فرزند ولخرج

پرودیجال سان مجموعه‌ای درام در مورد یک روانشناس جنایی با استعداد اما آشفته است که با پلیس نیویورک کار می‌کند. پسر دکتر مارتین ویتلی، معروف به قاتل سریالی مشهور به نام «جراح» (با بازی مایکل شین)، مالکوم برایت (با بازی تام پین) در حل قتل‌ها نابغه است. رابطه او با پدرش و ترس از داشتن ویژگی‌های جامعه‌ستیزانه پدرش، او را با مشکلات روانی خودش درگیر کرده است. با این حال، او فقط زمانی احساس عادی بودن می‌کند که روی پرونده‌های قتل کار می‌کند، به‌ویژه با مربی‌اش، کارآگاه گیل آرویو (با بازی لو دایموند فیلیپس) از پلیس نیویورک. اما مادر اجتماع‌دوستش (با بازی بلامی یانگ) و خواهر کوچکترش آینسلی (با بازی هالتون سِیج) می‌خواهند او از پدرش فراتر برود، و تیم آرویو، که شامل کارآگاه دانی پاول (با بازی آرورا پرینو) و کارآگاه جی‌تی تارمل (با بازی فرانک هارتس) است، هم تحت تاثیر رفتار او قرار گرفته و کمی نگرانش هستند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه نمایش بیماری‌های روانی در رسانه‌های غربی صحبت کنند. رسانه‌ها اغلب از چه کلیشه‌هایی برای توصیف افرادی که به بیماری‌های روانی مبتلا هستند، استفاده می‌کنند؟ این توصیفات به چه صورت می‌توانند مشکل‌ساز باشند؟
• در سریال Prodigal Son، آیا مالکوم یا دکتر ویتلی از نظر روانی ناپایدارتر به نظر می‌رسند؟ این موضوع چگونه بر درک و احساسات ما نسبت به این شخصیت‌ها تأثیر می‌گذارد؟

والدین باید بدانند که Prodigal Son مجموعه‌ای تاریک و دراماتیک در مورد پروفایل‌سازی و دستگیری قاتلان سریالی است. صحنه‌های خشونت‌آمیز زیادی وجود دارد، از بحث‌هایی در مورد نحوه قتل افراد تا انفجارها، حملات و صحنه‌هایی با اجساد (هرچند خون‌ریزی اندک است). مصرف داروهای تجویزی رایج است و نوشیدن الکل اغلب به عنوان روشی برای کنار آمدن با از دست دادن به تصویر کشیده می‌شود. روابط خارج از ازدواج، BDSM و مسائل دیگر جنسی مورد بحث قرار می‌گیرند. همچنین برخی از الفاظ قوی نیز وجود دارد.

قسمتی پلیسی و قسمتی روانشناسانه، این مجموعه تلاش می‌کند تا داستانی منحصر به فرد را در مورد یک پسر نابغه و ناکارآمد قاتل سریالی که قاتلان سریالی دیگر را پروفایل می‌کند، روایت کند. این تلاش جالبی است، اما در نهایت از نویسندگی محکم برای خلق یک داستان کامل و جامع برخوردار نیست. مالکوم برایت بیشتر گیج و عجیب به نظر می‌رسد تا یک نابغه آشفته، و پدرش که قاتل است از جذابیت دراماتیک لازم برای توجیه شهرت خود (بگذریم از جذاب کردن او) برخوردار نیست. برخی از داستان‌های فرعی اضافی، که از تنش‌های خانوادگی تا علایق عاشقانه بالقوه را در بر می‌گیرد، نیز قابل پیش‌بینی‌تر از جذاب هستند. در نهایت، پسر ولخرج پتانسیل تبدیل شدن به یک مجموعه خوب را دارد، اما به آن نمی‌رسد.