شیرینی

وقتی جسد بتی گور (ملانی لینسکی) در ۱۳ ژوئن ۱۹۸۰ در خانه‌اش در وایلی، تگزاس پیدا شد، دوستان و همسایگان مضطربش فکر کردند که حتماً توسط یک رهگذر غریبه، کسی تاریک و پیچیده، به قتل رسیده است. آنها درست فکر می‌کردند. دوست بتی، کندی، کسی بود که بتی را با تبر به قتل رساند، علی‌رغم دوستی طولانی مدت این دو عضو کلیسا. این داستان عجیب‌تر از داستان‌های تخیلی، در مورد اتفاقی که بین بتی گور و کندی مونتگومری (جسیکا بیل) افتاد، در این مجموعه محدود بررسی می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد پیام‌های پیچیده‌ای که این درام ارسال می‌کند، صحبت کنند. آیا یک داستان هشداردهنده است؟ داستانی از قتل توجیه‌شده؟ آیا روشن می‌کند که چرا یا چگونه یک جرم وحشتناک رخ داده است؟ آیا ما باید با کِندی مونتگومری ارتباط برقرار کنیم؟ اگر نه، چرا ما وقایع را عمدتاً از دیدگاه او می‌بینیم؟
• آیا این نوع داستان‌ها که بر اساس جرایم واقعی ساخته می‌شوند، سوءاستفاده‌کننده هستند؟ آیا این‌ها از داستان‌های تخیلی جذاب‌ترند؟ چرا تماشای این نوع داستان‌ها می‌تواند برای بینندگان یک معضل اخلاقی یا معنوی ایجاد کند؟
• داستان‌های جنایی از نظر میزان خشونتی که نشان می‌دهند بسیار متفاوت هستند. برخی صرفاً به خشونت اشاره می‌کنند، در حالی که برخی دیگر آن را به طور واضح و گرافیکی به تصویر می‌کشند. کاندیفال در کجای این طیف قرار می‌گیرد؟ آیا به نظر شما خشن است یا خیر؟ آیا خشونت آن ناراحت‌کننده است؟ آیا به نوعی حقایق این پرونده را بیان می‌کند؟

والدین باید بدانند که کاندی یک درام در مورد قتلی است که در سال ۱۹۸۰ اتفاق افتاده است. زنی دوست صمیمی خود را با تبر به قتل رساند؛ بعداً مشخص شد که قاتل با شوهر قربانی خود رابطه داشته است. انتظار می‌رود صحنه قتل به صورت گرافیکی بازسازی شود، با شخصیتی که تبر را به حرکت در می‌آورد و شخصیتی دیگر که به شدت زخمی شده و خون به اطراف پاشیده می‌شود. همچنین در شهادت دادگاه، به صورت گرافیکی به شرح جنایت می‌پردازیم. همچنین لحظاتی از رابطه خارج از ازدواج که باعث درگیری شده را می‌بینیم، از جمله شخصیت‌هایی که در هتل ملاقات می‌کنند، یکدیگر را می‌بوسند، در تختخواب بعد از رابطه جنسی، و یک صحنه برهنه‌ای جزئی با دیدن کناری لباس شخصیت زن در حال لباس درآوردن.

با بازیگرانی قابل تحسین و لباس‌ها، دکورها و به خصوص کلاه‌گیس‌های دوره‌ای (و واقعا زشت) غوطه‌ور در تاریخ، این داستان جنایی واقعی یک لذت شگفت‌انگیز است. آنهایی که در اوایل دهه ۸۰ زندگی می‌کردند با جزئیات دقیق آن دوره به هیجان می‌آیند: مدل موی دوروتی همیل بتی گور، جغدهای ماکرام، تلفن‌های ثابت با سیم‌های مارپیچ، کوول‌اید درست شده با یک فنجان بزرگ شکر سفید در یک پارچ شیشه‌ای. و نمی‌توان انکار کرد که داستان پشت قتل واقعا عجیب است، با ملاقات‌های ازدواج متدیست و قوانین عجیب و غریبی که کاندی و آلن گور قبل از شروع رابطه‌شان وضع کرده بودند (قانون ۱: هیچ وابستگی عاطفی. قانون ۲: آلن ناهار می‌آورد).متاسفانه تاثیر احساسی داستان تراژیک بتی گور توسط این درام و امتناع عجیب آن از روایت داستان از دیدگاه او کمرنگ شده است. در صحنه‌های فلش‌بک، بتی را به عنوان یک مادر سختگیر و همسری بی‌روحیه می‌بینیم. قطعا حس می‌کنیم که همسرش او را ناامید کرده و او از خواسته‌های فرزندپروری خسته شده است، اما او را به عنوان مانعی بیشتر بین رابطه آلن و کِندی نمی‌شناسیم، و لینسکی نمی‌تواند به نقاط قوت خود به عنوان یک بازیگر شخصیت که مخاطبان دوست دارند از او حمایت کنند، بپردازد. در همین حال، کِندی بیل نیز مبهم است. او را در حال جنب و جوش در زندگی شلوغش می‌بینیم، در حال انجام کارهای روزمره، و غرق در توجهی که از مادران و مردان هم‌محله‌ای دریافت می‌کند (کِندی مونتگومری واقعی در شهر کوچک خود به عنوان یک زن جذاب شناخته می‌شد). جنایت وحشتناک او، میزان کینه‌توزی او نسبت به بتی گور را آشکار می‌کند. اما چگونه خشم او به حدی رسید که دست به قتل زد؟ چه چیزی در قلب یا ذهن مونتگومری بود که منجر به چنین عمل وحشتناکی شد؟ بدون این بینش‌ها، کِندی برای مخاطبانی که ممکن است به درستی احساس کنند که به صحنه جرم خیره شده‌اند و نه همدردی با قربانی، هم جذاب و هم آزاردهنده است.