پرونده‌های ایکس: می‌خواهم باور کنم.

پس از پایان مجموعه تلویزیونی ایکس فایلز، ایکس فایلز: من می‌خواهم باور کنم با ربوده شدن یک مامور زن اف بی آی آغاز می‌شود. یک تیم اف بی آی به طور فوری به دنبال سرنخ‌ها تحت هدایت یک روانی، پدر جوزف کریسمن (بیلی کانولی) می‌گردد که تیم را به سمت بازوی بریده شده یک مرد که در برف دفن شده بود هدایت می‌کند. یک متجاوز محکوم شده، کریسمن منبع قابل اعتمادی نیست، بنابراین اف بی آی به سراغ دکتر دانا اسکالی (گیلیان اندرسون) می‌رود و از او می‌خواهد که شریک سابقش فاکس مالدر (دیوید دوکاونی) را پیدا کند، کسی که در پرونده‌های مربوط به پدیده‌های غیرقابل توضیح تخصص داشت. به زودی مالدر و اسکالی دوباره درگیر توطئه، بینش‌های روانی، سوالات مربوط به ایمان و رستگاری و قتل‌های خونین می‌شوند.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره پدیده سریال پرونده‌های ایکس و اکران این فیلم در سینما، شش سال پس از پایان سریال (و ۱۰ سال پس از اولین فیلم) صحبت کنند. آیا دلیلی هنری برای بازگشت این شخصیت‌ها وجود دارد، یا فقط امید به سود مالی برای استودیو؟
• خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد بسیاری از پرسش‌هایی که در فیلم مطرح می‌شود بحث کنند: تفاوت ایمان و اعتقاد چیست؟ تلاش برای تداوم زندگی انسان در مواجهه با بیماری، چه زمانی از خطوط اخلاقی و معنوی عبور می‌کند؟ آیا یک مجرم می‌تواند برای جرایم وحشتناکش بخشیده شود؟
• هدف از ساخت دنباله یک فیلم چیست؟ آیا دنباله‌ها بهتر از نسخه‌های اصلی هستند؟ اگر این‌طور است، چند نمونه نام ببرید.

والدین باید بدانند که فیلم دوم ایکس فایل (که داستانی مستقل است و ادامه توطئه اصلی سریال نیست) احتمالا برای طرفداران بزرگسال سریال دهه ۹۰ جذاب‌تر است تا نوجوانان، هرچند ممکن است برخی نوجوانان هم علاقه‌مند باشند. توجه داشته باشید که این فیلم بسیار دلخراش است (بیشتر از فیلم قبلی): شامل تصاویر گرافیکی و وحشتناک از اعمال پزشکی «علمی» بر قربانیان ناخواسته است، از جمله صحنه‌های طولانی و شبیه به فیلم سکوت بره‌ها از زنی جوان در اسارت که منتظر سرنوشتش است و تصاویری از اندام‌های قطع شده، بخیه‌های ترسناک، مقادیر زیادی خون و موارد دیگر. همچنین یک روان‌شناس که به اف‌بی‌آی در تحقیق درباره ربوده شدن یک مامور کمک می‌کند، کشیش سابق و مجرم سابق با ۳۷ قربانی است؛ جرایم این شخصیت در گذشته اتفاق افتاده و عمیقا از آن پشیمان است، اما همچنان به طور مفصل در مورد آن صحبت می‌شود. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

شش سال پس از پایان مجموعه تلویزیونی و یک دهه پس از آخرین حضور در پرده‌ی نقره‌ای، کمی دشوار است که هدف از فیلم X-Files: I Want to Believe را درک کنیم. این فیلم واقعاً با اسطوره توطئه موجودات فرازمینی و انسان‌های مرموز که در سراسر مجموعه و فیلم قبلی مورد بررسی قرار گرفته بود، تلاقی ندارد؛ در عوض، داستانی مستقل است که کمی تنها به نظر می‌رسد، گویی کسی نمی‌تواند دلیلی جز انگیزه سود برای بازگشت به این مجموعه پیدا کند. طرفداران بدون شک از اجتناب فیلم از آشیانه‌ی موش‌های درهم‌تنیده و اسرار کریس کارتر (کارگردان و خالق مجموعه) که نشان‌واره‌ی مجموعه بود، ناامید خواهند شد؛ غیرطرفداران احتمالاً از ابتدا اهمیتی نمی‌دهند.متاسفانه، ایکس فایل: می‌خواهم باور کنم، از توانایی‌های دوچونی و اندرسون به خوبی استفاده نکرده است. دوچونی به حالت قهرمانانه‌ای که قبلاً داشت بازمی‌گردد، مسلح به ایمانش به ناشناخته‌ها و اشتیاق شدیدش برای درک ناشناختنی‌ها؛ اندرسون درگیر پرسش‌هایی می‌شود که در مورد یک کودک جوان مبتلا به بیماری لاعلاج وجود دارد. هر دوی این بازیگران از توانایی‌های بیشتری برخوردارند و به نظر می‌رسد که خودشان هم این را می‌دانند. زیر داستانی که در مورد کشیش روان‌پریش و کودک‌آزار کانولی است، از هیچ جا سر در می‌آورد و در همانجا باقی می‌ماند، هرگز واقعاً مخاطب را درگیر نمی‌کند و کاریزما و جذابیتی را که کانولی، کمدین سابق، به نقش‌های قبلی خود در فیلم‌هایی مانند خانم براون و فیدو آورده است، هدر می‌دهد. ایکس فایل: می‌خواهم باور کنم، فیلمی است که به نظر می‌رسد فقط برای پول درآوردن ساخته شده است. اما آیا حتی می‌تواند در گیشه موفق باشد، سال‌ها پس از اینکه محبوبیت اصلی این مجموعه در فرهنگ عامه از بین رفته است؟