دراکولا

وکیل رنفیلد (دویت فری) به ترانسیلوانیا می‌رسد و علی‌رغم هشدارها و اخطارها از سوی اهالی، به قلعه دراکولا می‌رسد تا کنت (بلا لوگوسی) اسناد صومعه جدیدش در لندن را امضا کند. بعداً، رنفیلد به خدمتکار دیوانه دراکولا تبدیل می‌شود و کنت خود را در جامعه لندن جا می‌کند، با جاناتان هارکر (دیوید منرز) و نامزد زیبایش مینا (هلن چندلر) و دوستشان لوسی (فرانسس دد) دوست می‌شود. بعد از اینکه لوسی سرنوشت عجیبی پیدا می‌کند، پروفسور مشکوک ون هسلینگ (ادوارد ون اسلون) شروع به تحقیق می‌کند؛ او می‌خواهد ثابت کند که دراکولا واقعاً یک خون‌آشام است. اما حتی اگر بتواند این کار را انجام دهد، آیا می‌تواند این موجود وحشتناک را متوقف کند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم صحبت کنند. کدام صحنه‌ها ترسناک‌تر یا واضح‌تر بودند؟ چه چیزی نشان داده شد و چه چیزی از دید دور نگه داشته شد؟ آیا ترسناک‌ترین صحنه‌ها همیشه واضح‌ترین‌ها هستند؟
• دراکولا چه شخصیتی است؟ او قهرمان نیست، پس چه نقشی دارد؟ چه چیزی او را تا این حد جذاب و فراتر از زمان کرده است؟

والدین باید بدانند که این فیلم کلاسیک سیاه و سفید دراکولا شامل صحبت‌های صریح اما ملایم در مورد مرگ و خون است و مقداری خون در آن نشان داده می‌شود. تصاویری ظریف اما ترسناک در فیلم وجود دارد، اگرچه بیشتر صحنه‌های ترسناک به صورت تلویحی یا خارج از کادر نمایش داده می‌شوند. جنبه‌های جنسی همیشه بخشی از افسانه دراکولا بوده‌اند و در این فیلم نیز برخی کنایه‌های نامحسوس وجود دارد. برخی از بینندگان جوان ممکن است فیلم را کمی خشک و رسمی بیابند، اما به عنوان یکی از نمادین‌ترین فیلم‌های تمام دوران، احتمالاً از تصاویر خوفناک آن لذت خواهند برد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

دراکولا کمی خشک و صحنه‌ای به نظر می‌رسد و در واقع از نمایشنامه موفق آن دوران اقتباس شده است، نه مستقیما از کتاب مشهور برام استوکر. اغلب، اعمال توصیف می‌شوند تا اینکه نشان داده شوند. علاوه بر این، کارگردان تاد براونینگ مجبور شد ستاره نمایش، بلا لوگوسی، را انتخاب کند، نه انتخاب اول خود، بازیگر لون چنی (که اخیرا فوت کرده بود). اما حالا، تصور هر بازیگر دیگری در این نقش دشوار است، و تقریبا تمام افسانه‌های امروزی خون‌آشام‌ها به لوگوسی بازمی‌گردد.براونینگ نسبت به هر کارگردان دیگری با مواد ماکابر آشنا‌تر و ماهرتر بود، و او فیلم را با حال و هوای ترسناک و شروری که به سختی می‌توان از آن رهایی یافت، آمیخته است. بخشی از این موضوع به خاطر کارل فروند، فیلمبردار استاد (که سال بعد به کارگردانی مومیایی به همان اندازه ترسناک پرداخت) است، و بخشی از آن به خاطر تصاویری است که واقعاً آزاردهنده هستند. شاید بهترین بخش فیلم، دیالوگ‌ها باشند که باعث به وجود آمدن خطوط به یادماندنی بسیاری شدند. در مجموع، این یک کلاسیک خنک کننده است.