اسپایدر-نوا حول بن ریلی (نیکلاس کیج) می‌چرخد، که سابقاً به عنوان "اسپایدر" شناخته می‌شد، قهرمانی که نیویورک را از جرائم سازمان‌یافته و تهدیدات دیگر محافظت می‌کرد. او از زندگی ابرقهرمانانه خود کناره‌گیری کرد، زمانی که نتوانست دوست‌دخترش، روبی (آماندا شول) را نجات دهد. حالا به عنوان یک کارآگاه خصوصی، ریلی خود را درگیر پرونده‌ای می‌بیند که شامل دشمن قدیمی او، رئیس مافیا سیلورماین (برندن گلیسون) است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد اسپایدرمن صحبت کنند. بن ریلی کیست و چگونه با اسپایدرمن ارتباط دارد؟ داستان ریلی در اسپایدر-نوآر چگونه با داستان پیتر پارکر یا مایلز مورالس مقایسه می‌شود؟
• ریلی چگونه تصمیم می‌گیرد از قدرت‌های فوق‌العاده خود استفاده کند یا نکند؟ این موضوع چگونه شخصیت او را تعریف می‌کند؟
• آیا این سریال، موضوع رایج اسپایدی را مبنی بر اینکه "با قدرت زیاد، مسئولیت زیاد هم وجود دارد" تقویت می کند؟
• اگر فیلم‌های نوآر واقعی را دیده باشید، این سریال را چگونه با آن‌ها مقایسه می‌کنید؟ چه شباهت‌هایی با آن نوع فیلم‌ها دارد؟ چه تفاوت‌هایی دارد؟

والدین باید بدانند که اسپایدر-نوا مجموعه‌ای است درباره اسپایدرمن دنیای موازی، بن ریلی (با بازی نیکلاس کیج)، ابرقهرمانی بازنشسته که اکنون به عنوان کارآگاه خصوصی فعالیت می‌کند. این مجموعه الهام گرفته از داستان‌های کارآگاهی دهه ۱۹۳۰، فیلم‌های نوآر دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، و اسپایدرمن: به درون دنیای عنکبوتی است که در آن بن ریلی نیز حضور دارد (در هماهنگی با فضای نوآر، بینندگان می‌توانند انتخاب کنند که برنامه را به صورت سیاه و سفید یا رنگی تماشا کنند). خشونت وجود دارد، برخی از آن‌ها خشن است. انتظار مشت‌زنی و تیراندازی با کمک ابرقدرت‌ها را داشته باشید. شخصی مورد اصابت چاقو قرار می‌گیرد و گلویش بریده می‌شود. جسدی با زخم‌های گلوله در سردخانه نشان داده می‌شود. ریلی در سوگ غرق شدن دوست‌دخترش است که در فلش‌بک نشان داده می‌شود. زنی که او در حال تحقیق درباره اوست، به زور بوسیده می‌شود و او شخص بوسنده را سیلی می‌زند. مانند بسیاری از فیلم‌های نوآر، نوشیدن الکل و سیگار کشیدن به عنوان رفتارهایی رایج و جذاب به تصویر کشیده شده‌اند. زبان نامناسب شامل کلماتی مانند "لعنتی" و "جهنم" است. اگرچه بازیگران متنوع هستند - شخصیت‌های اصلی مکمل توسط لامورن موریس، لی جون لی و کارن رودریگز ایفا می‌شوند - اما بررسی کمتری از پیشینه آن‌ها صورت می‌گیرد. موضوعات شامل شجاعت، تاب‌آوری و فداکاری است.

اگرچه از نظر فنی این سریال جزو آثار اصلی MCU نیست (زیرا محصول سونی است، نه مارول)، اما از الگوی این فرانچایز پیروی می‌کند و هدف آن ترکیب ماجراجویی‌های ابرقهرمانی با ژانرهای دیگر، به نظر نامتناسب، است (مانند فیلم وسترن قدیمی لوگان یا ثور: راگناروک که شبیه به مَپِت‌ها است). در حالی که این رویکرد برای MCU موفقیت‌آمیز بوده است، اسپایدر-نوآر فاقد تفکر و ظرافت لازم برای موفقیت واقعی است. این سریال نمایی شتاب‌زده از ژانر نوآر ارائه می‌دهد، به طوری که به نظر می‌رسد سازندگان سریال به جای تماشای آثار کلاسیک، تنها به خواندن مقاله ویکی‌پدیا اکتفا کرده‌اند. داستان در دهه ۱۹۳۰ در یک جهان موازی اتفاق می‌افتد، اگرچه فیلم‌های نوآر تا دهه ۱۹۴۰ واقعاً رشد نکردند، و مقایسه‌های سبکی با فیلم‌های دهه ۱۹۵۰ مانند لمس شرارت و بوسه مرگبار است که از نظر سبکی بسیار اغراق‌آمیز هستند و تقریباً متا به شمار می‌روند.در زمینه ابرقهرمانان، به نظر می‌رسد سریال از جلوه‌های ویژه خودداری می‌کند و حتی امکان تماشای قسمت‌ها به صورت سیاه و سفید نیز نمی‌تواند پنهان کند که تا چه حد در مقابل پرده‌های سبز فیلمبرداری شده است. بدتر از همه این است که چیزی برای حمایت کردن وجود ندارد. کیج یک شخصیت مقوایی از یک کارآگاه بدشانس است و خود این راز به اندازه یک لباس کیسه آرد جذاب است. اسپایدر-نوآر حتی با هیچ‌یک از عناصری که اسپایدرمن را به یکی از بزرگترین ابرقهرمانان تاریخ تبدیل کرده، سروکار ندارد: مبارزه بین زندگی شخصی‌اش (که عمدتا نوجوانی است!) و هویت مخفی‌اش. در عوض، اساساً یک داستان درجه سه از دارودیل یا بتمن را به شخصیت اسپایدرمن پیوند می‌زند و انتظار دارد کسی متوجه نشود، زیرا هر از گاهی یک زاویه هلندی وجود دارد.