یک ساکن قدیمی توکیو، بازیگر آمریکایی فیلیپ (برندن فراسر) همیشه به دنبال شغل بعدی خود است و احساس تنهایی و بدبینی بیشتری نسبت به زندگی خود دارد. وقتی یک آژانس خانواده اجاره‌ای (یک نوع کسب و کار واقعی، که حدود 300 مورد از آن در ژاپن وجود دارد) که بازیگران را برای پر کردن نیازهای عاطفی مشتریان استخدام می‌کند، می‌خواهد او را در نقش داماد برای یک مراسم ازدواج واقعی انتخاب کند، فیلیپ مطمئن نیست که بازی در نقشی که شامل فریب دادن مردم است، غیراخلاقی است یا نقش یک عمر. با گسترش کار او در آژانس، ثابت می‌کند که قلبی از طلا و شخصیتی به استحکام فولاد دارد، زیرا در نقش‌هایی قدم می‌گذارد که به یک کودک و مردی با زوال عقل پیشرفته آرامش می‌دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد پیچیدگی‌های اخلاقی تظاهر در زندگی واقعی، همان‌طور که فیلیپ در فیلم خانواده اجاره‌ای انجام می‌دهد، صحبت کنند. آیا فکر می‌کنید هیچ‌کدام از شخصیت‌هایی که فریب خورده‌اند، به دلیل این فریب، در وضعیت بهتری قرار گرفته‌اند؟
• فیلیپ چگونه همدلی، فروتنی و صداقت را نشان می دهد؟ چرا اینها نقاط قوت مهم شخصیتی هستند؟ آیا او را یک الگوی رفتاری می دانید؟ چرا، یا چرا نه؟
• فیلم چگونه فرهنگ ژاپنی را به تصویر می کشد؟ اگر فرهنگ شما متفاوت است، این فرهنگ را چگونه با فرهنگ خودتان مقایسه می کنید؟
• اگر می‌توانستید کسی را استخدام کنید تا در زندگی شما نقش بازی کند یا جای شما را بگیرد، آن شخص کیست و چرا؟
• یافتن هدف برای شما چه معنایی دارد؟ آیا فکر می کنید این کار می تواند زندگی را رضایت بخش تر و ارزشمندتر کند؟

والدین باید بدانند که فیلم Rental Family یک درام کمدی ملایم و تاثیرگذار است که به بررسی ارتباطات انسانی می‌پردازد. این فیلم بر روی فیلیپ (با بازی برندن فریزر) تمرکز دارد—یک بازیگر آمریکایی منزوی که در توکیو زندگی می‌کند و شروع به کار برای آژانسی می‌کند که بازیگران را برای پر کردن نیازهای احساسی مختلف مشتریان استخدام می‌کند—و شامل بازیگران و خدمه‌ای عمدتا ژاپنی است و جنبه‌های مختلفی از فرهنگ ژاپنی را به نمایش می‌گذارد. داستان بر اهمیت همدلی و داشتن افرادی در زندگی‌مان که ما را دوست دارند تاکید می‌کند، اما همچنین پیشنهاد می‌دهد که دروغ می‌تواند یک عمل محبت‌آمیز باشد، که ایده‌ای پیچیده است. فیلیپ ارتباطات غیر تصویری مکرری با یک کارگر جنسی دارد؛ آنها در حال حمام کردن در وان و در آغوش کشیدن یکدیگر در تختخواب نشان داده می‌شوند (بدون برهنه بودن). شخصیت‌ها اغلب در حال نوشیدن آبجو، ساکی، شامپاین و مشروبات الکلی نشان داده می‌شوند. یک سیلی محکم کبودی ایجاد می‌کند، یک شخصیت در بیمارستان بستری می‌شود و شخصیت‌ها فریاد می‌زنند و بحث می‌کنند. زبان مورد استفاده در فیلم (که برخی از آن در زیرنویس انگلیسی برای انتشار در آمریکا وجود دارد) شامل کلمات "لعنتی" و "خدا لعنتت کند" است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

شیرینی ذاتی فرازر، قاشق شکری است که عملی بالقوه تهوع‌آور را به یک نوشیدنی احساسی تبدیل می‌کند. هسته اصلی خانواده اجاره‌ای این سوال است: آیا آسان‌ترین یا راحت‌ترین انتخاب می‌تواند درست‌ترین انتخاب نیز باشد؟ و آیا دروغ گفتن یا ساختگی جلوه دادن یک تعامل، در صورتی که به همه افراد نتیجه مورد نظرشان را بدهد، حتی اگر واقعی نباشد، قابل قبول است؟ این موضوع به تصمیم بینندگان بستگی دارد، اما یک نکته را لو می‌دهم: پاسخ به این سوال به اندازه‌ای که تصور می‌کنید، واضح نیست.انتخاب فرازر به عنوان بازیگری که با این شرایط روبرو می‌شود، تصمیمی نابغانه است. او در طول دهه‌ها، عشق و وفاداری کافی از سوی مخاطبان را کسب کرده است، به طوری که از لحظه‌ای که بر روی صفحه ظاهر می‌شود، بینندگان همراه او هستند. فیلیپ، که از اخلاقیات غربی پیروی می‌کند و حقیقت را بر راحتی ترجیح می‌دهد، به طور محتاطانه‌ای وارد دنیای ژاپنی تظاهر هدفمند می‌شود و هم مزایا و هم معایب ارائه یک جایگزین احساسی به مشتریان را به عنوان راهی برای رسیدن به پایان خوش بالقوه، بررسی می‌کند. از آنجا که این یک فیلم سینمایی است، بینندگان با پایانی پر از احساسات مواجه می‌شوند، اما کارگردان و هم‌نویسنده، هیکاری، به ما اجازه می‌دهد که همچنان در مورد این موضوع فکر کنیم که آیا همتایان واقعی شخصیت‌ها نیز در صورت آگاهی از حقیقت، همان احساس رضایت را خواهند داشت یا خیر.