‌بک‌ها به حملات قبلی ایجاد می‌کند. این صحنه‌های به‌ندرت نشان‌داده‌شده خشونت، به‌سرعت به پایان می‌رسند و این تصور را ایجاد می‌کنند که صرفاً اتفاقی بوده‌اند. اما وقتی به داستان آنی می‌رسیم، به نظر می‌رسد که قاتل روزها (هفته‌ها؟) قبل از هر اقدامی، او را تعقیب می‌کند، که اصلاً منطقی نیست. فیلم هیچ ایده واقعی برای ایجاد تعلیق و هیجان ندارد و تنها با نمایش تهدیدآمیز درختان و حتی یک تیر تلفن، سعی در القای این حس دارد که قاتل ممکن است در هرجایی باشد. همچنین از ترساندن ناگهانی استفاده می‌کند، از جمله بسیاری از ترساندن‌های دروغین و آزاردهنده (شخصیت‌هایی که به یکدیگر نزدیک می‌شوند و ناگهان می‌پرند و می‌گویند "بو!"). این صحنه‌ها همراه با صداهای پرهیجان در موسیقی متن فیلم هستند.در مورد قاتل، او به عنوان موجودی فراطبیعی و آسیب‌ناپذیر به تصویر کشیده شده و مثل جیسون وورهیس یا مایکل مایرز (بدون چهره) اطراف را می‌پیماید. همچنین بسیار آزاردهنده است که خانواده آنی حرف او را باور نمی‌کنند چون او به گفتن داستان‌های خیالی عادت دارد؛ حتی به نظر نمی‌رسد که متوجه شوند یا اهمیت بدهند که او به وضوح مضطرب و آشفته است و دروغ نمی‌گوید. آنی شخصیتی دوست‌داشتنی دارد و رابطه بحث‌برانگیزش با خواهر بزرگترش واقعی به نظر می‌رسد، اما تلاش فیلم برای نشان دادن زندگی آن‌ها خارج از ترس و وحشت، چندان موثر نیست. و به نوعی، کسی فکر کرده که پایان دادن به فیلم «مرد در ون سفید» با یک ترانه شبیه به «ما دنیاییم» برای آگاه‌سازی در مورد آدم‌ربایی کودکان، ایده خوبی است. در بهترین حالت، استفاده از این نوع آدم‌ربایی‌ها برای ایجاد هیجان و سپس جدی شدن در مورد موضوع، بی‌توجهی است.