دختر کالیفرنیایی

جولی (با بازی دبورا فورمن) دختر دره‌ای عنوان فیلم است، نوجوانی که در دهه‌ی ۱۹۸۰ در دره‌ی سن فرناندو لس‌آنجلس بزرگ می‌شود. دوستش سوزي (با بازی میشل مایرینک) در خانه‌ی بزرگ والدینش مهمانی می‌گیرد، جایی که گروهی از دختران با موهای فرفری و پسران با شلوارهای تنگ و کمربالا سوشی می‌خورند، پانچ الکلی می‌نوشند، می‌رقصند و با هم خوش می‌گذرانند. همه‌ی بچه‌ها به دبیرستان دره می‌روند، به جز فرد (با بازی کامرون دِی) و رندی (با بازی نیکلاس کیج) که به‌طور مودبانه‌ای مهمان ناخوانده هستند. رندی و فرد لباس مناسب پسران دره را نپوشیده‌اند، یعنی پیراهن‌های تنگ یقه‌دار پولو، و به همین دلیل بلافاصله به‌عنوان غریبه‌های نامطلوب شناسایی می‌شوند. دوست‌پسر سابق جولی، تامِی (با بازی مایکل بوون)، در ابراز نارضایتی خود از جولی که تحت‌تاثیر جادوی رندی قرار گرفته، درنگ نمی‌کند. او به رندی مشت می‌زند و او را از خانه بیرون می‌اندازد. رندی از پنجره برمی‌گردد و جولی و بهترین دوستش استیسی (با بازی هیدی هالیکر) را متقاعد می‌کند تا او و فرد را در سفری به یک کلوپ هالیوودی همراهی کنند و دنیایی را به آن‌ها نشان دهند که هرگز ندیده‌اند. رندی جولی را تا صبح بیرون نگه می‌دارد و صبح زود او را به خانه می‌رساند. والدین جولی (با بازی فردریک فارست و کالین کمپ) والدین سابق هیپی هستند که یک رستوران مواد غذایی سالم را اداره می‌کنند و می‌خواهند دخترشان یاد بگیرد که تصمیمات خود را بگیرد. این تصمیمات دشوار است، وقتی جولی می‌فهمد که دوستانش رندی غریبه را قبول نمی‌کنند - او یا آن‌ها، این را واضح می‌کنند. تامِی و رندی بر سر جولی با هم دعوا می‌کنند و در نهایت جولی انتخاب می‌کند، اما هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که انتخابش دائمی باشد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد سختی دوران نوجوانی صحبت کنند. چرا برخی از نوجوانان احساس می‌کنند که جلب توجه مهم است؟ به نظر شما اگر آنها راه خودشان را بروند، چه اتفاقی برایشان می‌افتد؟ نوجوانان در سریال Valley Girl تا چه حد شبیه یا متفاوت از نوجوانان امروزی هستند؟
• والدین جولی به او مسئولیت‌پذیری را با اجازه دادن به او برای تصمیم‌گیری در مورد انتخاب دوست پسر، زمان بازگشت به خانه و موارد مشابه، آموزش می‌دهند. نظر شما در مورد این سبک فرزندپروری چیست؟
• بچه‌ها در این فیلم خیلی در مورد رابطه جنسی صحبت می‌کنند و گاهی جذابیت پسران و دخترانی را که می‌بینند، ارزیابی می‌کنند. چطور فکر می‌کنید ارزیابی افراد بر اساس ظاهر، بدن و ویژگی‌های سطحی دیگر به اعتماد به نفس ارزیابی‌کنندگان کمک می‌کند یا آن را تضعیف می‌کند؟ آیا فکر می‌کنید آن‌ها همین معیارها را برای خودشان هم به کار می‌برند و نگران هستند که جذابیت کافی نداشته باشند؟

والدین باید بدانند که دختر کالیفرنیایی، داستان مارتا کولج، کارگردان، در مورد روابط جنسی، فشار همسالان و شکستن قید و بندهای هماهنگی در میان دانش‌آموزان دبیرستانی لس‌آنجلس در دهه ۱۹۸۰ است. مدل مو، زبان، لباس و موسیقی احتمالا برای بینندگانی که در حال حاضر در گروه هدف آن قرار دارند، قدیمی به نظر می‌رسد، اما آنها می‌توانند با آن ارتباط برقرار کنند. سیگار کشیدن، نوشیدن الکل، فعالیت جنسی و هماهنگی با دیگران هنوز هم مسائلی است که هر نسل از نوجوانان با آن مواجه هستند. انتظار می‌رود کلماتی مانند فاک، شیت، تیتس، اس و بیچین و دیگر اصطلاحات دهه ۸۰ را بشنوید. بوسیدن شدید و سینه‌های برهنه دیده می‌شود و اندازه آلت تناسلی مورد بحث قرار می‌گیرد. یک دانش‌آموز دبیرستانی یکی از بهترین دوستان دوست‌دختر سابقش را می‌بوسد و دکمه‌های پیراهنش را باز می‌کند. مردی که دوست‌دخترش او را ترک کرده، مست می‌کند و با شخص دیگری در توالت یک بار رابطه جنسی دارد. والدین ماری‌جوآنا می‌کشند. بچه‌ها الکل را داخل نوشیدنی‌هایشان در مهمانی و داخل پانچ در جشن مدرسه می‌ریزند. نوجوانی آنقدر مست است که استفراغ می‌کند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این داستان بلوغ دهه ۸۰ فیلمی از فرصت‌های از دست رفته است. برخلاف فیلم Fast Times at Ridgemont High سال ۱۹۸۲، در اینجا هیچ شخصیت قابل تحسینی وجود ندارد. والدین جولی که قبلا هیپی بودند، به عنوان نزدیک‌ترین الگوها هستند، زیرا می‌خواهند دخترشان تصمیمات خود را بدون تأثیر از فشارهای اجتماعی بگیرد. مانند نوجوانان موضوع فیلم، دختر دره‌ای سطحی و پراکنده است. حتی وقتی به نظر می‌رسد که جولی قرار است کمی استقامت نشان دهد، صحنه بعدی تسلیم کامل او را در برابر فشار همسالان نشان می‌دهد. این حس یک شکاف در روند فیلم‌سازی را القا می‌کند، گویی یک دنباله توضیحی مهم در اتاق تدوین جا مانده است، یا بدتر از آن، اصلا فیلمبرداری نشده است. اغلب حس می‌شود که نویسندگان و کارگردان فرصت‌ها را برای نشان دادن عمق شخصیت‌ها از دست داده‌اند، که می‌تواند مخاطب را درگیر کند. جولی در هنگام جدایی از دوست‌پسر بی‌ادب و خودشیفته‌اش، بی‌رحم به نظر می‌رسد. این جدایی ظاهرا برای او اهمیتی ندارد. بعدا دوباره با او آشتی می‌کند، گویی بی‌توجه او را رها نکرده بود، و وقتی دوباره او را رها می‌کند، ما آنقدر نسبت به او بی‌تفاوت هستیم که انتخاب یک پسر بهتر در نهایت تفاوتی ایجاد نمی‌کند. در این زمان، ما همچنین باید بپرسیم که چرا آن پسر بهتر اصلا جولی را دوست دارد.کسانی که در دهه ۸۰ بزرگ شده‌اند، ممکن است از موسیقی متن لذت ببرند که شامل آهنگ «عشق من» از سایکدلیک فرز و همچنین آهنگ‌هایی از من ات ورک، پلیمسولز، پایولاز و فلیرتز است. از طرف دیگر، فورمن و کیج به‌خوبی هیجان عاشقان جوانی را به تصویر می‌کشند که به سختی از هم جدا می‌شوند. اما با وجود شباهت‌ها، این فیلم رُمئو و ژولیت نیست. فقط دوستان ژولی از پذیرفتن رندی امتناع می‌کنند، نه برعکس. بسیاری از ارجاعات بصری و زمینه‌ای به فیلم مشهور ۱۹۶۷ فارغ‌التحصیل، از جمله جاذبه‌ای بین نوجوانی و مادر دوست‌دخترش و سکانس پایانی که زوج سوار بر ماشین به سمت آینده‌ای بی‌امید می‌روند، نیز ناکام می‌مانند یا هدف مفیدی ندارند. از تماشای نیکلاس کیج در سن ۲۰ سالگی لذت ببرید. او حضوری جذاب دارد و پایه‌های شخصیت‌های پرشور، صادق و دوست‌داشتنی را می‌گذارد که بعداً در فیلم «زیر ماه‌پز» بازی می‌کند.