آتنا

آتنا نام یک پروژه مسکونی جرم‌خیز در خارج از پاریس است که به طور غیر تصادفی موضوع تراژدی یونانی فیلمساز را القا می‌کند. وقتی یک پسر مسلمان جوان توسط مردانی با لباس پلیس به قتل می‌رسد، ویدیوی این اتفاق به سرعت در اینترنت پخش می‌شود و برادر بزرگتر او، کریم نوجوان (سامی اسلیمان)، بدون اتلاف وقت، گروهش را به سمت ایستگاه پلیس محلی برای انتقام می‌برد. آنها آنجا را تخریب می‌کنند و اسلحه، زره بدن و ون‌های پلیس را می‌دزدند، سپس به خانه می‌روند تا پروژه آپارتمان‌هایشان را به دژی نفوذناپذیر تبدیل کنند. اوضاع زمانی وخیم‌تر می‌شود که آنها یک افسر پلیس جوان بدشانس به نام ژروم (آنتونی باجون) را اسیر می‌کنند و تهدید می‌کنند که اگر اداره پلیس نام قاتلان کودک را به آنها ندهد، او را خواهند کشت. شورشیان نمی‌توانند با قدرت آتش پلیس مقابله کنند، بنابراین از ابتدا اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد که این ایستادگی شجاعانه اما کودکانه به فاجعه ختم شود. برادر بزرگتر کریم، عبدل (دالی بنصالح)، یک سرباز فرانسوی است که در مالی خدمت کرده و هنوز به قانون و نظم اعتقاد دارد و فقط می‌خواهد اوضاع را آرام کند. آیا او می‌تواند از وخیم‌تر شدن خشونت جلوگیری کند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد شباهت‌های بین داستان این فیلم فرانسوی و رویدادهایی که منجر به جنبش «جان سیاهان مهم است» در ایالات متحده شد، صحبت کنند.
• آیا فکر می‌کنید فقر، مدارس ضعیف، فرصت‌های شغلی محدود، ناامیدی، قاچاق مواد مخدر و بدرفتاری پلیس یک علت دارند، یا اینکه همه اینها در میان افرادی که در حاشیه جامعه قرار دارند، به‌طور همزمان وجود دارند؟
• این فیلم پیشنهاد می‌کند که اعضای گروه‌های افراطی دست راستی لباس پلیس به تن کردند و به عمد یک پسر مسلمان را کشتند تا نفرت عمومی را نسبت به یک گروه حاشیه‌نشین افزایش دهند. چرا فکر می‌کنید چنین گروه‌هایی می‌خواهند مهاجران را به عنوان شرور جلوه دهند؟

در این فیلم، والدین با پروژه مسکن فرانسوی به نام آتنا آشنا می‌شوند که با فقر، مواد مخدر و نارضایتی دست و پنجه نرم می‌کند. وقتی یک پسر مسلمان توسط افرادی که لباس پلیس به تن دارند کشته می‌شود، جوانان این پروژه دست به شورش می‌زنند، به پلیس حمله می‌کنند، سلاح می‌دزدند و در آماده‌باش برای نوعی جنگ، محل را محاصره می‌کنند. بسیاری از آنها مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرند، کتک می‌خورند و می‌سوزند. پلیس ضد شورش در مقابل بچه‌هایی قرار می‌گیرد که مسلح به اسلحه و کوکتل مولوتوف هستند. تعصبات علیه مسلمانان و افراد با پوست تیره به نمایش گذاشته می‌شود. این فیلم با سبکی اکشن‌گونه فیلم‌برداری شده است تا خشونت را برجسته کند. مردی که صلح و آرامش را تبلیغ می‌کند، به وحشیانه‌ترین شکل دیگری را می‌زند، به نظر می‌رسد تا حد مرگ. خشونت در اینجا بی‌حس‌کننده است و بنابراین فاقد تاثیر عاطفی است که انتظار می‌رود. الفاظی مانند فاک، شیت، لعنتی، احمق، جهنم، حرامزاده، پوسی، پرک، دیک، کات و پیس در فیلم استفاده شده است. یکی از شخصیت‌های مهم فیلم، یک فروشنده مواد مخدر خشن و بداخلاق است. این فیلم به زبان فرانسوی و با زیرنویس انگلیسی است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

آتنا بیشتر شبیه یک بازی ویدئویی خشن است تا داستانی دربارهٔ معضلات اجتماعی. این فیلم بیشتر شبیه یک رساله دربارهٔ بیگانگی فقرا، ناعادلانه بودن تعصب، یا خشم مهاجران بدبخت است، اما در واقع برای منفجر کردن چیزها، نابود کردن و زخمی کردن مردم، و تخلیه تستوسترون طراحی شده است. تصمیم رومن گاوراس، کارگردان، برای تشبیه این حماسه به تراژدی یونانی، تفاوت قابل تشخیصی در نتیجه داستان ایجاد نمی‌کند و این تصنع چیزی به درک ما از وضعیت اضافه نمی‌کند. یونانی یا غیر یونانی، فیلم به اندازه نمایش بازی‌مانند خشونتی که در مرکز آن قرار دارد، غیرواقعی به نظر می‌رسد. این فیلم از هر نظر آشفته است، عمداً در مورد بیگانگی جوانان که منجر به نابودی زندگی و اموال می‌شود، اما همچنین به طور غیرعمد وقتی که یک طرح فرعی شل و ول یک تروریست فراری و متخصص مواد منفجره به نام سباستین (الکسیس ماننتی) را وارد می‌کند که به شورشیان کریم کمک می‌کند تا به طور واقعی خانه را خراب کنند، در حالی که فیلم به سمت مضحک شدن پیش می‌رود. در یک صحنه، سازنده بمب مقداری گاز، مواد منفجره و آبمیوه درخواست می‌کند. گاوراس به اندازه‌ای که از بیچارگی فقرا و محرومان سوءاستفاده می‌کند، رنج آنها را توضیح نمی‌دهد.تمرکز بر جلوه‌های بصری است، نه مسائل اجتماعی. به همین دلیل هیچ‌یک از شخصیت‌ها فراتر از کلیشه‌ها نیستند، برخی با شخصیت‌هایی که به‌طور دراماتیک تغییر می‌کنند. یک قاچاقچی مواد مخدر بی‌رحم به‌طور ناگهانی مهربان و دوست‌داشتنی می‌شود. یک صلح‌طلب منطقی در یک لحظه به یک قاتل وحشی تبدیل می‌شود. چرا باید آنها را به انسان‌هایی تبدیل کنیم که ممکن است به آنها اهمیت دهیم، درحالی‌که قرار است هدف‌های سینمایی باشند تا یک فیلمساز جاه‌طلب بتواند به آنها شلیک کند؟ در فیلم‌های «مرد عجیب» و «بلفاست»، که هر دو درباره تعصب و خشونتی مرتبط با «درگیری‌ها» در ایرلند شمالی هستند، تمرکز بر انسان‌هاست، نه مواد منفجره، بنابراین ما به‌شدت نگران هرگونه تلفات انسانی هستیم. اما در پایان این فیلم، چنین نیست.