تاثیرگذار

در فیلم نفوذگر، ابی رز (با بازی کاسیا زارک) یک اینفلوئنسر ۲۹ ساله رسانه‌های اجتماعی با میلیون‌ها دنبال‌کننده است. او ظاهرا در هالیوود بهترین زندگی‌اش را می‌گذراند، با وجود وسواسش نسبت به «برندش»، رقابت‌های جزئی در رسانه‌های اجتماعی با دیگر اینفلوئنسرها، کارآموزانی که دوست دارند برای کارشان دستمزد بگیرند و نگرانی‌هایی که نفوذش ممکن است به زودی رو به افول بگذارد. اما وقتی او موافقت می‌کند قراردادی را امضا کند که در آن خط تولیدی از محصولات یک شرکت بزرگ لوازم آرایشی را تبلیغ می‌کند، زندگی‌اش ناگهان دگرگون می‌شود. اندکی پس از امضای قرارداد، خانه‌اش توسط گروهی از فعالان مورد هجوم قرار می‌گیرد که او را گروگان می‌گیرند. این مهاجمان فعالان آنلاین هستند که از امضای این قرارداد توسط ابی ناراضی‌اند و در تلافی، شروع به وادار کردن او به انتشار اظهاراتی در رسانه‌های اجتماعی می‌کنند که به نفع اهدافشان است. اگر او این کار را نکند، تهدید می‌کنند که عکس‌های نامناسبی از او را از تصاویر موجود در گوشی هوشمندش منتشر کنند. با ایجاد سردرگمی در میان دنبال‌کنندگان ابی و آسیب به «برندش»، رهبر فعالان وارد می‌شود و توضیح می‌دهد که آن‌ها واقعا در تلاش برای رسیدن به چه هدفی هستند و در نهایت به ابی بستگی دارد که آیا می‌خواهد به هویت خود به عنوان یک اینفلوئنسر پایبند بماند یا پیشنهاد فعالان را بپذیرد و زندگی جدیدی را در دنیای واقعی، به دور از رسانه‌های اجتماعی، آغاز کند.

• خانواده‌ها می‌توانند بعد از تماشای فیلم «تأثیرگذار» در مورد رسانه‌های اجتماعی صحبت کنند. این فیلم چه چیزی را در مورد نه فقط تأثیرگذاران رسانه‌های اجتماعی، بلکه در مورد جامعه به‌طور کلی به سخره می‌گیرد؟
• چگونه این فیلم نقد و طنزی فمینیستی از فرهنگی که از رسانه‌های اجتماعی نشات گرفته است، ارائه می‌دهد؟
• در طول فیلم، ما به تدریج شکاف بین شخصیت ابی در رسانه‌های اجتماعی و هویت واقعی او را مشاهده می‌کنیم. این دو هویت چگونه در اوایل فیلم به عنوان دو جنبه متفاوت از شخصیت او به تصویر کشیده می‌شوند و این تفاوت تا پایان فیلم چگونه تغییر می‌کند؟

والدین باید بدانند که اینفلوئنسر یک کمدی سیاه سال ۲۰۲۱ است که در آن یک سلبریتی رسانه‌های اجتماعی پس از موافقت با تبلیغ لوازم آرایشی تولید شده توسط یک شرکت بی‌اخلاق، گروگان گرفته می‌شود. در حالی که او را گروگان گرفته و مجبور می‌کنند عکس‌های نامناسب از خودش منتشر کند، دوست پسر مشکوک او به در خانه‌اش می‌زند و اصرار دارد وارد شود تا با هم رابطه جنسی داشته باشند و جواب منفی را قبول نمی‌کند. وقتی او هم در نهایت اسیر می‌شود، مشخص می‌شود که اسباب‌بازی‌های جنسی و کاندوم با خود آورده است. تیترها از سوءرفتار جنسی در محل کار یکی از شخصیت‌ها صحبت می‌کنند و اینکه چگونه کسانی که مرتکب این اعمال شده‌اند، با هیچ پیامد واقعی برای اقدامات خود مواجه نشدند. مصرف کوکائین. فحاشی مکرر، از جمله «فاک» و «مادر فاکر». تیترها از این می‌گویند که یک مرد فلوریدا (یکی از شخصیت‌های اصلی) کل شهرش را با متامفتامین کریستالی مست کرده است. شلیک و نوشیدن الکل در یک بار. در مجموع، این یک طنز تاریک است که دیدگاه فمینیستی در مورد فرهنگ سمی رسانه‌های اجتماعی و شرکت‌هایی که به اینفلوئنسرها پول می‌دهند تا بر دنبال‌کنندگان خود تأثیر بگذارند، ارائه می‌دهد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این یک طنز تلخ است که هرگز به خوبی فرود نمی‌آید، زیرا بین کمدی و نقد اجتماعی در نوسان است. بیشتر تلاش‌ها برای ایجاد خنده، ناموفق هستند، چه زمانی که به دنبال انتقال پیام‌های عمیق‌تری است که طنز باید از طریق خنده منتقل کند، و چه زمانی که به شوخی‌های واضح و تکراری درباره «مرد فلوریدا» یا مردان احمق و معتاد به کوکائین که به رابطه جنسی بی‌قید و بند علاقه دارند، می‌پردازد. این فیلم واقعاً چیزی را بیان نمی‌کند که بیشتر مردم قبلاً درباره فرهنگ توخالی و شهرت قابل‌تأمل اطراف تأثیرگذاران رسانه‌های اجتماعی درک نکرده باشند. همچنین درباره شکاف بین شخصیت رسانه‌های اجتماعی افراد و هویت واقعی آن‌ها و اینکه چگونه فعالیت‌های سیاسی آنلاین، مانند پوشیدن تی‌شرتی با نوشته «فمینیست»، ساده‌ترین شکل اعتراض در دنیای امروز است، صحبت می‌کند. همه این موارد می‌توانند و باید مورد طنز قرار بگیرند، اما با روشی که در این فیلم ارائه شده، چیز جدیدی وجود ندارد.شخصیت‌ها خودشان ناسازگار، واضح و آزاردهنده هستند. شخصیت اصلی، ابی، بین یک شاهزاده خانم اینترنتی بی‌مغز و ریاکار و یک فمینیست باهوش هزاره‌ای که محتوای ویدیویی محبوب منتشر می‌کند در نوسان است، چرا که ظاهراً این تنها راه واقعی برای زندگی در لس آنجلس است. فعالانی که او را گروگان می‌گیرند، در بیشتر موارد، به طور مساوی همه جا هستند. مثل این است که شخصیت‌ها پیام‌های موعظه‌گرانه می‌دهند به جای گفتگویی که می‌تواند، در دست‌های ماهر، پیام‌ها را منتقل کند. همه چیز و همه کس طنزآمیز است و در نتیجه، هیچ چیز به طور موثر طنزآمیز نیست. زمان و تلاش زیادی صرف شده است تا چیزی جدید گفته نشود، و حتی کلاهبرداری پولی که فعالان در نهایت سعی در انجام آن دارند، به نظر می‌رسد چیزی به همان اندازه مضحک است که در سوپرمن ۳ و فضای اداری تلاش شده بود.