خانم محترم

در خانم خوب، تسیدی (چومیسا کوسا) و دخترش، وینی، به همراه مادرش، مویس، زندگی می‌کنند. مویس (نوسیفو نتبه) به عنوان خدمتکار مقیم در یک عمارت در کیپ‌تاون برای زنی سفیدپوست و بستری به نام دایِن کار می‌کند. مویس سال‌هاست که در اینجا زندگی می‌کند و با پیشنهاد انتقال دایِن به یک مرکز مراقبت و نگهداری سالمندان مخالفت می‌کند. تسیدی در دوران کودکی و در بازدیدهای متعدد از مادرش در این عمارت، هرگز احساس راحتی نکرده است و اکنون به‌ویژه احساس می‌کند که در جای اشتباهی است، اما همچنین حس می‌کند که شرارت در آثار هنری روی میزها و عکس‌های روی دیوارها نهفته است. او شروع به احساس این موضوع می‌کند که گویی مادرش چیزی را در مورد دایِن و خانه به او نمی‌گوید و این موضوع به آگاهی تسیدی از کارگران سیاه‌پوستی مانند مادرش مرتبط است که به آن‌ها القا می‌شود که بخشی از خانواده‌های ثروتمند سفیدپوستی هستند که برای آن‌ها کار می‌کنند، در حالی که واقعیت در بی‌عدالتی‌ها و تحقیرهای ذاتی آپارتاید و استعمار ریشه دارد. تسیدی باید راهی برای کشف واقعیت‌های خانه بین مادرش و دایِن پیدا کند و قبل از اینکه به‌طور کامل در این عمارت گرفتار شود، از آن فرار کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد پیام‌های عمیق‌تر پشت «بانوی خوب» صحبت کنند. این پیام‌ها چیست؟ چگونه از طریق داستان منتقل می‌شوند؟
• این فیلم در چه مواردی به فیلم‌های ترسناک دیگری که دیده‌اید شباهت دارد و در چه مواردی تفاوت؟ آیا صحنه‌های ناگهانی ترسناک‌تر از صحنه‌های خونین و دلخراش هستند؟ چرا یا چرا نه؟
• برخی از دیگر از نمونه‌های فیلم‌های ترسناک و دلهره‌آور که به نظر می‌رسد آهسته شروع می‌شوند و سپس ترس را به وجود می‌آورند، کدامند؟ چگونه این نوع فیلم‌ها با ریتم آهسته، حس دلهره را در مخاطب ایجاد می‌کنند؟

خانواده‌ها باید بدانند که «بانوی خوب» فیلمی ترسناک روان‌شناختی محصول ۲۰۲۲ است که در آن زنی مظنون به وجود نیروهای شرور در خانه‌ای است که مادرش در آن به عنوان خدمتکار تمام وقت کار می‌کند. این فیلم محصول آفریقای جنوبی است و موضوعاتی مانند آپارتاید، استعمار، تنش‌های نژادی و اقتصادی و نابرابری‌های باقی مانده را بررسی می‌کند. این فیلم ترسناک با ریتم آهسته، پر از صحنه‌های ترسناک و تصاویر وحشتناک است که در نهایت به صحنه‌های ناراحت‌کننده‌تری ختم می‌شود. در کابوس‌های شخصیت اصلی، او دستش را در حال افتادن می‌بیند در حالی که مشغول مسواک زدن است و بعد از آن خون می‌بیند. در صحنه‌ای دیگر از مسواک زدن، زن کنترل دستش را از دست می‌دهد و مسواک به زور وارد و خارج دهانش می‌شود و باعث خفگی و بالا آوردن او می‌شود. صحنه‌ای از مرگ با چاقو و زخم چاقو به دست وجود دارد. زنی به زور نگه داشته می‌شود در حالی که زنی دیگر روی او استفراغ می‌کند. برخی از کلمات نامناسب به صورت پراکنده در فیلم وجود دارد. سیگار کشیدن هم در فیلم دیده می‌شود. شخصیت‌ها به زبان خوسایی و مقداری هم انگلیسی صحبت می‌کنند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این یک فیلم ترسناک روانشناسانه دیوانه کننده است با پیامی قدرتمند در مورد آپارتاید و استعمار در آفریقای جنوبی. مادام خوب از تعلیق این ژانر برای بررسی اینکه چگونه پویایی قدرت، نابرابری اقتصادی و نژادپرستی نهادی همچنان زندگی و روابط بین سیاه پوستان و سفید پوستان در آن کشور را تغییر می دهد، استفاده می کند، اگرچه ساده است که این پویایی را به کشورهای دیگر تعمیم دهیم. در حالی که تسیدی از عمارتی که مادرش، مویس، در آن کار می کند، احساس بیگانگی می کند، برادر ناتنی او در عمارت بزرگ شده و به نظر می رسد به طور کامل جذب شده است، به طوری که تسیدی او را نارگیل می نامد. وقتی تسیدی و دخترش، وینی، پس از مرگ مادربزرگ تسیدی نقل مکان می کنند، تسیدی به وینی می گوید که "مادر از خانه خوشش نمی آید، بلکه خانه از مادر خوشش نمی آید."متاسفانه آنچه که در نهایت به دست می‌آید و همین موضوع باعث می‌شود که این فیلم بسیار آزاردهنده باشد، پیامی بدون داستان است. در سکوت‌های تعاملات، فیلم زمان را صرف تمرکز بر عکس‌های قدیمی روی دیوار به سبک درخشش، یا نمای نزدیک و افکت‌های صوتی اغراق‌آمیز از تمیز کردن مویس یا تسیدی می‌کند. همه این‌ها هدفی دارند، اما با فیلمی مثل این که آرام‌سوز است، می‌خواهید نتیجه به اندازه کافی ارزشمند باشد. تا زمانی که فیلم به اوج خود می‌رسد، احساس رضایت‌بخشی ندارد. فیلم به طور مداوم به ترس‌های واقعی اشاره می‌کند، اما هیچ‌کدام از آن‌ها در دسترس نیستند. این یک تجربه ناامیدکننده است، زیرا احساس ماندگاری وجود دارد که این فیلم باید بهتر از این باشد.