در پشت‌ اتاق‌ها، سال 1990 است و کلارک (چیوتل اجیوفور) یک معمار ناکام است که در یک فروشگاه مبلمان ارزان کار می‌کند. همسرش او را از خانه بیرون کرده است، بنابراین مجبور است شب‌ها در فروشگاه بخوابد. او نزد یک روانشناس، دکتر مری کلاین (رناته رینزوه) می‌رود که سعی می‌کند به او در شناسایی الگوها یا چرخه‌های منفی در رفتار او کمک کند. در حالی که کلارک مشغول بررسی نوسانات غیرمعمول برق است، متوجه چیزی عجیب در دیوار زیرزمین می‌شود. درست در پشت آن، مجموعه‌ای از اتاق‌های عجیب وجود دارد که به نظر می‌رسد بی‌پایان هستند. کلارک به کاوش و نقشه‌برداری از اتاق‌ها علاقه‌مند می‌شود و از کارمندان خود، کات (لوکیتا ماکسول) و بابی (فین بنت) کمک می‌گیرد. متاسفانه، آنها با حضور یک نیروی شرور مواجه می‌شوند که فقط باعث می‌شود کلارک مشتاق‌تر به کشف رازهای پشت‌ اتاق‌ها شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم بک‌رومز صحبت کنند. این فیلم چه حسی به شما داد؟ آیا هیجان‌انگیز بود؟ شوکه‌کننده؟ فیلم برای ایجاد این تاثیر چه چیزی را نشان داد یا نشان نداد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• آیا این فیلم ترسناک است؟ جذابیت فیلم‌های ترسناک چیست؟ چرا مردم گاهی از ترسیدن لذت می‌برند؟ این موضوع چگونه با ترومای زندگی واقعی متفاوت است؟
• چرا به نظر شما مکان‌های عادی در فیلم‌های ترسناک می‌توانند احساس ترس یا اضطراب ایجاد کنند؟ چه چیزی باعث می‌شود فضاهای آشنا در این داستان متفاوت یا تهدیدآمیز به نظر برسند؟
• این فیلم از یک مفهوم ترسناک اینترنتی الهام گرفته است. چگونه داستان‌ها، تصاویر یا روندهای آنلاین می‌توانند بر احساسات یا تخیلات مردم تأثیر بگذارند؟
• فیلم چگونه تفاوت بین کنجکاوی و بی پروایی را بررسی می کند؟ کنجکاوی چه زمانی می تواند خطرناک شود؟

والدین باید بدانند که بَکرومز فیلمی ترسناک از یوتیوبر معروف کین پارسونز (یا کین پیکسلز) است در مورد مردی (چیوتل اجیوفور) که یک سری اتاق‌های بی‌پایان و عجیب را پشت یک فروشگاه مبلمان کشف می‌کند. انتظار ترس‌های ترسناک و خشونت گاهی خونین را داشته باشید، از جمله هیولایی که گردن یک شخصیت را می‌گیرد (با جوشش خون)، هیولایی که چند بار به سرش ضربه می‌خورد (با پاشش خون)، ترس‌های ناگهانی، تهدیدها، تصاویر ناراحت‌کننده، زدن چاقو از گردن، تکه‌ای از گوشت (به شکل ماده‌ای سفید و پف‌کرده) که از شکم بیرون کشیده می‌شود، رد خون، سر بریده، شخصیتی که با خفه کردن بیهوش می‌شود، شخصی که به صندلی بسته می‌شود و موارد بیشتر. مردی بدون پیراهن ظاهر می‌شود و استفاده شوخ‌طبعانه‌ای از کلمه «کینکی» وجود دارد. زبان فیلم همچنین شامل کلمات «لعنتی»، «خر»، «خرس»، «احمق»، «کون»، «عیسی مسیح»، «جهنم» و «دهانت را ببند» است. یک شخصیت به‌طور مکرر الکل می‌نوشد، شخصی قرصی ناشناس می‌خورد و گفتگویی در مورد مست و سرخوش بودن وجود دارد. رنات رینزوی در نقش‌های مکمل بازی می‌کند. توجه: این نقد برای نسخه سینمایی اصلی فیلم است؛ یک نسخه طولانی‌تر نیز موجود است که ممکن است محتوای اضافی را شامل شود که در اینجا پوشش داده نشده است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم ترسناک منحصربه‌فرد، جاه‌طلبانه و نگران‌کننده، با وجود فضای غم‌انگیز اما تأثیرگذارش، از فضاهای مرموز و مبهم برای بررسی موضوعاتی مانند تروما، اضطراب، هویت، حافظه و تخیل استفاده می‌کند. در سال ۲۰۲۲، یوتیوبر «کین پیکسلز» که اکنون به نام کین پارسونز شناخته می‌شود، با اولین فیلم کوتاه ترسناک خود از مجموعه بک‌رومز، اینترنت را شوکه کرد. این فیلم به‌گونه‌ای ساخته شده بود که گویی با دوربین دستی VHS فیلمبرداری شده و در مجموعه‌ای بی‌پایان از اتاق‌ها اتفاق می‌افتد که توسط موجودات نامرئی و ترسناک تسخیر شده‌اند. تبدیل بک‌رومز به یک فیلم بلند، دستاوردی بدون چالش‌های رشد نیست؛ حتی با وجود گفتگوهایی در مورد روانشناسی و حافظه، شخصیت‌ها همچنان کمی سطحی به نظر می‌رسند. (کلارک، با وجود بازی خوب اجیوفور، شخصیتی بسیار تلخ دارد.)اما آنچه که فیلم از نظر هماهنگی احساسی فاقد آن است، با ترس فیزیکی و ایجاد زمینه برای تفکر، جبران می‌شود. اتاق‌ها به رنگ زرد وحشتناکی هستند و با نورپردازی سقفی روح‌کُش روشن شده‌اند، درست مانند بدترین ساختمان اداری که می‌توان تصور کرد. در همه جا گوشه‌ها و پارتیشن‌هایی وجود دارد که ممکن است چیزی را پنهان کرده باشند. قطعات تصادفی مبلمان و اشیای دیگر، حضور انسان‌ها را نشان می‌دهند، اما همچنین نوعی تهدید را نیز القا می‌کنند. هر چه شخصیت‌ها بیشتر کاوش می‌کنند، شانس گم شدن و هرگز بیرون نیامدن بیشتر می‌شود. اما هر اتاق چیزی جدید را آشکار می‌کند، بنابراین توقف کردن سخت است. بک‌رومز پیچ‌وخم‌های ذهن‌پریشی دارد که شاید کمی بیش از حد پیش می‌روند و ممکن است تماشاگران را به یاد این موضوع بیندازند که فیلم‌های کوتاه چقدر موثر بودند. این فیلم کمی متفاوت است، اما همچنان یک فیلم ترسناک قابل تحسین و فراموش‌نشدنی است.