بر اساس شخصیت کتاب‌های کمیک مارول، واندر من بر روی سیمون ویلیامز (یحیی عبدالمتین دوم)، بازیگری که به دنبال اولین نقش بزرگ خود است، و ترور اسلاتری (بن کینگزلی)، بازیگری مسن‌تر که دوران حرفه‌ای او رو به افول است و به طور اتفاقی با سیمون ملاقات می‌کند، متمرکز است. اما آیا واقعاً این ملاقات تصادفی است؟ چون نه تنها ترور یک بازیگر است، بلکه یک مجرم سابق است که موفق شده است از بخشی از حکم زندان خود فرار کند. این است که چگونه مأمور کلیری (آرین مواید) از اداره فدرال کنترل خسارات ایالات متحده موفق می‌شود به ترور برسد: وانمود می‌کند که با سیمون دوست می‌شود، او را زیر نظر می‌گیرد، یا به زندان بازمی‌گردد. به نظر می‌رسد سیمون فقط یک بازیگر فروتن نیست؛ او همچنین دارای ابرقدرت‌هایی است که او را به شدت خطرناک می‌کند، طبق گفته اداره کنترل خسارات. و زمانی که ترور و سیمون هر دو تلاش می‌کنند تا نقش‌هایی را در بازسازی فیلم ابرقهرمانی قدیمی واندر من به دست آورند، اوضاع واقعاً پیچیده می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد داستان‌های ابرقهرمانان و مقایسه‌ی واندرمن صحبت کنند. واندرمن بر چه نبردهایی تمرکز دارد؟ آیا این نبرد‌ها شبیه به نبرد‌هایی هستند که در اکثر نمایش‌ها و فیلم‌های ابرقهرمانی وجود دارند؟ این نمایش چگونه با سایر آثار در دنیای سینمایی مارول متفاوت است؟
• خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد فضای سریال Wonder Man که در هالیوود امروزی اتفاق می‌افتد صحبت کنند. آیا این فضا واقعی به نظر می‌رسد؟ تأثیر حضور بازیگران واقعی مانند جو پانتولیانو که نقش خودشان را بازی می‌کنند چیست؟ سریال Wonder Man بازیگرانی را نشان می‌دهد که برای شرکت در تست‌های بازیگری تلاش می‌کنند، ویدئوهای خود را برای مدیران انتخاب ارسال می‌کنند و از بازگشت تماس‌ها هیجان‌زده می‌شوند. آیا این موضوع واقع‌گرایانه است؟
• هر دو شخصیت سیمون ویلیامز و ترور اسلاتری در کمیک‌ها و فیلم‌های مارول حضور دارند. آیا برای قدردانی از این شخصیت‌ها در این سریال، نیاز به دانستن پیشینه‌ی آن‌ها دارید؟ آیا دانستن بیشتر در مورد این شخصیت‌ها، لذت شما را بیشتر می‌کند یا از آن می‌کاهد؟

والدین باید بدانند که واندر من یک مجموعه تلویزیونی مارول در مورد یک بازیگر در حال مبارزه به نام سایمون ویلیامز (یاهای عبدال-متیون دوم) با ابرقدرت است. دوستش، ترور (بن کینگزلی)، تاریخچه‌ای پیچیده دارد و هم سایمون را حمایت می‌کند و هم برای یک آژانس فدرال او را زیر نظر دارد. این نمایش کمتر بر روی درگیری‌های ابرقهرمان/شرور تمرکز دارد و بیشتر بر روی زندگی اندازه انسانی شخصیت اصلی خود، بنابراین انتظار خشونت کمتر و موضوعات و احساسات پیچیده‌تری نسبت به معمول برای یک نمایش MCU داشته باشید. با این حال، صحنه‌های فیلم وجود دارد که در آن یک ابرقهرمان با سلاح‌های علمی تخیلی با بیگانگان مبارزه می‌کند. شخصیتی با ابرقدرت مبلمان را نابود می‌کند، و شخص دیگری به طور تصادفی یک دوست را به بعد دیگری تبعید می‌کند. رمانس شامل بوسه‌ای سریع و بحث مختصری در مورد یک جدایی است. زبان از کلمات زشت و فحش‌های رایج تا اصطلاحات بریتانیایی (لعنتی) و تعجب (اوه خدای من! و تو لعنتی) متغیر است. شخصیت‌ها در صفحه نمایش الکل می‌نوشند، و مراجعی به یک بازیگر (که اکنون معتاد است) وجود دارد که در حالت مستی شدید و به قدری بالا در محل کار حاضر می‌شود که توهم می‌بیند.

در عصری که درام‌های ابرقهرمانی به نظر خسته‌کننده می‌رسند، این سریال با روایت داستانی در ابعاد انسانی پیرامون یک بازیگر در حال مبارزه با قدرت‌های پنهان و همکار درگیر او که اولین دوستش می‌شود، امتیاز می‌گیرد. سایمون ویلیامز و ترور اسلاتری از سریال واندرمن، شخصیت‌هایی هستند که هم می‌توان با آن‌ها ارتباط برقرار کرد و هم برایشان آرزوی موفقیت کرد: هر دو به شدت برای به دست آوردن نقش و پول تلاش می‌کنند و تقریباً احساس می‌کنند در جهان تنها هستند. در مورد ترور، رفتار بد او باعث نابودی حرفه‌ای شد که قبلاً در حال شکوفایی بود، در حالی که سایمون فقط به امید اولین موفقیت بزرگش است. جزئیات واقعی تلاش آن‌ها برای به دست آوردن نقش‌ها، یکی از بزرگترین نقاط قوت واندرمن است و تماشای آن‌ها در حالی که برای ساخت پیشینه‌ی یک شخصیت عرق می‌ریزند یا برای یافتن مکانی آرام برای ضبط تست بازیگری خود تلاش می‌کنند، بسیار سرگرم‌کننده است. تلاش برای ضبط تست بازیگری، یکی از خنده‌دارترین صحنه‌های واندرمن را رقم می‌زند، جایی که این دو نفر به خانه‌ی جو پانتولیانو می‌روند و امیدوارند که او به آن‌ها کمک کند، و این بازیگر، که نقش خودش را بازی می‌کند، همزمان آن‌ها را تشویق و ناامید می‌کند: او با مهربانی می‌گوید «مردم قدر تمام زحماتی که در فرآیند تست بازیگری کشیده می‌شود را نمی‌دانند» و سپس اشاره می‌کند «من فقط پیشنهاد می‌پذیرم، پس نمی‌توانم درک کنم».طنز در مورد ویژگی‌های هالیوود سرگرم‌کننده است، اما رابطه بین سایمون و ترور است که به وندرمن وزن عاطفی واقعی می‌بخشد. آن‌ها شیمی دوستانه‌ی خوبی دارند و درد رد شدن مداوم بازیگران و همچنین تنهایی افرادی که با باز شدن در برابر دیگران مشکل دارند را به اشتراک می‌گذارند. در لحظه‌ای شگفت‌انگیز، این دو به نوبت مونولوگ‌های سینمایی را اجرا می‌کنند؛ ناگهان مشخص می‌شود که هر دو استعداد نهفته و ناشناخته‌ای دارند و عشق عمیقی به حرفه‌شان دارند که آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد. بعداً، وقتی ترور همراه سایمون به یک مهمانی خانوادگی می‌رود، مادر سایمون، مارتا، به او می‌گوید که چقدر خوشحال است که او را ملاقات می‌کند و خطرات را توضیح می‌دهد: نه تنها سایمون در حال حاضر هیچ دوستی ندارد، بلکه او هرگز هیچ دوستی نداشته است. تماشای جرقه‌های رابطه‌ی آن‌ها در حالی که بینندگان درک می‌کنند که ترور یک دوست جدید نیست که به طور اتفاقی همراه آن‌ها شده است، بسیار دردناک است؛ اما مشاهده‌ی دوستی حمایتی و عاشقانه‌ای که به آرامی بین آن‌ها شکل می‌گیرد، بسیار زیبا است. این داستانی کاملاً منحصر به فرد در دنیای سینمایی مارول است و ارزش وقت گذاشتن بینندگان را دارد، حتی اگر از ابرقهرمانان خسته شده باشند.