اندازه برای اندازه

در فیلم «اندازه به اندازه»، زندگی ساکنان یک پروژه مسکونی در استرالیا با هم گره می‌خورد، زمانی که یک رابطه عاشقانه بین ادیان بین مهاجران مسلمان جویرا (مگان حجاز) و کلودیو (هریسون گیلبرتسون)، نوازنده مشتاق و کاتولیک سرکش، شکل می‌گیرد. فاروق (فیسال بزی)، برادر جویرا، که معتقد است این رابطه نامقدس است، مصمم است به هر قیمتی که شده آن را به پایان برساند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه نمایش افرادی که از مواد مخدر استفاده می‌کنند و یا با آن سروکار دارند در رسانه‌های جریان اصلی صحبت کنند. نمایش این موضوع در این اثر تا چه حد با آنچه قبلاً دیده‌اید، متفاوت است؟
• چرا فکر می‌کنید فیلم‌سازان دوست دارند آثار بزرگانی مثل شکسپیر و جین آستن را بازنویسی کنند؟ این بازنویسی با بازآفرینی‌های دیگر چه تفاوتی دارد؟
• چگونه شخصیت‌های مسلمان در اینجا به تصویر کشیده شده‌اند؟ چگونه این تصاویر با تصاویری که قبلاً دیده‌اید مقایسه می‌شود؟ چرا نمایش در رسانه‌ها مهم است؟
• درباره خشونت در فیلم صحبت کنیم. آیا فکر می‌کنید همه این‌ها برای روایت داستان لازم بود؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟

والدین باید بدانند که فیلم «اندازه به اندازه» یک درام عاشقانه و جنایی معاصر است که بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام از شکسپیر ساخته شده است. داستان حول محور زوجی از دو مذهب متفاوت (هریسون گیلبرتسون و مگان حاجار) می‌چرخد که علی‌رغم مخالفت‌های خانواده دختر، عاشق یکدیگر می‌شوند. برادر دختر (فیسال بزی)، که رئیس یک باند جنایی است، اقدامات خشونت‌آمیزی را برای جلوگیری از دیدار آن‌ها انجام می‌دهد. فیلم در دنیایی از قاچاقچیان مواد مخدر و وام‌دهندگان غیرقانونی جریان دارد و با تیراندازی‌های فردی که تحت تأثیر متامفتامین قرار دارد، آغاز می‌شود. تأثیر خونین گلوله‌هایی که او شلیک می‌کند، به‌طور واضح در فیلم نشان داده می‌شود. خشونت آشکار با کتک‌کاری‌های وحشیانه، خودکشی و تهدیدهای دیگر، اغلب با اسلحه، ادامه می‌یابد. کلمه فحش «F» تنها کلمه ناسزایی است که در فیلم شنیده می‌شود، اما به‌طور مکرر استفاده می‌شود. همچنین به اجبار جنسی و اشاره‌هایی به تجاوز در زندان اشاره می‌شود. اما در مورد صحنه‌های جنسی، فیلم در مقایسه با نمایشنامه اصلی کمتر مبتذل است. علاوه بر مصرف مواد مخدر در مقابل دوربین، شخصیت‌ها در طول فیلم الکل مصرف می‌کنند و سیگار می‌کشند. این فیلم تفاوت قابل توجهی با نمایشنامه قرن هفدهمی شکسپیر دارد، بنابراین بهتر است به عنوان یک درام جانبی جالب دیده شود تا راهی برای کمک به درک کمدی اصلی شکسپیر. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

نمایشنامه «اندازه برای اندازه» پیچیده، پرپیچ‌وخم و زننده است، اما در این اقتباس، فقط گیج‌کننده است. به عبارت دیگر، این نمایشنامه، شکسپیر نیست. فیلم‌نامه‌نویسان اغلب از به‌روز کردن چارچوب آثار شکسپیر لذت می‌برند تا آثاری از خودشان خلق کنند و این می‌تواند در فیلم‌هایی مثل «ده چیزی که از تو متنفرم» یا «شیرشاه» سرگرم‌کننده باشد. اما در اینجا، چارچوب داستان از هم می‌پاشد و به‌راستی، تنها دلیلی که برای تماشای آن وجود دارد همین است. برخی عناصر به‌خوبی ترجمه نشده‌اند. برای مثال، در نمایشنامه، دوک وین به شهر نظارت دارد و آن را در اختیار جانشین احتمالی خود قرار می‌دهد. اما در اینجا، «دوک» قرض‌دهنده، تمام اتفاقات قلمرو خود را از طریق مانیتورهای امنیتی که در اتاق هتلی نصب کرده، تماشا می‌کند و وانمود می‌کند که در تعطیلات است. کمی باورکردنی به نظر نمی‌رسد.صحبت از نجات و خدا و تصاویر مذهبی همه جا هست، اما این موضوع به داستان عشق بین ادیان در مرکز فیلم ارتباطی ندارد. پیچش بزرگ داستان گیج‌کننده است، اگر غیرممکن نباشد. و در حالی که شکسپیر پیام «اندازه به اندازه» خود را واضح می‌کند، که کسانی که قدرت قضاوت ما در مسائل جنایی را دارند لزوما برتر اخلاقی نیستند، اما این موضوع در دنیایی که رهبران هر روز قانون را می‌شکنند، دشوارتر است.