دوستانِ دختر

کارول (ملانی لوران، که کارگردانی فیلم را هم بر عهده دارد) و الکس (ادل اکزارکوپولوس) دو دوست صمیمی و هم اتاقی هستند که در دزدی‌های بزرگ و بی‌نظیری در سوئیس دست دارند. آنها تصمیم می‌گیرند از این بازی خطرناک دست بکشند. این دو مهارت‌های زیادی دارند (مثل استفاده از سلاح، باز کردن گاو صندوق، چتربازی، هنرهای رزمی و غیره) و از هیچ چیزی نمی‌ترسند. در حالی که گلوله‌ها در اطرافشان شلیک می‌شود و آنها در حال چتربازی در آسمان سوئیس هستند، با هم شوخی می‌کنند و در مورد دوست‌پسرها، کوکی‌ها و سیب‌زمینی سرخ کرده حرف می‌زنند. کارول فکر می‌کرد که نابارور است، اما حالا متوجه می‌شود که شش هفته است باردار است. شاید وقت آن رسیده باشد که از این کار دست بکشند، اما باید از هوش و ذکاوتشان استفاده کنند تا از دست مادرخوانده (ایزابل ادجانی)، یک شخصیت قدرتمند و خطرناک دنیای زیرزمینی که مدت‌هاست برای او کار می‌کنند، فرار کنند. وقتی مجبور می‌شوند یک دزدی دیگر انجام دهند، سم (مانون برش) را استخدام می‌کنند و به راهشان ادامه می‌دهند. خطرها زیاد است و تلفات هم بالاست.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد پیام این فیلم در مورد دوستی زنانه صحبت کنند. الکس و کارول به هم عشق می‌ورزند و به‌طور واقعی برای هم می‌میرند، اما می‌دانند که در کارشان آنقدر خوب هستند که مردان همیشه از این می‌ترسند که شریک عاشقانه آن‌ها باشند.
• به نظر می‌رسد این فیلم به چه صورت به فیلم‌هایی که شخصیت‌های مرد در آن‌ها همیشه بی‌باک و مطمئن هستند که ماموریت‌ها را به انجام می‌رسانند و بدون آسیب فرار می‌کنند، طعنه می‌زند؟ ما رفتارها در آن فیلم‌ها را به عنوان رفتار عادی می‌پذیریم، اما وقتی زنان را می‌بینیم که به همین صورت رفتار می‌کنند، آیا این موضوع مضحک بودن رفتار مردان را نشان می‌دهد؟
• چگونه این فیلم بر این نکته تأکید می‌کند که زنانی که مهارت‌های قتل و آدمکشی مشابه مردان دارند، به نحوی با مردان متفاوت هستند؟

والدین باید بدانند که اگرچه Wingwomen (Voleuses) یک فیلم سرقت کمدی-درام فرانسوی است، اما در هستهٔ اصلی آن، یک فیلم دوستانه است که در آن دوستان زنان مجرمی هستند که از اسلحه استفاده می‌کنند، بدلکاری انجام می‌دهند و بی‌باک هستند. پیام فیلم این است که زنان خودساخته‌ای که می‌توانند بهتر از مردان تیراندازی کنند، سریع‌تر بدوند و دیوانه‌وارتر رفتار کنند، ممکن است در یافتن شریک زندگی مرد مناسب با مشکل مواجه شوند. تعداد قربانیان زیاد است و بسیاری از افراد مورد اصابت گلوله و مشت قرار می‌گیرند، اما این موضوع به عنوان یک اتفاق بی‌اهمیت تلقی می‌شود. زنان از کشتن لذت نمی‌برند، اما به نظر نمی‌رسد که آن را یک مشکل بدانند، و کارگردان ملانی لوران نگرش سختگیرانهٔ زنان را به عنوان طنزی از فیلم‌های مشابهی که مردان را به عنوان قاتلان شجاع و بی‌باک به تصویر می‌کشند، به تصویر می‌کشد. صحنه‌های کوتاه جنسی افراد را در حال بوسیدن نشان می‌دهد. یک مرد برهنه (بدون نمای کامل) درگیر مبارزه تن به تن با یک زن لباس‌پوش می‌شود. الفاظ زشت شامل "f--k"، "s--t"، "ass"، "bastard"، "bitch"، "damn"، "hell"، "pee"، "piss"، "butt"، "sucks"، "puke"، و "balls" است. بزرگسالان شراب می‌نوشند و سیگار و ماری‌جوآنا می‌کشند. یک خرگوش در میان تیراندازی گیر می‌افتد. برای انتقام مرگ خرگوش، یک تک‌تیرانداز قاتلان را هدف قرار می‌دهد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

وینگ‌وومن فیلمی سرگرم‌کننده است که دو شخصیت اصلی زن آن را با بی‌خیالی و بی‌پروایی جیمز باندی‌وار به تصویر می‌کشد. خطر؟ فقط برایم انگور پوست بکن. این دو شخصیت با آرامش و بی‌توجهی به شیوه کلینت ایستوودی، خطر را به بازی می‌گیرند و بعد می‌خندند و می‌رقصند. زن بودن آنها بخشی از این ترفند است. تماشاگران می‌توانند فرض کنند که آموزش‌های شبه‌نظامی، دویدن‌های طولانی با کوله‌پشتی‌های سنگین، تمرینات بدنسازی، تمرینات چتربازی و ساعت‌ها تیراندازی به اهداف، آنها را به حرفه‌ای‌های بی‌اعتنا و بی‌توجهی تبدیل کرده که در مقابلمان می‌بینیم، و در هر شرایطی برابر با هر مردی هستند. تنها تفاوت این است که این مجرمان در مواقع ناراحت‌کننده گریه می‌کنند و همدیگر را در آغوش می‌گیرند و می‌گویند دوستت دارم، در حالی که مردان در فیلم‌هایی که این فیلم به تمسخر می‌گیرد، این کار را نمی‌کنند.در هر صورت، به نظر می‌رسد که قوانین دنیای واقعی بر این مجرمان بی‌خیال و بی‌ملاحظه اعمال نمی‌شود. آنها هرگز اهمیتی نمی‌دهند که شاید شاهدانی آنها را ببینند، و هرگز عجله‌ای برای ترک صحنه جرم ندارند. این احتمالاً از یک قسمت ماموریت غیرممکن هم عجیب‌تر نیست، اما وقتی دو زن در خیابان شروع به رقصیدن می‌کنند تا مردان را سرگرم کنند تا زن سومی بتواند به آنها شلیک کند، هیچ پلیس و مامور انتظامی ظاهر نمی‌شود، و به نظر می‌رسد که هیچکس صدای این اختلال و آشوب را نمی‌شنود، فیلم هرگونه احساس وظیفه‌ای را نسبت به تماشاگران برای قابل درک بودن رها می‌کند.