ترانهٔ عشق و بدشانسی

جسی (مایکل دورمن) یک کلاهبردار بیلیارد جذاب با اشتیاق ترانه‌سرایی است. وقتی او با رهبر خطرناک یک گروه محلی درگیر می‌شود، قصد دارد پنهان شود و از شهر خارج شود. اما وقتی کلیدی از گذشته‌اش را در صفحات آخر یک روزنامه هفتگی پیدا می‌کند، قلبش به او می‌گوید بماند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد پایان خوش آهنگ عشق بدشانس صحبت کنند. فکر می‌کنید روز بعد، هفته بعد و سال بعد چه اتفاقی برای شخصیت‌ها می‌افتد؟
• آیا رابطه جسی و کارلا سمی است یا عشق واقعی؟ آیا عشق می‌تواند همه چیز را فتح کند؟
• آیا مصرف سیگار، الکل و مواد مخدر در اینجا جذاب جلوه داده می‌شود؟ آیا پیامدهای واقعی وجود دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• آهنگ Hard Luck Love Song از یک ترانه اقتباس شده است. فکر می‌کنید کدام یک از ترانه‌های مورد علاقه‌تان می‌تواند فیلم خوبی شود؟

والدین باید بدانند که Hard Luck Love Song یک درام عاشقانه است که بر اساس آهنگ «Just Like Old Times» از تاد اسنایدر ساخته شده است. موسیقی فوق‌العاده‌ای از موسیقی کانتری در این فیلم به کار رفته است و داستان، شخصیت‌هایی را که اغلب به برچسب‌هایی تقلیل یافته‌اند، انسانی می‌کند: یک کلاهبردار و یک کارگر جنسی. نوشیدن الکل، سیگار کشیدن و فحاشی (لعنتی، فاگوت و غیره) در این فیلم مدام تکرار می‌شود. داستان فیلم اینگونه القا می‌کند که آینده دو معشوق دوران کودکی که در مرکز فیلم قرار دارند، توسط اعتیاد از بین رفته است و اکنون آنها در حال تحمل عواقب آن هستند. اما مصرف کوکائین در فیلم به گونه‌ای نشان داده می‌شود که به نظر سرگرم‌کننده می‌آید و رانندگی در حالت مستی اصلا جدی گرفته نمی‌شود. آرتیست/بازیگر RZA در نقش کوچکی اما محوری ظاهر می‌شود (تنها بازیگر رنگین‌پوست در میان بازیگران سفیدپوست) اما مانند بقیه، او هم بیشتر یک کلیشه است تا یک شخصیت کامل. مایکل دورمن و سوفیا بوش در این فیلم نقش‌آفرینی می‌کنند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این اقتباس خشن از اشعار یکی از ترانه‌سرایان خلاق نشویل، کمی خارج از ریتم است، اگرچه ملودی‌ها خود بسیار جذاب و گیرا هستند. آهنگ «همچون روزهای گذشته» اثر تاد اسنایدر، یک ترانه توصیفی در سبک کانتری است که نه تراکتوری در آن وجود دارد و نه کامیونی و نه سگی، اما سرشار است از مصرف مواد، پشیمانی و انتخاب‌های اشتباه. گوش دادن به شعر این ترانه، تصویری سینمایی در ذهن شما می‌سازد؛ به‌طور هوشمندانه‌ای نوشته شده و با طنزی همراه است که شما را به خنده می‌اندازد. اما این تفسیر دراماتیک، کمی ناامیدکننده است. و برخلاف یک ترانه کانتری، اصلاً قابل ارتباط برقرار کردن نیست. داستان، پیرامون یک کلاهبردار بیلیارد (دورمن) می‌چرخد که وارد شهر می‌شود و متوجه می‌شود عشق قدیمی‌اش (سوفیا بوش) در پشت یک روزنامه هفتگی، خدمات اسکورت تبلیغ می‌کند. آنها در یک هتل کثیف، در حالی که مشغول نوشیدن، سیگار کشیدن و مصرف مقدار زیادی کوکائین هستند، دوباره با هم ارتباط برقرار می‌کنند و در عین حال سعی در التیام دردهایشان دارند. این فیلم بیشتر شبیه آثار لو رید است تا گارت بروکس. ما همه دوستانی در مکان‌های پایین و پست داریم، اما شاید نه به این اندازه پایین. این فیلم با تمرکز بیش از حد بر وضعیت فعلی شخصیت‌ها، به جای اینکه نشان دهد چگونه به این وضعیت رسیده‌اند، ریتم و خط داستانی خود را از دست می‌دهد و باعث می‌شود بسیاری از بینندگان نتوانند خودشان یا عزیزانشان را در داستان ببینند. با این حال، آشنا شدن با این شخصیت‌ها به گسترش همدردی ما کمک می‌کند و ما را تشویق می‌کند تا افراد را فراتر از برچسب‌ها یا شرایطشان ببینیم.در حالی که فیلم به اندازه‌ی آهنگی که از آن الهام گرفته، خیره‌کننده نیست، موسیقی به‌طور کلی شگفت‌انگیز است. آهنگ‌های فوق‌العتیه در هر فرصتی پخش می‌شوند: نوازندگی گروه‌ها در بارها، پخش آهنگ‌های رادیویی در ماشین، و نواختن آهنگ‌های اصلی جسی در اتاق هتلش، همه از جمله‌ی گنجاندن‌های موسیقی قوی هستند که این سفر را زنده می‌کنند. اما آهنگ‌های کانتری همیشه پایانی خوش ندارند، و پایان این فیلم هم شما را به فکر فرو می‌برد. آیا واقعاً عشق می‌تواند همه‌چیز را فتح کند، حتی الکلی‌گری و یک عمر انتخاب‌های نامطمئن؟