اتوبوس شرمندگی

دانشجوی کالج میشیگان، کلی آن وارگو، فرصتی برای کسب درآمد سریع دید وقتی که شروع به رساندن دوستانش به خانه کرد به جای اینکه بگذارد آنها صبح روز بعد از یک مهمانی سنگین، مست و لنگ به خانه برسند. او به آنها آب بطری می‌داد و به داستان‌های مستی و بی‌بندوباری‌شان گوش می‌داد و حالا VH1 طرح پولساز او را به یک برنامه واقع‌نمای مستقر در لس‌آنجلس تبدیل کرده و چند راننده جدید (که اتفاقا کمدین هستند) را به نوبت رانندگی سرویس شرمندگی صبح اضافه کرده است.

• برنامه‌های تلویزیونی با دوربین مخفی به هر نحوی استثمارگرانه هستند؟ آیا مردم بیشتر تمایل دارند جزئیات خصوصی زندگی‌شان را به اشتراک بگذارند وقتی از ابتدا برایشان مشخص نشود که فیلمبرداری می‌شوند؟ چرا، یا چرا نه؟
• آیا مسافران اتوبوس پیاده‌روی شرم‌آور به نظر می‌رسد که از زمان خود لذت می‌برند؟ آیا داستان‌های آن‌ها مهمانی را به عنوان تفریحی بی‌ضرر نشان می‌دهد یا چیزی که ممکن است به پشیمانی منجر شود؟

والدین باید بدانند که برنامه پیاده‌روی شرم‌آور یک برنامه واقع‌نمای تلویزیونی است که در آن مهمانانی که شب قبل در مهمانی بوده‌اند و حالا دچار سردرد ناشی از مصرف الکل هستند، به جای پیاده‌روی شرم‌آور، سوار خودرویی مجهز به دوربین‌های تلویزیونی می‌شوند. مسافران این خودرو از افراد بی‌قید و بند تا افراد بسیار شیک و مجلسی را شامل می‌شوند. وجه مشترک همه آن‌ها این است که بدون هیچ محدودیتی جزئیات شب قبل خود را بازگو می‌کنند. بینندگان می‌توانند انتظار داشته باشند که در مورد انواع فتیش‌های جنسی، مصرف مواد مخدر، نوشیدن الکل و موارد دیگر بشنوند.

هر کسی که قسمت‌هایی از اعترافات تاکسی را دیده است با ژانر «دوربین مخفی» در برنامه‌های مستند مبتنی بر خودرو آشنا است و پیاده‌روی شرم‌آور شاتل تلاش زیادی برای متمایز کردن خود نمی‌کند. راننده‌ها از مسافران در مورد شب‌های شرم‌آورشان اطلاعات می‌گیرند و با وجود نام برنامه، خبری از شرمندگی نیست. کاملاً واضح است که بیشتر مسافران از قبل انتخاب شده‌اند و داستان‌های اغراق‌آمیز می‌گویند. در صحبت‌های بین راننده و مسافر، حس عدم اصالت وجود دارد و بیشتر محتوا ظاهراً فقط برای شوکه کردن و خنداندن بیننده نوشته شده است. یک دختر با یک مرد جذاب استرالیایی به خانه می‌رود که بعداً مشخص می‌شود فتیش تف کردن دارد. مرد چاقی در دهه بیست زندگی‌اش از روابط کوتاه خود با زنان شصت ساله می‌گوید و توضیح می‌دهد که آنها در رختخواب خوب هستند و او را با خوراک‌های خانگی به خانه می‌فرستند. در حالی که گاهی توهین‌آمیز است، این برنامه گاهی اوقات به‌رغم خود، سرگرم‌کننده است، اما هرگز واقعاً باورپذیر نیست یا آنقدر عجیب نیست که نتوانید از آن دور شوید.