در نام پدر

در نام پدر، که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده است، گری کانلون (با بازی دنیل دی-لوئیس) یک دزد خرده‌پا در بلفاست ایرلند است. در حالی که در اوایل دهه 1970 مشغول دزدی آهن قراضه است، با IRA درگیر مشکل می‌شود و به لندن فرستاده می‌شود تا با عمه‌اش زندگی کند. در آنجا، او و دوستش پل هیل (با بازی جان لینچ) با گروهی از هیپی‌ها آشنا می‌شوند و همگی در یک آپارتمان متروکه زندگی می‌کنند. در اکتبر 1974، یک پاب محلی بمب‌گذاری می‌شود و گری خود را به عنوان متهم دستگیر شده برای این جرم می‌یابد. پلیس، در حالی که به شدت به دنبال بستن پرونده است، گری، دوستانش، عمه‌اش و حتی پدرش، جوزپه (با بازی پیت پاستلوویت) را به سرعت از دادگاه عبور می‌دهد و همه را به زندان می‌فرستد. جوزپه، علی‌رغم سلامتی رو به زوالش، به مبارزه برای آزادی ادامه می‌دهد، در حالی که وکیل گارث پیرس (با بازی اما تامپسون) از بیرون کمک می‌کند. اما گری در نهایت باید تصمیم بگیرد که به چه چیزی اعتقاد دارد و شروع به مبارزه کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد استفاده از خشونت در فیلم «به نام پدر» صحبت کنند. خشونت تا چه حد شدید است؟ آیا جنبه «بر اساس یک داستان واقعی» بودن، خشونت را وحشیانه‌تر نشان می‌دهد؟
• چگونه مصرف الکل، سیگار کشیدن و مواد مخدر در این دوره به تصویر کشیده شده است؟ آیا سیگار کشیدن در آن زمان رایج‌تر از امروز بود؟ آیا عواقبی در پی داشت؟
• شما فکر می‌کنید چه تغییراتی نسبت به داستان اصلی در این فیلم اعمال شده است؟ آیا این موضوع شما را به تحقیق و بررسی بیشتر ترغیب کرد؟
• شخصیت اصلی چه رابطه ای با پدرش دارد؟ این رابطه تا چه حد به رابطه شما با پدر یا فرزندتان شباهت دارد؟ چه تفاوتی با آن دارد؟
• سازمان خدمات بازنشستگی ایرلند (IRA) چیست؟ چرا این حادثه خشم و عصبانیت زیادی را برانگیخت؟

والدین باید بدانند که فیلم «به نام پدر» یک درام بر اساس یک داستان واقعی است در مورد چهار مرد و زن ایرلندی که به اشتباه دستگیر و متهم به بمب‌گذاری در یک پاب شدند. این فیلم از معایب معمول فیلم‌های «بر اساس یک داستان واقعی» رنج می‌برد، اما بازی‌های بازیگران به‌خوبی آن را جبران می‌کند. حاوی برخی صحنه‌های خشونت‌آمیز است، به‌ویژه بمب‌گذاری در پاب، کتک زدن یک مظنون توسط پلیس، درگیری در زندان، شورش، آتش زدن یک مرد، اسلحه و تیراندازی، و مرگ. زبان فیلم بسیار تند است و تقریباً به‌طور مداوم از کلمات «لعنتی» و «f--k» استفاده می‌شود و کلمات دیگری نیز به کار می‌روند. صحنه‌ای وجود دارد که یک مرد یک زن را می‌بوسد و زن روی کاناپه با مرد می‌افتد. شخصیت اصلی عریان (تنها قسمت پایین بدنش نشان داده می‌شود) و در زیرپوشش دیده می‌شود. و اشاره‌ای به یک روسپی وجود دارد و «اسباب‌بازی‌های جنسی» او (یک شلاق و یک ویبراتور) نشان داده می‌شود. شخصیت‌ها به‌طور مکرر سیگار می‌کشند و نوشیدن الکل (نوشیدن آبجو در پاب‌ها) به نمایش گذاشته می‌شود. شخصیت‌ها LSD مصرف می‌کنند و اشاره‌ای به «عشق آزاد و مواد مخدر» وجود دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

جیم شرایدن، کارگردان، در فیلم خود بر اساس داستان واقعی گروه گیلفورد فور، کمی کند عمل می‌کند، اما همچنان لحظات برق‌آسایی را خلق می‌کند، که تا حد زیادی به لطف سه اجرای فوق‌العاده است. تری جرج، در نوشتن فیلمنامه این فیلم، در نام پدر (۱۹۹۳)، مانند اکثر فیلم‌هایی که بر اساس داستان‌های واقعی ساخته شده‌اند، تلاش کرده تا جزئیات مهم را بهتر از ایجاد فضاهای احساسی بین جزئیات به تصویر بکشد. این فیلم همچنین طولانی و کمی بیش از حد خودشیفته است. اما داستان خوبی را روایت می‌کند؛ بی‌عدالتی شرم‌آوری که علیه افراد بی‌گناه رخ داده، خشم‌آور است.دِی-لِوِیس که قبلاً با شرایدن در فیلم پای چپ من، برنده اسکار شده بود، در نقش جری، شخصیتی نه چندان دوست‌داشتنی، بسیار خودخواه و زودرنج، بازی شگفت‌انگیزی از خود به نمایش می‌گذارد. بازیگر در این نقش به هسته‌ای از احساسات واقعی دست می‌یابد که او را قابل درک و باورپذیر می‌کند. ما در تمام طول فیلم با او همراه هستیم. صحنه‌های او با پستلویت، که خوشبختانه تعدادشان هم کم نیست، بهترین صحنه‌های فیلم هستند. رابطه آشفته و تاثیرگذار آن‌ها به نظر می‌رسد سال‌ها قدمت دارد و بر اساس حقیقت محض بنا شده است. تامپسون نقش نسبتاً کم‌اهمیتی دارد، اما به خوبی از پس آن برمی‌آید. می‌توانید آتش درون او را حس کنید. هر سه بازیگر برای بازی در این فیلم نامزد دریافت اسکار شدند و فیلم چهار نامزدی دیگر، از جمله بهترین فیلم، دریافت کرد. (در اوایل فیلم به دنبال سافران باروز و تام ویلکینسون در نقش‌های کوچک بگردید.)