دیو و دلبر ۲، ۲۰ سال بعد از نسخهٔ اصلی اتفاق می‌افتد و با اندی ساکس (با بازی آن هاتاوی) شروع می‌شود که درحال دریافت جایزه‌ای برای یک مقالهٔ تحقیقی روزنامه‌نگاری است، درست در زمانی که او و همکارانش در روزنامه متوجه می‌شوند که توسط اربابان جدید شرکت اخراج شده‌اند. در همین حال، میراندا پریستلی (با بازی مریل استریپ) با واکنش منفی به خاطر انتشار یک مقالهٔ بحث‌برانگیز در مجلهٔ ران‌وی مواجه است. بنابراین ایرو راویتز (با بازی تیبور فلدمن) و پسرش (با بازی بی‌جی نواک) که شرکت مادر مجله را اداره می‌کنند، اندی را به‌عنوان سردبیر جدید بخش گزارش‌های ویژهٔ مجله استخدام می‌کنند، امیدوارند که شهرت او به‌عنوان یک گزارشگر اخلاقی به ترمیم تصویر لکه‌دار شدهٔ مجله در زمان اخیر کمک کند. اندی با میراندا (که به‌سختی دستیار سابقش را به‌خاطر می‌آورد) و نایجل، مدیر خلاق (با بازی استنلی توچی) دوباره متحد می‌شود و آن‌ها با هم تلاش می‌کنند تا مجله را نجات دهند، با جلب رضایت تبلیغ‌کنندگان—از جمله دستیار سابق اندی، امیلی (با بازی امیلی بلانت) که اکنون رئیس بخش خرده‌فروشی دیور است—دنبال کردن داستان‌های ویروسی، و کاهش هزینه‌ها قبل از فروش مجله به بالاترین پیشنهاددهنده.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این که فیلم «شیطان پرادا می‌پوشد ۲» چه چیزی در مورد وضعیت فعلی رسانه، مد و نشر بیان می‌کند، صحبت کنند. از زمان اکران فیلم اصلی، همه این چیزها چگونه تغییر کرده‌اند؟
• آندی در داستان اصلی چگونه متفاوت است؟ چه چیزی باعث تغییرات در او شده است؟ در مورد شخصیت‌های دیگر چه می‌توان گفت؟
• اگرچه میراندا هنوز هم میتواند سرد و غیرقابل انعطاف باشد، اما به عنوان یک رئیس تغییر کرده است. این تفاوتها چگونه او را انسانی تر میکنند؟
• شما چه کسی را در داستان به عنوان الگو در نظر می‌گیرید و چه نقاط قوت شخصیتی را در او مشاهده می‌کنید؟
• آیا این دنباله باعث می شود که بخواهید فیلم اول را دوباره تماشا کنید یا کتاب را دوباره بخوانید؟ برای کسانی که کتاب اصلی را خوانده اند، آیا کتاب را ترجیح می دهید یا فیلم را؟ چرا؟

والدین باید بدانند که شیطان پرادا می‌پوشد ۲ دنباله مورد انتظار فیلم سال ۲۰۰۶ است. این فیلم بار دیگر اندی ساکس (آن هاتاوی) را دنبال می‌کند، این بار در حالی که به عنوان ویراستار بخش‌های ویژه به مجله ران‌وی بازگشته و زیر نظر میراندا پریسلی (مریل استریپ)، سردبیر هنوز هم باشکوه و سختگیر، کار می‌کند. استفاده از الفاظ زشت در فیلم کم است اما حداقل یک بار از کلمه لعنتی استفاده شده است، علاوه بر توهین‌های گاه‌به‌گاه و اظهارات تحقیرآمیز در مورد ظاهر، وضعیت و انتخاب‌های شغلی. محتوای جنسی ملایمی (از قبیل معاشقه، بوسیدن و رابطه جنسی تلویحی) وجود دارد اما صحنه‌های صریح وجود ندارد. مانند نسخه اصلی، این دنباله نیز پویایی محیط کار را بررسی می‌کند، از جمله مدیران سختگیر، تغییر ساختار قدرت و فشارهای حفظ اهمیت در صنعت در حال تغییر (و کوچک‌سازی). شخصیت‌ها رقابتی، رک، مادی‌گرا و آگاه از تصویر خود هستند، اما داستان همچنین بر رشد شخصی، مربیگری و حفظ صداقت (به ویژه در روزنامه‌نگاری) علی‌رغم نفوذ شرکت تأکید دارد. امیلی بلانت و استنلی توچی نیز نقش‌های خود را تکرار می‌کنند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

تیم فیلمبرداری ران‌وی برای ساخت دنباله‌ای جذاب دوباره دور هم جمع می‌شوند که نه تنها خاطره‌انگیز است، بلکه می‌تواند با موضوعاتی فراتر از تکبر دنیای مد نیز مقابله کند. کارگردان دیوید فرانکل و فیلمنامه‌نویس آلین بروش مک‌کنا دلیل قابل قبولی برای بازگشت به شخصیت‌های فیلم «شیطان پرادا می‌پوشد ۲» ارائه می‌کنند: افول رسانه‌های خبری سنتی و میلیاردرهای تکنولوژی که به نشریات معتبر احترام چندانی برای حفظ یکپارچگی روزنامه‌نگاری قائل نیستند. اندی حالا بزرگ‌تر، خردمندتر و با اعتماد به نفس بیشتری است، اما هاتاوی همچنان او را به عنوان یک خوش‌بین امیدوار به تصویر می‌کشد که معتقد است با تلاش کافی نه تنها می‌تواند خودش را نجات دهد، بلکه میراندا و ران‌وی را نیز نجات خواهد داد. استریپ به نظر از بازی در نقش میراندای هفتاد ساله لذت می‌برد، زنی که با اکراه فراوان با زمانه هماهنگ شده و با کمک دستیار توانمندش، آماری (سیمون اشلی، که به درستی انتخاب شده) یاد می‌گیرد چه چیزهایی را نباید بگوید. توچی همچنان قلب گروه است و در نقش نایجل، مربی خردمند ظاهر می‌شود که در حالی که مراقب اندی است، حقیقت را بیان می‌کند، و بلانت در نقش امیلی اصلی فوق‌العاده است، زنی که حالا در نقشی ظاهر می‌شود که در آن قدرتی بر مجله اعمال می‌کند.فیلم‌نامه این فیلم به زیبایی طنز بین‌نسلی نسل بیبی‌بومرها را در همکاری با نسل ایکس، هزاره‌ای‌ها و نسل زد در یک مجله نخبه‌گرا به تصویر می‌کشد. همچنین به ذکر نام‌های واقعی دانشگاه‌ها و مدارس آمادگی (کرنل، ییل، هاروارد، کالجیت، چپین) ادامه می‌دهد، علاوه بر فهرستی از آیکن‌های مد که در سراسر دیالوگ‌ها پراکنده شده‌اند. در یک صحنه برجسته که در خانه میرندا در همپتونز اتفاق می‌افتد، اندی—که برخلاف جمعیت زرنگار، با شاتل از منهتن می‌آید—متوجه می‌شود که احترام رئیس کمی نرم‌ترش را به دست آورده است، زمانی که به مهمانی‌ای دعوت می‌شود که پر از چهره‌های برجسته واقعی نیویورک است، از جان باتیست و سولیکای جاواد تا کارل آنتونی تاونز و تومی آدیمی. اما این فیلم به‌خاطر حضور بازیگران مهمان، موسیقی برجسته یا حتی کنایه‌های تند به برادران میلیاردر آنقدر لذت‌بخش نیست. این گروه اصلی بازیگران است که تماشاگران احتمالاً خوشحال خواهند شد که پس از ۲۰ سال دیگر دوباره آنها را در کنار هم ببینند.