شهر پرتو ماه

در شهر مهتابی مونیبیم، دازل نواک (با بازی راب لاو) یک کارآگاه بی‌قاعده است که بیشتر از مجرم‌هایی که هرگز نتوانسته دستگیرشان کند، جرم مرتکب می‌شود. رئیس مستبدش، پیزاز میلر (با بازی الیزابت بنکس) دستورات را به او می‌دهد و از کارهای او آه می‌کشد، اما هیچ چیز نمی‌تواند دازل را از تعقیب پرونده‌ها بازدارد -- به جز هر گونه حواس‌پرتی تجملی که با آن مواجه شود. رقیب اصلی او راد کانینگهام (با بازی ویل فورت) همیشه سعی دارد دست بالا را داشته باشد -- خوشبختانه دازل کریسالیس تیت (با بازی کیت مارا) را در کنار خود دارد تا هر آشفتگی احتمالی که او ایجاد کند را جبران کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد سبک بصری مون‌بیم سیتی صحبت کنند. این سبک به چه دوره‌ای اشاره دارد؟ آیا یادآور برنامه‌های تلویزیونی، آثار هنری، یا روندهای دهه ۱۹۸۰ است؟
• برنامه‌های تلویزیونی که در اداره‌های پلیس با ماموران بی‌قاعده اتفاق می‌افتند، رایج هستند. چرا؟ چه امکانات دراماتیک یا کمدی را ارائه می‌دهند؟
• آیا برنامه‌های انیمیشنی معمولاً برای کودکان یا بزرگسالان است؟ آیا کودکان بیشتر تمایل دارند که یک برنامه انیمیشنی بزرگسالان را تماشا کنند؟ چرا؟

والدین باید بدانند که مون‌بیم سیتی یک مجموعه انیمیشن کمدی درباره افسران پلیس بی‌مسئولیت در دنیای فوق‌العاده‌ای از دهه ۱۹۸۰ است. خشونت‌های زیادی در آن وجود دارد، از جمله تیراندازی‌ها، اجساد به مدت طولانی نشان داده می‌شوند و درباره آن شوخی می‌شود، و یک صحنه خیلی خونین از چاقو زدن از سر یک شخصیت. سکس یک تم تکرارشونده است، از جمله ارجاعات بصری به سکس دهانی؛ شخصیت اصلی یک زن‌باره است که با زنان زیادی رابطه جنسی دارد. صحنه‌هایی در یک باشگاه استریپ‌تیز اتفاق می‌افتد، با ارجاعات بصری به رقص لپ. انتظار فحاشی، از جمله توهین‌های زشت (مثل فارت‌بگ) و فحش‌های رکیک (مثل دیک و اس) را داشته باشید؛ برخی از فحش‌ها (مثل ای-هول و اف-ک) سانسور می‌شوند. به زنان لقب بیچ داده می‌شود. جوک‌ها و ارجاعات به نوشیدن الکل و مواد مخدر (مثل کوکائین) در زمینه پرونده‌های جنایی ظاهر می‌شوند.

هرچند که داستان این مجموعه انیمیشنی ممکن است برایتان تکراری به نظر برسد، اما طراحی هنری آن طرفداران سبک دهه ۸۰ را شگفت‌زده خواهد کرد. شخصیت‌های این مجموعه با سایه‌های نئون زیبا، یادآور نقاشی‌های ناگل (مانند جلد آلبوم ریو از دوران دوران) هستند. کسانی که دهه ۸۰ را تجربه کرده‌اند (یا علاقه‌مند به فرهنگ آن دوران هستند) از دیدن المان‌های دهه ۸۰ در این مجموعه لذت خواهند برد، مانند مراکز خرید پر از فروشگاه‌های ماست یخ‌زده، ست‌های درام ۵۰ تکه، و شلوارهایی با چین‌های عظیم.شوخی‌ها هم تا حدودی مناسب هستند؛ کشمکش اصلی قسمت آزمایشی شهر پرتو ماه دربارهٔ خشم درازل در از دست دادن فنجان «پلیس شماره ۱» خود در برابر رقیب راد است. اگر آرچر شما را بخنداند، این مجموعه هم احتمالاً همین کار را خواهد کرد؛ شوخی‌ها کمی کمتر تند و خیلی کمتر کثیف هستند اما به اندازه کافی سرگرم‌کننده.