هیلبیلی های بورلی

خانواده کلپت در آرکانزاس روستایی زندگی می‌کنند، اما همه‌چیز تغییر می‌کند وقتی پدر خانواده، جد (جیم وارنی)، ناخواسته نفت در زمینش پیدا می‌کند و یک شبه میلیاردر می‌شود. خانواده به بورلی هیلز نقل مکان می‌کنند و شروع به تطبیق با زندگی جدیدشان می‌کنند. با کمک آقای دریسدیل (دابنی کولمن)، مدیرعامل بانک کامرس بورلی هیلز، و دستیارش خانم جین هاثاوی (لیلی تاملین)، جد به دنبال کمک در مسائل مالی و همچنین جستجوی عشق است. یک کارمند حریص و شرور بانک به نام وودرو (راب اشنایدر) این برنامه را می‌شنود و توطئه می‌کند تا دوست‌دخترش، یک کلاهبردار طمع‌کار به نام لورا (لی تامپسون)، را بفرستد تا راهی برای فتح قلب جد و دزدیدن ثروتش برای خودشان پیدا کند. وقتی خانواده و خانم جین، لورا (که وانمود می‌کند زنی فرانسوی به نام لورت است) را به‌عنوان یک کلاهبردار شناسایی می‌کنند، باید راهی برای جلوگیری از ازدواج پیدا کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد استفاده از کلیشه‌ها برای طنز صحبت کنند. این فیلم چگونه تلاش می‌کند تا از رفتار ادراک‌شده «اهالی مناطق روستایی» طنز خلق کند؟
• چرا فکر می‌کنید استودیوهای فیلم‌سازی بازسازی‌هایی از فیلم‌ها و سریال‌های محبوب قدیمی را منتشر می‌کنند؟ کدام سریال‌ها یا فیلم‌ها را بازسازی می‌کردید؟
• این فیلم برای چه کسانی ساخته شده است؟ آیا فکر می‌کنید برای لذت بردن از این داستان باید با برنامه اصلی آشنا باشید؟ چرا، یا چرا نه؟

والدین باید بدانند که بیورلی هیلبیلیز بازسازی سال ۱۹۹۳ مجموعه تلویزیونی کمدی موقعیت معروف دهه ۱۹۶۰ است. در این فیلم شوخی‌های نامناسب و کلیشه‌ای وجود دارد، از جمله شوخی با رابطه جنسی بین خویشاوندان (به دلیل روستایی بودن شخصیت‌ها)، مردی که لباس زنانه می‌پوشد، و کنایه‌های جنسی و دو معنایی. زنی با خرس مبارزه می‌کند. قلدری توسط ورزشکاران وجود دارد، اما این ورزشکاران توسط الی می، که قلدر را با حرکتی به نام «فشار دادن گردو» شکست می‌دهد، سر جای خودشان قرار می‌گیرند. شخصیت‌ها همچنین تنباکو می‌جوند و انگشت وسط خود را نشان می‌دهند، زیرا معتقدند این کار نشانه سلام و خوشامدگویی دوستانه در لس آنجلس است. همچنین بازی با تفنگ وجود دارد و یکی از شخصیت‌ها اسلحه‌ای را روی شخصیت‌های دیگر می‌کشد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این بازسازی خودآگاهی بالایی دارد و یادآور سریال‌های دهه ۹۰ است. طنز این فیلم که توسط همان زنی کارگردانی شده که فیلم سقوط تمدن غرب را کارگردانی کرده، نباید از دست کسی در برود. این فیلم خیلی از اپیزودهای سریال اصلی فاصله نمی‌گیرد و حتی با وجود بازیگرانی که به نظر می‌رسد از بازی در آن لذت می‌برند، خیلی جالب نیست. بهتر است به جای آن بازپخش سریال قدیمی را تماشا کنید.در سراسر فیلم، شوخی‌های بحث‌برانگیزی وجود دارد، به‌ویژه از دیدگاه مخاطب امروزی. شوخی‌های مبتذل و تکراری در مورد رابطهٔ محارم به قیمت تحقیر روستاییان، و همچنین بازی دایریک بدر در نقش جترو و دخترعمویش جترین، نمونه‌هایی از این شوخی‌های اجباری و بی‌مزه هستند. در واقع، به نظر نمی‌رسد دلیل خاصی برای ساخت این فیلم وجود داشته باشد، جز یادآوری علاقهٔ هالیوود به بازسازی‌های تا حدی طنزآمیز برنامه‌های تلویزیونی دهه‌های ۶۰ و ۷۰.