استاندارد برابر

در سریال استاندارد برابر، تمرکز بر کریس جونز (با بازی توبیاس تراولیلیون) کارآگاه سیاه‌پوست اداره پلیس نیویورک است که با سرجوخه جکی جونز (با بازی سیلینا جانسون) ازدواج کرده و از سوی همکارانش و اهالی محله‌اش که شامل یک منطقه عمدتا سیاه‌پوست است، مورد احترام قرار می‌گیرد. تنش‌ها بالا است زیرا یک افسر پلیس سفیدپوست به مرد سیاه‌پوست بی‌سلاحی شلیک کرده و او را کشته است، و کریس به وضوح بیان می‌کند که معتقد است افسران پلیس باید پاسخگو باشند، هم در برابر جوامعی که خدمت می‌کنند و هم در برابر یکدیگر. همکارانش در ایستگاه پلیس موافقند که همه باید در سرکوب رفتارهای بد و دفاع کورکورانه از همکاران پلیس، فعال‌تر باشند. یک شب وقتی کریس در حال استراحت است، او و یکی از دوستانش در حال خارج شدن از یک فروشگاه مواد غذایی هستند که دو افسر پلیس سفیدپوست در حال انجام وظیفه به آن‌ها نزدیک می‌شوند و به طرز خصمانه‌ای درخواست کارت شناسایی می‌کنند. کریس و دوستش هر دو سعی می‌کنند توضیح دهند که کریس یک کارآگاه پلیس است، اما افسر پلیس باور نمی‌کند، و زمانی که اسلحه کاری کریس دیده می‌شود، افسر سفیدپوست به سمت او شلیک می‌کند. کریس متقابلا شلیک می‌کند و این حادثه خشونت‌آمیز تنش را در منطقه تشدید می‌کند. در همین حال، رهبران گروه‌های رقیب (از جمله شخصیتی که توسط آیس-تی بازی می‌شود) آتش‌بس اعلام می‌کنند تا بر جلوگیری از شلیک افسران پلیس به مردان سیاه‌پوست بیشتر تمرکز کنند، و چند مرد سفیدپوست آشکارا نژادپرست، توطئه انتقام‌جویانه‌ای را علیه کریس به خاطر شلیک به افسر سفیدپوست، سازماندهی می‌کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم استاندارد برابر صحبت کنند. تا چه حد واقع‌گرایانه است؟ فیلم‌سازان از چه تکنیک‌هایی برای خلق خشونت واقع‌گرایانه در مقابل خشونت فانتزی استفاده می‌کنند؟ کدام یک تاثیر بیشتری دارد؟
• چگونه شخصیت‌ها مهربانی، صداقت و پشتکار را نشان می‌دهند؟ چرا این نقاط قوت شخصیت مهم هستند؟
• فیلم در چه مواردی به نژادپرستی و مسائل مرتبط با نژاد می‌پردازد؟ آیا درس‌هایی از آن آموخته می‌شود؟ اگر چنین است، چگونه آن‌ها را توصیف می‌کنید؟ به نظر شما کارآگاه جونز چه منظوری دارد وقتی می‌گوید چیزی که مشکل را حل می‌کند «مسئولیت‌پذیری» است؟
• به نظر شما مسیر آشتی و سازش بین جوامع رنگین‌پوست و پلیس چگونه است؟ آیا ممکن است؟

والدین باید بدانند که استاندارد برابر یک درام در مورد یک کارآگاه سیاه‌پوست است که در حالی که خارج از خدمت است، توسط یک افسر پلیس سفیدپوست مورد هدف قرار می‌گیرد و به او شلیک می‌شود، و سپس در دفاع از خود به او شلیک می‌کند. این داستان به نژاد و نژادپرستی در میان مقامات اجرای قانون می‌پردازد، و همچنین به بی‌اعتمادی و خشم گسترده در جوامع رنگین‌پوستی که معتقد نیستند پلیس از آنها محافظت می‌کند. در تقریبا هر صحنه‌ای از فیلم زبان قوی وجود دارد، از جمله استفاده‌های بی‌شمار از کلمات فحش، دشنام و ناسزا. همچنین خشونت سلاح‌های گرم فراگیر است، با افسران پلیس و غیرنظامیان که به سمت یکدیگر شلیک می‌کنند و اسلحه را به سمت یکدیگر نشانه می‌روند. افسران پلیس همچنین به مردان سیاه‌پوست بی‌سلاح شلیک و آنها را می‌کشند. خانواده‌هایی که این فیلم را تماشا می‌کنند، موضوعات زیادی برای بحث دارند، مانند اینکه چگونه اجرای قانون می‌تواند نسبت به جوامع تحت خدمت خود پاسخگوتر باشد و چه اتفاقی باید بیفتد تا مردم به افسران پلیس اعتماد کنند. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

تم‌های مرتبط و اجرای درخشان ترویون، این درام را از گفتگوهای پندآموز و ساده‌انگاری تنش‌ها میان جوامع سیاه‌پوست و پلیس نجات می‌دهد. فیلم با احساس شروع می‌شود که گویی قسمت اول یک سریال تلویزیونی پلیسی است: کارآگاه جونز نشان خود را می‌زند و با دختر و همسر زیبایش خداحافظی می‌کند، اما نه قبل از اینکه همسرش - که خود سرگرد است - به او بگوید «مراقب باش» و «به من برگرد.» از همان لحظه مشخص است که جونز به آب‌های خطرناکی قدم می‌گذارد. به لطف ترویون، صرف نظر از اینکه چه گفتگوهای پندآموزگونه‌ای در اطراف او گفته می‌شود، او به شیوه‌ای طبیعی به ایفای نقش ادامه می‌دهد. جونز شخصیتی دوگانه دارد؛ او درک و همدلی دارد با اینکه چگونه غیرنظامیان سیاه‌پوست پلیس را درک می‌کنند، و همچنین انتقادگر همکاران پلیس است که از قدرت خود سوءاستفاده می‌کنند تا جوامعی را که باید از آنها محافظت کنند، آزار دهند. بدون شک، او بهترین بخش فیلم است، که گاهی اوقات خط داستانی خود را از دست می‌دهد وقتی که به اطراف می‌چرخد تا «همه طرف‌ها» را نشان دهد و تمرکز خود را به شخصیت‌ها و گروه‌های دیگر تغییر می‌دهد.تم‌ها و مضامین مورد بحث در فیلم استاندارد برابر توسط کارگردان برندن کایل کاکرین و نویسنده تاهم برایان، موضوعات مهمی هستند. شاید اگر تمرکز بیشتری بر روی شخصیت‌هایی که نژادپرست نیستند اما همچنان باعث آسیب و درگیر با تعصبات خود هستند، مانند کارآگاه کوین مک‌کنزی (با بازی کریس کرسون)، می‌شد، این مضامین بهتر پشتیبانی می‌شدند. با وجود اینکه داستان اصلی محکم است، با معرفی کردن این همه خط داستانی، داستان کمی گم می‌شود. موسیقی متن فیلم، مانند فیلمنامه، می‌تواند در رویکرد احساسی خود سنگین و دست و پاگیر باشد و باعث شود که بیننده بداند در نقاط عطف مهم چه اتفاقی خواهد افتاد. در نهایت، بخش‌هایی از فیلم که درباره جونز است، به یادماندنی‌ترین بخش‌ها هستند و احساس درد و سردرگمی او به دلیل شلیک یک افسر پلیس به او، به خوبی به تصویر کشیده شده است. این فیلم یادآوری به‌موقع و مناسبی است که مسئولیت‌پذیری برای مقامات اجرای قانون ضروری است و تماشاگران را به بحث در مورد نگرانی‌ها در مورد نژادپرستی نهادی، بیش از حد پلیس در محله‌های سیاه‌پوست و عدم اعتماد به افسران پلیس دعوت می‌کند. اما در نهایت، استاندارد برابر بیشتر از اینکه پاسخ دهد، سوالاتی را مطرح می‌کند.