آنچه او می‌خواست

فیلم آخرین چیزی که او می‌خواست از رمان 1996 جوئن دیدیون اقتباس شده است. این رمان درباره توطئه و معاملات مخفیانه تسلیحاتی است که توسط دولت آمریکا و با استفاده از پول مالیات‌دهندگان برای ارسال سلاح به کنتراها در نبرد با دولت ساندینیست‌ها در نیکاراگوئه انجام می‌شود. النا مک‌ماهون (با بازی آن هاتاوی)، خبرنگار سرسخت آمریکایی، به طور بی‌امان کشتار در آمریکای مرکزی را پوشش می‌دهد، و مانند بسیاری از خبرنگاران جنگی، نمی‌تواند مرگ بی‌گناهان را که دیده است، فراموش کند. به نظر می‌رسد دولت، به رهبری رونالد ریگان که در پی دوره دوم ریاست‌جمهوری است، نیروهای نظامی و اطلاعاتی‌اش و بسیاری از افراد خصوصی، از سود فروش کوکائین برای قاچاق سلاح به کنتراها و سرنگونی یک دولت ناخوشایند و خشن استفاده کرده‌اند. روزنامه النا پوشش جنگ را متوقف می‌کند، اما پیامدهای آن شرورانه است. پدرش، دیک (با بازی ویلم دافو)، که 20 سال قبل او را ترک کرده بود، با از دست دادن حافظه ظاهر می‌شود و از النا می‌خواهد که در یک معامله تسلیحاتی در نیکاراگوئه جای او را بگیرد. بازی‌های جاسوسی و توطئه آغاز می‌شود. هیچ‌کسی آنطور که به نظر می‌رسد نیست. النا در کاستاریکا گیر می‌افتد و در حالی که به عنوان خدمتکار هتلی پنهان شده، منتظر نجات توسط دولت آمریکا است. او با یک مشاور کنگره، یا شاید یک مامور سیا (با بازی بن افلک) رابطه جنسی برقرار می‌کند. یک مراسم خاکسپاری، طلاق، یک دختر نوجوان ناراضی، و مبارزه با سرطان سینه همگی در این میان اتفاق می‌افتند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد انتخاب‌های النا صحبت کنند. او به نظر فردی صادق است. آیا منطقی است که او به خاطر درخواست پدرش که ناتوان است، با انجام معامله‌ای غیرقانونی موافقت کند؟ چرا یا چرا نه؟
• این فیلم در مقایسه با سایر فیلم‌های سیاسی مهیج که دیده‌اید، چگونه است؟
• آیا کتابی که الهام‌بخش این فیلم بوده است را خوانده‌اید؟ اگر نه، آیا تمایل دارید که آن را بخوانید؟

والدین باید بدانند که آخرین چیزی که او می‌خواست، یک فیلم مهیج محصول ۲۰۲۰ است که بر اساس رمانی به همین نام از جوئن دیدیون در سال ۱۹۹۶ ساخته شده است. موضوع فیلم، افشای رسوایی معاملات تسلیحاتی غیرقانونی دهه ۱۹۸۰ است که به طور مخفیانه توسط دولت ایالات متحده و از طریق فروش کوکائین، تأمین مالی و سازماندهی شده بود تا سلاح‌هایی را برای سرنگونی دولت ساندینیست نیکاراگوئه فراهم کند. اجساد به جا مانده از یک کشتار نشان داده می‌شوند. به افراد شلیک می‌شود و به قتل می‌رسند. اجساد سوخته به طور مختصر دیده می‌شوند. بزرگسالان الکل می‌نوشند و سیگار می‌کشند. در یک اتاق تاریک، یک زوج در تختخواب پس از رابطه جنسی دیده می‌شوند، بدون بالاتنه، که سینه و جای زخم ماستکتومی زن را نشان می‌دهد. زبان فیلم شامل کلمات فحش، آشغال، بی‌شعور، کس‌خر، همجنس‌گرا و لعنتی است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم که به‌طور شگفت‌آوری آشفته است و توسط کارگردان بااستعداد «مادباند»، دی ریس، ساخته شده، تقریباً در هر جنبه‌ای شکست می‌خورد. اغراق نیست اگر بگوییم «آخرین چیزی که او می‌خواست» از نظر قابل فهم بودن، روند روایی، قوس دراماتیک و هدف سینمایی ساده‌ی انتقال مخاطب از نقطه‌ی A به B به‌صورت منسجم و هنرمندانه، یک فاجعه است. با توجه به استعداد اثبات‌شده‌ی ریس، آدم در تعجب می‌ماند که چه عواملی می‌تواند منجر به چنین نتیجه‌ی نامنسجمی شده باشد.درگیر شدن با این موضوع بستگی به درک مخاطب از چند عنصر کلیدی دارد که در فیلم‌نامه نادیده گرفته شده‌اند، از جمله اتفاقاتی که در دهه 1980 در نیکاراگوئه رخ داد. چند کلمه می‌توانست به روشنگری توطئه ادعایی آمریکا برای جلوگیری از گسترش ترس از کمونیسم در سراسر منطقه کمک کند. به همان اندازه که پرش ناگهانی در فیلم احساس می‌شود، از صحنه‌ای که دو نفر که تقریباً همدیگر را نمی‌شناسند با هم صحبت می‌کنند، به صحنه‌ای می‌رویم که آنها بعد از رابطه جنسی در رختخواب در کنار هم هستند و به شخص دیگری اشاره می‌کنند که ما هرگز از او نشنیده‌ایم، گویی باید بدانیم که آن شخص کیست. بدتر از همه، برای بازیگران غیرممکن است که به طور قانع‌کننده نقش شخصیت‌هایی را بازی کنند که انگیزه‌هایشان مدام در حال تغییر است، اگر اصلاً انگیزه‌ای داشته باشند. ناگهان چیزهایی فاش می‌شود، اما ما هرگز نمی‌فهمیم که این افشاگری‌های جدید به چه معناست. در پایان فیلم، آهنگ تم یک برنامه تلویزیونی از اوایل دهه 60 در مورد یک تفنگچی اجاره‌ای پخش می‌شود. به طور کلی، این فیلم به نظر می‌رسد که گویی کسی در اتاق تدوین یک ماده منفجره انداخته و ریس و گروهش مجبور شده‌اند تا حد امکان آن را تمیز کنند.