خربزه

در هانی‌دو، رایلی (مالین بار) در حال نوشتن پایان‌نامه خود در مورد ماده عجیبی به نام «سوردیکو» است که روی ساقه‌های گندم رشد می‌کند. او دوست‌پسر بیکار بازیگرش، سم (سویر اسپیلبرگ) را با خود به سفری پژوهشی آورده است. بعد از اینکه چادرشان را برای شب برپا می‌کنند، یک کشاورز (استفن دامبروز) آن‌ها را از زمینش بیرون می‌کند و آن‌ها باتری ماشینشان را مرده پیدا می‌کنند. رایلی و سم به تنها جایی که می‌توانند بروند، یک مزرعه نزدیک که توسط زن عجیبی به نام کارن (باربارا کینگزلی) و پسر عجیب‌ترش، گانی (جیمی بردلی) اشغال شده است، می‌روند. کارن قول می‌دهد که برای کمک تماس بگیرد و برای مهمانانش غذا می‌گذارد. اما وقتی کمک نمی‌رسد، رایلی و سم مجبور می‌شوند شب را بمانند. سم، که رژیم اجباری دارد، بلند می‌شود تا به‌طور مخفیانه از آشپزی کارن امتحان کند. اما با گذشت شب، همه چیز به‌طور فزاینده‌ای ناراحت‌کننده می‌شود و به‌زودی، کابوس‌وار.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت هانی‌دو صحبت کنند. فیلم تا چه حد در نشان دادن یا نشان ندادن خشونت موفق بوده است؟ تماشای این صحنه‌ها چه حسی در شما ایجاد کرد؟
• فیلم ترسناک است؟ جاذبه فیلم‌های ترسناک چیست؟ چرا گاهی اوقات مردم دوست دارند بترسند؟
• این فیلم (و فیلم‌های مشابه) چه دیدگاهی در مورد رابطه بین افرادی که در مناطق شهری و روستایی زندگی می‌کنند، ارائه می‌دهد؟ آیا تفاوت بین این دو گروه واقعی است یا تصور/تعریف شده است؟
• در اینجا چگونه به تصویر کشیده شده است؟ چه ارزش هایی منتقل می شوند؟
• آیا فکر می‌کنید سام و رایلی سرنوشتشان را شایسته‌اند؟ آیا آدم‌های بدی هستند یا فقط شخصیت‌های ناقصی دارند؟ تفاوتش چیست؟

والدین باید بدانند که هانی‌دو یک فیلم ترسناک در مورد زوجی است که در سفر هستند و مجبور می‌شوند در یک خانه روستایی ترسناک پناه بگیرند، جایی که اتفاقات کابوس‌واری شروع به رخ دادن می‌کند. این توصیف ممکن است آشنا به نظر برسد، اما فیلم‌سازی در اینجا خلاقانه و تاثیرگذار است، به طوری که واقعا شوکه‌کننده و تکان‌دهنده به نظر می‌رسد، اگرچه صحنه‌های خونین و تصاویر ناراحت‌کننده آن مناسب بینندگان بالغ است. یک دنباله کابوس‌وار ناراحت‌کننده، زخم‌های خونین، اندام قطع‌شده، خونریزی از چشم‌ها، شخصیت‌هایی که زندانی می‌شوند، طعمه‌گذاری یک دام با یک حیوان کوچک توسط یکی از شخصیت‌ها و موارد دیگر در این فیلم وجود دارد. یک زوج رابطه جنسی دارند، اگرچه برهنگی صریحی وجود ندارد، و این موضوع مطرح می‌شود که یکی از شخصیت‌ها در حمام خودارضایی می‌کند. زبان فیلم شامل انفجارهای «لعنتی» و «خدایا» و همچنین «خراب‌شده» و بسیاری از کلمات دیگر است. به شخصیت‌ها از طریق یک سوزن داروهای بیهوشی تزریق می‌شود. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

در حالی که فیلم‌های ترسناک زیادی در مورد مسافران بی‌گناه درگیر با روستاییان عجیب وجود دارد، این فیلم با تکیه بر منطق درونی و حال و هوای شدید و ناگوار، بار دیگر فرمول را تازگی می‌بخشد. هانی‌دو، به کارگردانی و نویسندگی مشترک دوورکس میلبورن، در اولین فیلم بلند خود، شروع خوبی دارد و به‌طور ماهرانه‌ای بینندگان را از تعادل خارج می‌کند. برخلاف اکثر فیلم‌های این نوع، زوج مسافر اشتباهات احمقانه‌ای انجام نمی‌دهند که در شرایط خود گرفتار شوند؛ همه چیز فقط بدشانسی و شرایطی است که ممکن است برای هر کسی اتفاق بیفتد. یک فیلم آموزشی قدیمی در مورد "سوردیکو" (یک کلمه ظاهراً ساختگی، اگرچه مرتبط با ارگوت) و صفحه‌های تقسیم لغزنده، چیزها را از تعادل خارج می‌کند.موسیقی و طراحی صدا به شکلی موذیانه و اعصاب خردکن، فیلم را به قلمرویی واقعاً غیرمعمول می‌برد، به‌ویژه در کنار کارتون‌های پاپای و بتی بوپ که مدام در حال جیک‌جیک کردن هستند و روی صفحه تلویزیون قدیمی پخش می‌شوند و همچنین یک سکانس کابوس‌وار واقعاً آزاردهنده با منطقی پرش‌دار و ناگهانی. این فیلم حتی موفق می‌شود تا طنین آثار دیوید لینچ، فیلمسازی که تقلید از او بسیار دشوار است، را بازتاب دهد. با این حال، علاوه بر فیلم‌سازی تیز و باهوشانه، هانی‌دو دارای اثرات ناخوشایندی است، نه تنها به دلیل ورود به قلمرویی ناخوشایند، بلکه به دلیل شخصیت‌هایی که اگرچه به واقعیت نزدیک هستند، اما در نهایت غیرقابل اصلاح به نظر می‌رسند. این فیلم به هیچ وجه راحت و آسوده نیست و حتی ممکن است طرفداران با سابقه ژانر وحشت را نیز به چالش بکشد.