جوشانده عجیب

باب و داگ مک‌کنزی (ریک مورانیس و دیو توماس) در فیلم عجیب و غریب، پول پدرشان (با صدای مل بلانک) را که برای خرید آبجو به آنها داده بود، به یکی از تماشاگران عصبانی فیلم علمی-تخیلی کم‌هزینه‌شان با نام جهش‌یافتگان ۲۰۵۱ پس از میلاد، که بابت بلیت فیلم عصبانی بود، پس می‌دهند. بدون شغل و پول، آنها تصمیم می‌گیرند یک کارخانه آبجوسازی محلی را فریب دهند و با قرار دادن موشی داخل یک بطری آبجو، ادعا می‌کنند که موش را داخل بطری پیدا کرده‌اند و بنابراین مستحق یک جعبه آبجو به عنوان جایگزین هستند. این اتفاق باب و داگ را به کارخانه آبجوسازی السینور می‌کشاند، جایی که صاحب کارخانه به تازگی در شرایطی مرموز درگذشته و همسرش بلافاصله بعد از مراسم خاکسپاری با برادر صاحب کارخانه ازدواج کرده است. در حالی که دختر صاحب کارخانه، پام، هنوز ۵۱ درصد مالکیت کارخانه را در اختیار دارد، سرآشپز شرور (مکس فون سیدو) طرحی را طراحی کرده است که نه تنها کنترل کارخانه را به دست بگیرد، بلکه جهان را نیز فتح کند. او سعی می‌کند برادران مک‌کنزی را به خاطر قتل، فریب دهد و آنها باید راهی برای اثبات بی‌گناهی خود، نجات پام از لوبوتومی و خنثی کردن نقشه سرآشپز پیدا کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد کلیشه‌سازی صحبت کنند. این شخصیت‌ها به‌طور عمدی به‌عنوان طنز اغراق‌آمیز فرهنگ کانادایی خلق شدند در پاسخ به تقاضای شرکت پخش کانادایی برای محتوای بیشتر «کانادایی» در SCTV. چگونه Strange Brew یک طنز است، در مقابل کلیشه‌سازی معمول در فیلم‌ها و تلویزیون که برای خنداندن ارزان به قیمت گروه‌های قومی و اقلیت‌های مختلف استفاده می‌شود؟
• داستان فیلم عجیب غریب به شکلی آزاد از هملت الهام گرفته شده است. در واقع، شخصیت‌های باب و داگ مک‌کنزی بر اساس روزنکرانتز و گیلدنسترن از هملت طراحی شده‌اند. فیلم‌های زیادی بر اساس نمایشنامه‌های شکسپیر ساخته شده‌اند که در محیط‌های مدرن قرار دارند. چرا فکر می‌کنید فیلمسازان از شکسپیر به عنوان راهنمایی برای روایت داستان‌هایشان استفاده می‌کنند؟
• بسیاری از فیلم‌ها بر شخصیت‌هایی متمرکز هستند که ابتدا در برنامه‌های کمدی ظاهر شدند. به عنوان مثال، تا به حال ده‌ها فیلم از این دست بر اساس شخصیت‌های برنامه SNL ساخته شده است. به نظر شما چالش‌های تبدیل شخصیت‌های موفق در برنامه‌های کمدی کوتاه به فیلم‌های بلند چیست؟

والدین باید بدانند که فیلم «عجایب جوشان» یک کمدی کلاسیک محصول ۱۹۸۳ است که در آن ریک مورانیس و دیو توماس از برنامه SCTV شخصیت‌های محبوب کانادایی «هوزرها» را به پرده‌ی نقره‌ای می‌آورند. همانطور که از عنوان فیلم پیداست، آبجو نقش بزرگی در این فیلم دارد. به نظر می‌رسد زندگی برادران حول محور آبجو می‌چرخد و بخش زیادی از فیلم در داخل یک کارخانه‌ی آبجو‌سازی اتفاق می‌افتد. در یکی از صحنه‌ها، آن‌ها حتی ظرف آب سگشان را با آبجو پر می‌کنند. الفاظ زشت و ناسزا در این فیلم به صورت گاه‌به‌گاه استفاده شده است. بسیاری از شوخی‌های فیلم بر اساس باد شکم و ادرار کردن است. برادران یکدیگر را با نام‌هایی مثل «هوزر»، «هوزهد» و «ناب» صدا می‌کنند. این نام‌ها و عبارت‌های معروفی مثل «برو بیرون، ها!» و «چه خبره، ها؟» به خاطر سپردنی و به راحتی توسط بینندگان جوان تاثیرپذیر قابل استفاده است. شاید گفتگو در مورد کلیشه‌ها ارزشمند باشد؛ این شخصیت‌ها با کلاه‌های پشمی، خوردن بیکن و نوشیدن آبجو توسط مورانیس و توماس خلق شدند در پاسخ به درخواست شرکت پخش کانادایی که از برنامه‌ی SCTV می‌خواست بخشی از هر قسمت را به «محتوای کانادایی» اختصاص دهد. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم کمدی، درخششی فریبنده دارد. بله، کمدی اسلپ‌استیک فراوان، جملات به‌یادماندنی مثل «برو، احمق!» و «زیباست، نه؟» و شوخی‌هایی در مورد باد شکم و ادرار وجود دارد، اما به شکلی آزاد از هملت اقتباس شده است. و در میان این همه مسخره‌بازی، شخصیت منفی داستان مکس فون سیدو است که بیشتر به خاطر بازی در نقش‌های بسیار جدی در فیلم‌های اینگمار برگمان شناخته می‌شود. خود شخصیت‌های اصلی، باب و داگ مک‌کنزی، به عنوان طنزی آشکار از درخواست شرکت پخش کانادایی برای تولید محتوای بیشتر «کانادایی» در SCTV خلق شدند (که برای همه دانشجویان کمدی، نویسندگان کمدی اسلپ‌استیک و علاقه‌مندان به بداهه‌پردازی کمدی، تماشای آن ضروری است). به خاطر همین حس آشکار طنز و هجو، و همچنین واقعیت انکارناپذیر که باب و داگ بازنده‌هایی دوست‌داشتنی و جذاب هستند، این فیلم نمونه‌ای بسیار نادر از کلیشه‌پردازی است که واقعاً خنده‌دار است.برای بسیاری از کودکان دهه ۱۹۸۰، جوک‌ها و تک‌گویی‌های فیلم «عصاره عجیب» به‌اندازه هر چیز دیگری در فیلم‌های «کادیشاک» و «این اسپاینال تپ» به‌یادماندنی است. شاید «عصاره عجیب» برای همه نباشد، درست مثل «سه تفنگدار» که برای همه نیست، اما این «هوسرهای» کلاه‌به‌سر و عاشقِ آبجو هنوز هم در میان زوج‌های کمدیِ دست‌و‌پا‌چلفتی قرن بیستم جایگاهی دارند.