اتفاقات عجیب: داستان‌هایی از ۸۵ در زمستان ۱۹۸۵ اتفاق می‌افتد، بین فصل ۲ و فصل ۳ در خط زمانی مجموعه اصلی اتفاقات عجیب، تا داستانی از دوستی و هیولا را روایت کند. داستین (براکستون کوئینی)، مایک (لوکا دیاز)، لوکاس (الیشا ویلیامز)، ویل (بنجامین پلسالا) و مکس (جولی هوانگ-راپاپورت) از تعطیلات زمستانی مدرسه هیجان‌زده هستند و الون (بروکلین دیوی نورستد)، که با هاپر (برت گیپسون) در مخفیگاه زندگی می‌کند، آماده است تا به آن‌ها در بازی‌های دونژون و اژدها و ماجراجویی‌های سالن بازی بپیوندد. اما برنامه‌های آن‌ها به هم می‌ریزد وقتی هیولاهای دنیای وارونه شروع به ظاهر شدن می‌کنند، با وجود بستن دروازه توسط الون در فصل ۲. برای این گروه دوستانه، فقط یک راه‌حل وجود دارد: با هم متحد شوند، هیولا را دستگیر کنند و دوباره هاوکینز و دنیا را نجات دهند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این موضوع صحبت کنند که این سریال انیمیشنی چگونه با سریال اکشن Stranger Things تفاوت دارد. آیا شخصیت‌های آن مشابه هستند؟ آیا این نقش‌ها توسط همان بازیگران ایفا می‌شوند؟ آیا اکشن و داستان‌ها مشابه هستند یا متفاوت؟ چرا تهیه‌کنندگان سریال این تغییرات را اعمال کرده‌اند؟
• سریال Stranger Things: Tales from '85 برای چه کسی ساخته شده است؟ مخاطب هدف کیست و چگونه می‌توان آن را تشخیص داد؟ یک سریال چگونه به مخاطبانش نشان می‌دهد که برای چه گروهی ساخته شده است؟
• آیا طرفدار سریال اصلی Stranger Things بودید؟ آشنایی با محتوای اصلی چگونه بر نحوه نگاه شما به یک سریال جدید مانند Stranger Things: Tales from '85 تأثیر می‌گذارد؟

والدین باید بدانند که سریال انیمیشنی چیزهای عجیب: داستان‌هایی از ۸۵، در همان دنیای سریال علمی-تخیلی چیزهای عجیب اتفاق می‌افتد و شامل بسیاری از شخصیت‌های مشابه است. این سریال کمی ترسناک‌تر و جذاب‌تر برای بینندگان جوان‌تر طراحی شده و صداپیشگان متفاوتی دارد. انتظار اکشن فیلم‌های هیولایی را داشته باشید، همانند نسخه اصلی: هیولاهای غول‌پیکر بر فراز شخصیت‌ها با دهان‌های باز و دندان‌های تیز قرار می‌گیرند، و دنیای وارونه‌ای وجود دارد که هیولاها به‌طور ناگهانی شخصیت‌ها را با پرتاب کردن، خوردن، یا کشیدن آن‌ها به زیر زمین می‌کشند در حالی که آن‌ها فریاد می‌زنند کمک! اما خونی وجود ندارد، شخصیت‌های اصلی به‌طور مکرر در معرض خطر مرگ قرار نمی‌گیرند، و شخصیت‌های عامل دولت/توطئه پزشکی غایب هستند که باعث حذف سطحی از پیچیدگی می‌شود. قلدرها شخصیت‌های اصلی را تهدید می‌کنند، تعقیب می‌کنند، از دوچرخه‌هایشان هل می‌دهند، و آن‌ها را به قفسه‌ها می‌کوبند. زبان شامل کلمات جهنم، لعنتی، و نزدیک به فحش‌هایی مانند او شی...رت و توهین‌هایی مانند احمق، آشغال، بی‌عرضه، گیک، و کثافت است. چندین شخصیت به یکدیگر علاقه‌ی رمانتیک دارند، بنابراین می‌توانید انتظار معاشقه، قرار گذاشتن، و چند بوسه کوتاه را داشته باشید. دوستی و وفاداری موضوعات کلیدی مثبت هستند؛ همانطور که در سریال اصلی اغلب گفته می‌شد، دوستان به دوستان کمک می‌کنند.

اگر پایان سریال Stranger Things بینندگان را ناراحت کرد، این اسپین آف انیمیشنی که شخصیت ها و چالش های مشابهی با سریال اصلی دارد، ممکن است ارزش تماشا کردن داشته باشد، به ویژه برای طرفداران جوان تر. Stranger Things: Tales from '85 هم پیچیده تر و هم خشن تر از Stranger Things نیست و بیشتر بر روی شخصیت های جوان تر سریال، گروه دوستان نوجوان اصلی یعنی مایک، داستین، لوکاس، ویل، الون و مکس تمرکز دارد. تمام این شخصیت ها توسط یک گروه جدید صداپیشه گان صداگذاری شده اند که شباهت زیادی به بازیگران اصلی دارند و بینندگان ممکن است متوجه این تغییر نشوند. تفاوت مهم تر با سریال اصلی، نبود اکثر شخصیت های بزرگسال، از جمله شخصیت های پزشکی و نظامی است که در توطئه پنهان کردن دنیای وارونه و هیولاهایش نقش داشتند. با این حال، هنوز هم هیولاهایی وجود دارند: بزرگ و ترسناک، با اندام های چنگالی و دندان های تیز، که به طور مکرر از لانه های زیرزمینی خود بیرون می آیند تا شخصیت های فرعی را به قتل برسانند و شخصیت های اصلی را تهدید کنند.فضا هم شبیه سریال لایو اکشن است: هیولایی ظاهر می‌شود، کاری ترسناک انجام می‌دهد و سپس دوستان ما که با آن‌ها آشنا شده‌ایم باید با هم متحد شوند تا روز را نجات دهند. اما با وجود این‌که هم الون و هم ویل در میان دوستانشان سالم و ایمن هستند، اکشن کمتر ترسناک است و تمرکز بیشتر بر ماجراجویی و نقشه‌های استراتژیک به سبک سرقت است. شخصیت‌های اصلی در خطر جدی نیستند؛ در واقع، در یک لحظه از قسمت اول، داستین توسط یک هیولای زیرزمینی به این‌سو و آن‌سو کشیده می‌شود، در حالی‌که جملات طنزآمیز به دوستانش که کنارش ایستاده‌اند می‌گوید. برای مخاطبان جوان‌تر، Stranger Things: Tales from '85 سرگرم‌کننده و کمی ترسناک است؛ اما مخاطبان بزرگ‌تر، به‌ویژه آن‌هایی که طرفدار سریال لایو اکشن بودند، ممکن است از این ناراضی باشند که Tales سبک‌تر و کمتر پیچیده است و برای صداگذاری شخصیت‌های آشنا از بازیگران جدید استفاده می‌کند. سبک انیمیشن CGI هم یک اشتباه است: برای نمایشی که به شدت بر فضای دهه ۱۹۸۰ تکیه دارد، استفاده از سبک انیمیشن کلاسیک واقعاً جالب می‌بود. Tales به طور برجسته از موسیقی دهه ۱۹۸۰ استفاده می‌کند؛ پس چرا از انیمیشنی استفاده نشود که بازتاب آثار کارتونی بزرگ آن زمان، مانند He-Man and the Masters of the Universe یا Care Bears باشد؟