تروی: سقوط یک شهر

در تروا: سقوط یک شهر، پاریس ۲۰ ساله (با بازی لوئیس هانتر) یک چوپان جوان و قوی هیکل است که مشخص می‌شود پسر پادشاه تروا است، کسی که قبلا تصور می‌شد مرده است. او به عنوان یک شاهزاده به کاخ بازمی‌گردد و در اولین ماموریت دیپلماتیک خود به اسپارت همسایه فرستاده می‌شود، جایی که بلافاصله عاشق هلن (با بازی بلا داین)، همسر پادشاه اسپارت، منلائوس (با بازی جوناس آرمسترانگ) می‌شود. وقتی پاریس به طور مخفیانه هلن را با خود به تروا می‌آورد، این کار به عنوان یک اقدام جنگی تلقی می‌شود و منلائوس از برادر جنگجوی خود آگاممنون (با بازی جانی هریس) و ارتش‌هایش کمک می‌خواهد تا هلن را بازگرداند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه رفتار با زنان در دنیای تروا: سقوط یک شهر صحبت کنند. چه نقشی در حل مناقشات دارند؟ آیا فعالانه یا منفعلانه است؟ هلن از پادشاه و ملکه تروا می‌خواهد که او را بپذیرند، زیرا آنها به‌طور مساوی و در کنار هم حکومت می‌کنند. آیا این برابری در اعمال شخصیت‌ها به تصویر کشیده شده است؟
• چگونه این روایت از داستان هلن تروا با روایت‌های دیگری که شاید شنیده‌اید مقایسه می‌شود؟

والدین باید بدانند که تروا: سقوط یک شهر مجموعه‌ای است که داستان جنگ تروا را به سبک بازی تاج و تخت بازگو می‌کند. این بدان معناست که داستان هومر شامل برهنگی، صحنه‌های جنسی و خشونت‌های گرافیکی است که به طور صادقانه احتمالاً این نسخه را به تصویرگری دقیق‌تری از داستان تبدیل می‌کند. نوجوانان بزرگ‌تر که از توطئه‌های کاخی بازی تاج و تخت یا سبک شمشیر و سندل اسپارتاکوس شبکه استارز لذت می‌برند، خواهند یافت که این نمایش ضرباهنگ‌های آشنایی را ارائه می‌دهد.

ارزش‌های بالای تولید و یک بوم حماسی نمی‌تواند این بازگویی خسته‌کننده و خالی از محتوا از جنگ تروا را نجات دهد. این داستان با سبک واقع‌گرایانه بازی تاج و تخت روایت می‌شود و مجموعه تلویزیونی تروا: سقوط یک شهر نیز از همان رویکرد آگاهانه در طرح‌ریزی داستان بهره می‌برد. با این حال، این مجموعه فاقد حتی یک شخصیت جذاب در مرکز داستان است که بتواند ریتم کند آن را قابل تحمل‌تر کند. پاریس، قهرمان ما، به عنوان فردی نالان و بی‌ثبات به تصویر کشیده شده است. زمان بسیار کمی به عشق پاریس و هلن اختصاص داده شده است، به طوری که مخاطب فرصتی برای درک جذابیت آن‌ها که شایسته جنگ باشد، ندارد.اکثریت شخصیت‌های دیگر سربازان شجاع و با نام‌های آشنا هستند — آگاممنون، آشیل، اودیسه — که تقریباً هیچ تفاوتی در شخصیت‌پردازی آن‌ها وجود ندارد. خیلی بد است. این داستان جاودانه می‌توانست پایه و اساس یک نمایش خوب باشد، اما سازندگان با تصمیمات ضعیف خود باعث شدند که تروا: سقوط یک شهر، فراتر از یک نمایش متوسط نباشد.