گرگ

در فیلم گرگ، جیکوب (با بازی جرج مک‌کی) به دلیل اعتقادش به اینکه یک گرگ است، به یک مرکز روان‌پزشکی فرستاده می‌شود. در آنجا با جوانان دیگری با اختلالات مشابه ملاقات می‌کند که خود را به شکل پرندگان، حیوانات و حشرات می‌بینند و با وحشی (با بازی لیلی-رز دپ) رابطه‌ای برقرار می‌کند که خود را همان می‌داند. جیکوب شاهد مشکلات هم‌بیماران خود و رفتارهای سوء مسئولان است و شروع به پرسش می‌کند که آیا "درمان" واقعاً پاسخ است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد موضوع نارضایتی از گونه در فیلم گرگ صحبت کنند. آیا قبلاً در مورد این اختلال شنیده بودید؟ آیا نمایش آن واقع‌گرایانه بود؟ چگونه با اختلالات دیگر که ممکن است شناخته‌شده‌تر باشند، مرتبط است؟ آیا می‌توانید موقعیت‌های دیگری را تصور کنید که این موضوع ممکن است استعاره‌ای از آن باشد؟
• درباره خشونت فیلم صحبت کنیم. آیا صحنه‌ای را به‌خصوص ناراحت‌کننده یافتید؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• فیلم چگونه صحنه‌های رابطه جنسی و برهنه را به تصویر کشیده است؟ آیا این تصاویر با محبت و سنجیده بودند؟ والدین، با نوجوانان خود در مورد ارزش‌های خود در مورد رابطه جنسی و روابط صحبت کنید.
• در این فیلم چگونه به سرشت انسان و حیوان پرداخته شده است؟ تفاوت‌های اصلی انسان و حیوان چیست؟ شباهت‌ها چیست؟

والدین باید بدانند که ولف یک درام هنری در مورد دیسفوریای گونه است، اختلالی واقعی که در آن افراد فکر می‌کنند حیوان هستند. این فیلم دارای مضامین بزرگسالانه، برهنه و صحنه‌های ناراحت‌کننده است و لحن کلی آن تاریک (با شوخی‌های ملایم گاه و بیگاه) و ریتم آن نسبتا آهسته است. شخصیت اصلی جیکوب (جورج مک‌کی) متقاعد شده است که یک گرگ است و در نتیجه به یک مرکز روان‌درمانی فرستاده می‌شود. درمانی که جیکوب و سایر بیماران دریافت می‌کنند اغلب آزاردهنده است، هم از نظر جسمی و هم ذهنی، و همچنین خشونت و بی‌رحمی وجود دارد. این شامل قفل شدن شخصیت‌ها در قفس و آزار با شوکرهای الکتریکی حیوانات است. در یک صحنه چند مورد از کلمه فحش وجود دارد، اما در جای دیگر زبانی تند وجود ندارد. برهنه و لمس جنسی نشان داده می‌شود، با این حال اعمال جنسی بیشتری به صورت خارج از صحنه نمایش داده می‌شود. لیلی رز دپ در این فیلم نقش آفرینی می‌کند. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

ناتالی بیانچری، نویسنده و کارگردان، در دومین فیلم بلند خود قطعاً جاه‌طلبانه عمل کرده است، اما به نظر نمی‌رسد که تاثیری را که مضامین پیچیده و فیلمبرداری هنری آن وعده می‌دهند، به جا بگذارد. در مرکز فیلم گرگ و چیزی که آن را یکپارچه نگه می‌دارد، بازی مک‌کی است که هم کنترل‌شده و هم کاملاً متعهدانه است — با حمایت از بازی به همان اندازه تاثیرگذار دپ. آنها ظرافت بسیار مورد نیاز را به روایتی می‌آورند که اغلب دست و پا چلفتی و بیش از حد ساده‌انگارانه است، که با سبک نامتعارف فیلم در تضاد به نظر می‌رسد. نقش‌آفرینی تهاجمی پدی کانسیداین به عنوان باغبان جانوران فاقد محتوا است و به کلیشه‌ای دو بعدی تبدیل می‌شود. علاوه بر این، نمایش روش‌های روان‌شناختی مورد استفاده در این مرکز بیش از حد آشنا و یک‌نواخت به نظر می‌رسد — اگرچه قطعاً از نظر به تصویر کشیدن بی‌رحمی آن‌ها، کار خود را انجام می‌دهد.لحظات بصری خیره‌کننده‌ای وجود دارد. این شامل صحنه‌های کم‌نور است که طبیعت حیوانی جیکوب لاغر و عضلانی را روشن می‌کند، و همچنین برخی از شات‌های عجیب و غریب، که صورت دپ را که با سبیل تزئین شده است، به‌خوبی قاب می‌گیرند و ویژگی‌های گربه‌مانند طبیعی او را برجسته می‌کنند. همه این‌ها باعث می‌شود که کل موضوع به‌خوبی یکپارچه نباشد، و برخی از تم‌های بالقوه جالب را کنار بگذارد، اما واقعاً به آن‌ها تکیه نکند، و یک حس زیبایی‌شناختی قوی و لحن جذاب را ارائه می‌دهد که هرگز به‌طور کامل محقق نمی‌شود.