همسرگونه

«در فیلم وِیفلایک، جامعه‌ای در آینده‌ای نزدیک وجود دارد که در آن مردان می‌توانند همراهان هوش مصنوعی را خریداری کنند که برای رفتار مانند همسران ایده‌آل خود برنامه‌ریزی شده‌اند. ویلیام (جاناتان ریس مایرز)، کارآگاه داغدار، همراه (النا کمپوریس) را دریافت می‌کند تا مانند همسر درگذشته‌اش مرسدس رفتار کند، و او شروع به یادگیری روش‌های رابطه آن‌ها می‌کند. اما وقتی خاطرات گذشته شروع به آزار دادن رؤیاهایش می‌کنند و غریبه‌هایی ظاهر می‌شوند و از او التماس می‌کنند که به یاد بیاورد، آیا او می‌تواند نیروهای تاریک در حال بازی را درک کند و حقیقت را در دنیایی کشف کند که در آن ذات واقعیت مورد پرسش قرار می‌گیرد؟»

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه نمایش زنان در فیلم «همسری» صحبت کنند. آیا بخش‌هایی از فیلم وجود داشت که غیرضروری یا سوءاستفاده‌گرانه به نظر می‌رسید؟ آیا بخش‌هایی از فیلم حاوی پیام فمینیستی بود؟ چگونه تعادل بین این دو را ارزیابی می‌کنید؟ چگونه می‌توان تصاویر مثبت جنسیتی را در فیلم‌ها و تلویزیون پیدا کرد؟
• این فیلم پرسش‌هایی را در مورد اخلاق هوش مصنوعی و همچنین آزادی و خودمختاری به‌طور کلی مطرح می‌کند. نظر شما در مورد ایده همزیستی هوش مصنوعی با انسان‌ها چیست؟ فکر می‌کنید چه حقوقی باید برای هوش مصنوعی در نظر گرفته شود یا نشود و چرا؟
• درباره خشونت به‌کاررفته در فیلم صحبت کنیم. آیا آن را ترسناک یا غیرمنتظره یافتید؟ آیا به نظرتان این خشونت نسبت به خشونت‌های دیگر فیلم‌هایی که دیده‌اید، واقع‌گرایانه‌تر بود؟ آیا برخی انواع خشونت در رسانه‌ها تأثیر متفاوتی نسبت به بقیه دارند؟
• «درباره زبان به کار رفته در فیلم بحث کنید. آیا ضروری به نظر می‌رسید یا اغراق‌آمیز؟ چه تأثیری بر فیلم داشت؟»

والدین باید بدانند که «همسرمانند» فیلمی علمی-تخیلی است درباره دنیایی که در آن مردان ربات‌های هوشمند شبیه به زنان را به عنوان همسران ایده‌آل خود خریداری می‌کنند. جاناتان ریس مایرز در نقش کارآگاه غم‌زده ویلیام ظاهر می‌شود که یکی از این «همدم‌ها» را برای جایگزینی همسر درگذشته‌اش، مرسدس (با بازی النا کمپوریس) خریداری می‌کند. در سراسر فیلم زنان به صورت اغراق‌آمیز جنسیت‌زده نشان داده می‌شوند و صحنه‌های جنسی با برهنگی مردان و زنان به تصویر کشیده می‌شود. خشونت شدید شامل صحنه‌هایی است که افراد به ضرب گلوله کشته می‌شوند و خون‌پاشی نشان داده می‌شود و همچنین صحنه‌های مبارزه فیزیکی وجود دارد. همچنین در سراسر فیلم از الفاظ زشت و تند استفاده می‌شود و کلمات «لعنتی» و «لعنتی» به طور مکرر به کار می‌روند. اگرچه این همدم‌ها در اواخر فیلم به نوعی قدرت می‌رسند، اما در بیشتر مدت فیلم، زنان از نگاه مردانه و اغلب به صورت اغراق‌آمیز به تصویر کشیده می‌شوند. هرگونه پیام مثبت احتمالی در دریایی از تبعیض جنسی و ایده‌های پیچیده‌ای که به نظر نمی‌رسد به نقطه‌ای برسند، گم می‌شود. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

با وجود اهداف گمراه‌کننده‌ای در مورد پیام‌های آزادی، انتخاب، یا حتی فمینیسم، نمی‌توان از جنسیت‌زدگی افراطی زنان در این فیلم علمی-تخیلی دلهره‌آور فرار کرد. فیلم «همسرگونه» در بیشتر زمان نمایش خود مانند یک فیلم بزرگسالان شبانه از دهه ۱۹۸۰ به نظر می‌رسد. نویسنده و کارگردان جیمز برد جهانی خلق کرده است که در آن مردان زنان هوش مصنوعی شبیه به انسان را خریداری می‌کنند و هر رفتاری را از جمله میل جنسی آنها برنامه‌ریزی می‌کنند. اگر او قصد دارد نکته‌ای درباره پدرسالاری مطرح کند، عجیب است که فیلم عمدتاً از دیدگاه مردانه نشان داده می‌شود و زمان زیادی صرف حرکت دوربین بر روی بدن‌های نیمه‌برهنه زنان می‌شود. کامپورس با نقش دشواری که دارد، بهترین تلاش خود را می‌کند، در حالی که دوران بل انرژی و جذابیت مورد نیاز را به عنوان شریک ویلیام، جک، ارائه می‌دهد. اما مایرز در نقش اصلی تأثیر کمی دارد. به علاوه، داستان کمی پیچیده و احساس کلی ناخوشایندی وجود دارد، و «همسرگونه» به عنوان یک فیلم علمی-تخیلی مفهومی ثابت می‌کند که در نهایت به شدت از هدف اصلی خود دور می‌شود.