رَمبو، یک شخصیت داستانی در سری فیلم‌های اکشن آمریکایی است.

سیلوستر استالونه در نقش جان رامبو، شخصیتی نمادین در تاریخ فیلم‌های اکشن است. برخلاف راکی بالبوآ، او قهرمانی نیست که احساس خوبی به شما بدهد، بلکه یک فاتح خون‌خواه است. در این قسمت چهارم، رامبو، کهنه‌سرباز جنگ ویتنام و یک ماشین کشتار آموزش‌دیده، در تایلند به‌آرامی زندگی می‌کند تا اینکه گروهی از کارکنان مسیحی کمک‌های بشردوستانه در یک ماموریت پزشکی از او می‌خواهند که آن‌ها را به سمت رودخانه و در نهایت به برمه میزبان خصمانه‌اش هدایت کند. پس از اصرارهای مداوم تنها زن گروه (جولی بنز)، رامبو با اکراه موافقت می‌کند. همان‌طور که هر کسی که تریلر فیلم را دیده است می‌داند، مبلغان مسیحی به گروگان گرفته می‌شوند، و در اینجاست که فیلم به یک دنباله انتقام خشن تبدیل می‌شود، جایی که رامبو و برخی مزدوران استخدام‌شده تلاش می‌کنند تا آن‌ها را نجات دهند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد میزان خشونتی که در فیلم رامبو وجود دارد، بحث کنند و ببینند آیا این میزان خشونت با موضوع فیلم همخوانی دارد یا خیر. آیا مواقعی وجود دارد که نمایش خشونت به صورت گرافیکی لازم است تا منظور فیلمساز بهتر منتقل شود؟ چرا و چرا نه؟
• جاذبه خشونت آشکار در فیلم‌ها چیست؟ تماشای این نوع محتوا چه تاثیری دارد؟
• شخصیت رامبو چگونه در سنت «مرد قوی و ساکت» جای می‌گیرد؟ چه شخصیت‌های دیگری در فیلم‌های مختلف وجود دارند که به این توصیف نزدیک باشند؟

والدین باید بدانند که قسمت چهارم مجموعه فیلم‌های رامبو، مانند قسمت‌های دهه ۸۰ آن، پر از خون و خشونت است (که با پیشرفت‌های تکنولوژیکی دو دهه اخیر، حتی تکان‌دهنده‌تر هم شده است). این خشونت‌بارترین قسمت مجموعه فیلم‌های رامبو است و بخش زیادی از نیمه دوم فیلم، کشتار بی‌وقفه‌ای با استفاده از تفنگ، چاقو، نارنجک، مین زمینی، انفجار و غیره است. اسرای زن مجبور به رقصیدن روی صحنه مقابل گروهی بزرگ از سربازان مست برمه‌ای می‌شوند و به زودی، سربازان شروع به دست‌درازی به زنان می‌کنند که به وضوح نشان‌دهنده اتفاق افتادن تجاوز گروهی است. در حالی که همه این‌ها در حال رخ دادن است، پسری جوان به اتاق فرمانده برمه‌ای برده می‌شود؛ فرمانده سر و صورت پسر را نوازش می‌کند و سپس در را می‌بندد. افراد از فاصله نزدیک مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرند و کشته می‌شوند. کودکان توسط سربازان برمه‌ای به قتل می‌رسند. جسد فردی از دار آویزان است و نیمه پایینی آن عریان است، احتمالا توسط خوک‌های گرسنه‌ای که در زیر آن جمع شده‌اند. سرهای بریده شده روی نیزه‌ها. روستاییان مجبور به دویدن در شالیزاری پر از مین می‌شوند -- اجساد منفجر می‌شوند. کلمه لعنتی به طور مداوم استفاده می‌شود و رهبر مزدوران یک بار از کلمه کس استفاده می‌کند و از یک اصطلاح نژادپرستانه برای توصیف آسیای جنوب شرقی استفاده می‌کند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

صحنه‌های اکشن فیلم از حضور گروهی از شخصیت‌های تازه بهره می‌برد که نقش مزدوران مسلح را بازی می‌کنند و مأمور نجات بشردوستان هستند. این مردان گروهی متنوع از نیروهای ویژه هستند (به‌ویژه بازیگران بریتانیایی گاوین مک‌تویش در نقش لویس بی‌مو و جسور و متیو مارسدن در نقش تک‌تیرانداز دوست‌داشتنی اسکول بوی به یادماندنی هستند) که هنوز نمی‌دانند راهنمای‌شان (رامبو) چقدر باارزش است، و شوخی‌های‌شان کمی یادآور فیلم دوازده نفر کثیف است، هرچند با فحش‌های بیشتری همراه است. خوب است که استالونه کمک‌هایی به رامبوی پیر اضافه کرده است، هرچند در چند صحنه، به نظر می‌رسد او به چیزی جز دست‌های خبره‌اش برای از پا درآوردن ده‌ها سرباز نیاز ندارد.باورکردنی نیست، حتی در ۶۱ سالگی، استالونه عضلانی هنوز هم حضوری خیره‌کننده دارد. مهم نیست که چه تعداد کمدین به شوخی این دنباله را «گرمبو» می‌نامند، شکی نیست که نویسنده-کارگردان-ستاره هنوز هم می‌تواند به خشن‌ترین و فانتزی‌ترین شکل ممکن کله‌پا کند. طرفداران قدیمی رامبو از شمار سه رقمی کشته‌ها لذت خواهند برد، اما بقیه ممکن است کاملاً از خشونت فیلم شوکه شوند و از دیالوگ‌های کلیشه‌ای و پندآموز بین رامبو و مبلغان مذهبی خسته شوند. نه اینکه فیلمنامه در این فیلم واقعاً مهم باشد، همه‌چیز دربارهٔ مرد، افسانه، استاد شصت‌ساله، سیلوستر استالونه است. برای برخی از تماشاگران سینما، همین کافی است.