فرزند

لورنزو روی آرژانتینی (با بازی خواکین فوریل) و همسر نروژی‌اش سیگرید (با بازی هیدی تیونی) در فیلم پسر، مشتاقانه در انتظار بچه‌دار شدن هستند. وقتی سیگرید باردار می‌شود، هر دو با خوشحالی منتظر تولد پسرشان هستند. هر دو گذشته‌ای دارند که آنها را نگران می‌کند. لورنزو، یک الکلی سابق، هیچ رابطه‌ای با دو دخترش از ازدواج اولش ندارد. سیگرید سقط جنین داشته و در مورد این بارداری بسیار مراقب است. بعد از کمک اولیه از یک دکتر، او تصمیم می‌گیرد که دیگر کمک پزشکی نگیرد، تصمیمات عجیبی در مورد داروها می‌گیرد و تصمیم می‌گیرد که بچه در خانه به دنیا بیاید. لورنزو از رفتار عجیب و غریب سیگرید سردرگم است. وقتی او یک ماما بداخلاق از نروژ می‌آورد، هر دو لورنزو را از آماده‌سازی‌ها دورتر می‌کنند. تولد واقعی بچه، فاصله بین شوهر و زن را بیشتر می‌کند. با گذشت ماه‌ها، اوضاع بدتر می‌شود. لورنزو زمان کمی با بچه می‌گذراند. اساساً، او را از همه چیز دور کرده‌اند. او شدیداً اعتراض می‌کند، سپس به دوستان نزدیکش، خولیتا (با بازی مارتینا گوسمان) و رناتو (با بازی لوسیانو کاسرس) اعتماد می‌کند، که همدردی می‌کنند، اما نگران وضعیت ذهنی آشفته او هستند. وقتی سیگرید پلیس را درگیر می‌کند، لورنزو با ادعایی شگفت‌انگیز منفجر می‌شود. او معتقد است که بچه هِنریک، فرزند او نیست. وقایع در یک نبرد اراده‌ها به اوج خود می‌رسند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد ترس و تنش در فیلم پسر صحبت کنند. آیا این فیلم به عنوان یک تریلر موفق عمل می‌کند؟ چه میزان از درگیری‌ها به خشونت واقعی منجر می‌شود؟ تا چه حد بر اساس ترس روانی و نگرانی مخاطب است؟ به نظر شما تفاوت تاثیر خشونت‌های گرافیکی و ترس‌های ظریف‌تر در چیست؟
• ممکن است برخی از بینندگان پایان فیلم پسر را گیج‌کننده و/یا ناگهانی بیابند. آیا با آنها موافق یا مخالف هستید؟ تا چه حد تیم تولید تصمیم گرفت به تخیل تماشاگران واگذار کند؟ فکر می‌کنید خولیتا چه چیزی را دید؟ آیا برای فهمیدن آن برای خودتان جذاب است، یا احساس می‌کنید فریب خورده‌اید؟
• از چه تکنیک‌هایی فیلم‌سازان برای شتاب بخشیدن به تنش و ترس استفاده کردند (مثلا موسیقی، نورپردازی)؟
• چگونه خانه لورنزو به عنوان یک شخصیت در فیلم به کار گرفته شد؟

والدین باید بدانند که فیلم «پسر» یک تریلر روان‌شناختی از آرژانتین است، به زبان اسپانیایی با زیرنویس انگلیسی. این فیلم بر اساس رمان «همسر محافظ» نوشته گوی‌یرمو مارتینز ساخته شده است. یک هنرمند پرشور و همسر زیست‌شناسش صاحب پسری می‌شوند که مدت‌ها آرزویش را داشتند. رفتار انزواگرایانه و وسواسی همسر در طول بارداری و بعد از تولد فرزند، به همراه شک و تردید فزاینده شوهر، رابطه آن‌ها را به نقطه بحران می‌رساند. بیشتر تنش‌های فیلم نه از خشونت فیزیکی یا ترس، بلکه از پیامدهای خطرناک، تعقیب پنهانی، ذهنیت شخصیت اصلی و پایانی غیرمتعارف نشأت می‌گیرد. صحنه‌های خشونت‌آمیز یا آزاردهنده شامل درگیری کوتاهی است که در آن زنی سقوط می‌کند، مردی با اسلحه تهدید می‌شود و جسدی کشف می‌شود. صحنه زایمان طولانی و پر سر و صدا که از پشت در قفل شنیده می‌شود، ممکن است برای برخی آزاردهنده باشد. فیلم با صحنه‌ای از رابطه جنسی پرشور آغاز می‌شود؛ زوج برهنه‌ای در مراحل پایانی رابطه جنسی دیده می‌شوند (با نمایش سینه زن). یک فحش شنیده می‌شود. در فیلم نوشیدن الکل در جمع نیز وجود دارد. یکی از شخصیت‌های اصلی فردی در حال بهبودی از اعتیاد به الکل است؛ و دیگری خود را با ماده‌ای ناشناس تزریق می‌کند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

این فیلم با بازی‌های درخشان و کارگردانی فوق‌العاده، پایانی دارد که تماشاگران را یا هیجان‌زده یا ناراحت می‌کند، بسته به اینکه تا چه حد تمایل دارند از یک معمای پیچیده لذت ببرند. سباستین شینل، کارگردان، تنش را بالا نگه می‌دارد، اتفاقات را به‌طور مرموزی پیش می‌برد و جذابیت آن را در هاله‌ای از ابهام قرار می‌دهد. انگیزه‌ها همیشه گیج‌کننده هستند. سیگرید یک مادر دلسوز است یا یک شرور؟ لورنزو قابل باور است، دچار توهم است یا مبتلا به سندرم کاپگراس (اختلالی که در آن فرد تصور می‌کند یکی از عزیزانش با یک جاعل جایگزین شده است)؟ فیلم «پسر» از دیدگاه لورنزو و در لحظات مهم بعدی از دیدگاه خولیتا، دوست و وکیل او روایت می‌شود، و این کار به خوبی انجام می‌شود. تصمیم شینل برای ترجمه نکردن گفتگوهای بین سیگرید و ماما از زبان نروژی، بسیار موثر است. این کار تماشاگران را در همان تاریکی که لورنزو در آن قرار دارد، قرار می‌دهد. برای طرفداران تریلرهای روانشناختی که در آن‌ها ریسک بالاست و پاسخ‌ها آسان نیستند، این فیلم بسیار رضایت‌بخش است.