طرف مقصر

داستان گناهکار از بالاترین و پایین‌ترین نقاط دوران نویسندگی بث بیکر شروع می‌شود. بلافاصله پس از دریافت یک جایزه معتبر، او متهم به انتشار یک گزارش جعلی می‌شود و از روزنامه‌اش اخراج می‌گردد. یک سال بعد، بث (با بازی کیت بکینسیل) که اکنون در یک وبسایت فرهنگ عامه کار می‌کند، نامه‌ای از تونی (جولز لیتمر) دریافت می‌کند، زنی که به جرم کشتن شوهرش در زندان است. بث قصد دارد تا با اثبات بی‌گناهی تونی، خود را تبرئه کند و اعتبارش را ترمیم نماید، اما این پرونده پیچیده‌تر از آن چیزی است که او تصور می‌کرد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد روزنامه‌نگاری صحبت کنند. تفاوت‌های شغل بث قبل و بعد از اخراجش چیست؟ چرا انتشار نقل قولی نادرست اهمیت دارد؟ بث چگونه به شغل خود به عنوان روزنامه‌نگار نزدیک می‌شود؟ چه ویژگی‌هایی او را در این کار موفق یا خوب می‌کند؟
• جزئیات پرونده تونی چیست؟ چرا بث معتقد است که او بی‌گناه است؟ بث چگونه می‌تواند بی‌گناهی تونی را ثابت کند؟ فکر می‌کنید واقعاً چه اتفاقی افتاده است؟
• بت داستان تونی را به دلایل خودخواهانه می‌نویسد؟ آیا انگیزه‌های او مهم است؟ آیا اعمال نیک باید صرفاً از روی فداکاری باشد؟ یا می‌توان از عمل خودخواهانه‌ای، نتیجه‌ی نیک به دست آورد؟

والدین باید بدانند که گناهکار یک کمدی-درام در مورد یک روزنامه‌نگار بی‌آبرو است که سعی می‌کند با گزارش داستان یک زن زندانی بی‌گناه، خود را نجات دهد. این مجموعه بر اساس پیش‌فرض آشنای یک قهرمان داستان است که یک جرم را مورد بررسی قرار می‌دهد و در نهایت متوجه می‌شود که جرم بسیار بزرگ‌تر و پیچیده‌تر از چیزی است که او فکر می‌کرده. در طول مجموعه خشونت به تصویر کشیده می‌شود (در صحنه اول یک شخصیت از پشت سر مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد) اما معمولاً به صورت طنزآمیز به نمایش در می‌آید. مصرف مواد مخدر نیز به طور برجسته به تصویر کشیده شده است، از جمله صحنه‌هایی که شخصیت‌ها کوکائین مصرف می‌کنند. این مجموعه تلاش می‌کند تا موضوعاتی در مورد سیستم کیفری و نابرابری نژادی را در خود جای دهد، اما بیشتر به صورت سطحی از آن‌ها استفاده می‌کند.

این مجموعه به سمت طنز تمایل دارد، اما در عین حال از کمدی برای پوشاندن جنبه‌های ضعیف‌تر داستان‌نویسی استفاده می‌کند. به عنوان مثال، قرار است در مورد یک روزنامه‌نگار موفق باشد، اما در بیشتر صحنه‌ها شخصیت بکینسیل به نظر می‌رسد چیزی در مورد تحقیق، بازجویی، یا اخلاق روزنامه‌نگاری نمی‌داند. بنابراین تعجبی ندارد که وقتی این مجموعه به موضوعات پیچیده‌تری مانند زندان و نابرابری نژادی می‌پردازد، نمی‌تواند فراتر از سطح ظاهر برود.