درخشش دریاچه

دریاچه درخشان یک داستان جنایی طنز تاریک شبیه به فارگو است که در آن سه مجرم بدشانس از یک صاحب بانک با جاه‌طلبی‌های سیاسی (جان مایکل هیگینز) اخاذی می‌کنند تا به آنها در سرقت از بانک خود کمک کند. یک کلانتر محلی باهوش (بنجامین واکر از آبراهام لینکلن: شکارچی خون‌آشام) سه مظنون را تعقیب می‌کند — برادر ناتوانش (رین ویلسون از شش فوت زیر زمین)، یک مجرم سابق بی‌دقت (وایت راسل) و یک همراه آسیب‌دیده مغزی (مارک رندال). همسر مجرم سابق (استفانی سیگمن) نقش کوچکی اما محوری را ایفا می‌کند. این داستان به‌صورت معکوس روایت می‌شود و تکه‌تکه اطلاعات را ارائه می‌دهد تا به تماشاگران کمک کند تا سرقت دست و پا چلفتی و نحوه و دلیل برنامه‌ریزی و اجرای آن را درک کنند. خون، قتل، تیراندازی و خیانت به روش‌های مرموز و متناوب رخ می‌دهند. یک آزمایشگاه مت متلاشی‌شده و مرگ یک کودک (هر دو دیده نشده) به‌طور مکرر ذکر می‌شوند، اولی به‌عنوان علت اختلال روانی یکی از دزدها عمل می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم‌ها صحبت کنند. آیا قتل‌ها در دریاچه شیمِر، چه عمدی و چه تصادفی، همه برای درک داستان ضروری هستند؟
• چرا فکر می‌کنید فیلمساز تصمیم گرفت داستان را به‌صورت معکوس روایت کند؟ آیا فکر می‌کنید این روش به داستان چیزی اضافه می‌کند یا می‌شد به‌صورت خطی و به‌طور یکسان موثر باشد؟
• در این فیلم کودکی به قتل می‌رسد، زمانی که بزرگسالان بی‌مسئولیت از محافظت او در برابر فعالیت‌های مجرمانه‌شان بازمی‌مانند. این فیلم چه پیامی در مورد بزرگسالانی دارد که به رفاه کودکان توجه نمی‌کنند؟

والدین باید بدانند که شایمر لیک، یک کمدی-درام جنایی شبیه به فیلم فارگو، حاوی خشونت و الفاظ زشت فراوان است. خیانت میان مجرمان و سرقتی ناموفق توسط دزدان نابلد به تیراندازی‌های خونین و بی‌رحمانه‌ای منجر می‌شود. مردی متاهل به دلیل همجنس‌گرایی‌اش مورد باج‌خواهی قرار می‌گیرد. حادثه‌ای در آزمایشگاه متامفتامین منجر به جراحت و مرگ می‌شود. دختری کوچک، در حال تقلید از بزرگسالان، کسی را «احمق چاق» خطاب می‌کند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم تماشاگران را در یک سفر جذاب همراه می‌کند اما به نظر می‌رسد که اورِن اوزیِل، نویسنده و کارگردان، تحت فشار قرار گرفته تا فیلم را بامزه‌تر و باهوش‌تر از چیزی که واقعا هست، جلوه دهد. هیچ ضرورت و یا پاداش استثنایی وجود ندارد که روایت داستان به صورت معکوس را به چیزی بیش از یک ترفند غیرسودمند تبدیل کند. طنز فیلم به اندازه کافی سیاه و پیچیده نیست تا با فارگوِ برادران کوئن، منبع الهام آگاهانه یا ناآگاهانه شایمر لیک، رقابت کند و داستان‌گویی آن نیز به اندازه کافی پیچیده نیست تا با معکوس‌سازی زمان در انتهای فیلم نفوذیِ اسپایک لی هماهنگ شود. اما اوزیِل، یکی از نویسندگان خیابان جامپ ۲۲ و نویسنده فیلم‌های مورتال کامبت: رِبِرت و فریکز آو نِچر، قطعا فیلم‌سازی است که باید به او توجه کرد.