خبرهای بد خرس‌ها

در فیلم خرس‌های بداخلاق، موريس باترميکر (والتر ماتائو) که در گذشته در لیگ کوچک بازی می‌کرده، قبل از قبول چک برای مربیگری تیم بیسبال لیگ کوچک، آبجو خود را با مشروب الکلی مخلوط می‌کند. خرس‌ها گروهی از افراد ناسازگار هستند که یک چیز مشترک دارند: همه آنها بازیکنان بدی هستند. در ابتدا، باترميکر اهمیتی به آنها نمی‌دهد. اما بعد از اینکه بچه‌ها تحقیر می‌شوند، او سلاح مخفی شماره یک را استخدام می‌کند. آماندا (تاتوم اونیل) که بیشتر به باله علاقه دارد تا بیسبال، یک خم منحنی زانو را پرتاب می‌کند. با آماندا به عنوان پرتاب کننده و بهبود دیگران، خرس‌ها اعتبار به دست می‌آورند. وقتی کلی ۱۱ ساله که با موتورسیکلت هالی می‌راند (جکی ارل هیلی) به تیم می‌پیوندد، خرس‌ها به مدعیان تبدیل می‌شوند. در فینال، آنها با تیم یانکی‌ها بازی می‌کنند، که مربی آنها (ویک مرو) بی‌رحمانه بازیکنانش را هدایت می‌کند. باترميکر درگیر رقابت می‌شود و تیمش را بدرفتاری می‌کند، تا اینکه متوجه می‌شود آنها فقط بچه‌هایی هستند که در حال بازی هستند. در پایان، اگرچه خرس‌ها می‌بازند، اما غرور خود را به دست می‌آورند، در حالی که باترميکر طعم رستگاری را می‌چشد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد جوانمردی و فشاری که کودکان ورزشکار اغلب احساس می‌کنند، صحبت کنند. آیا مهم‌تر است که برنده شویم یا از زمان خود لذت ببریم؟
• اگر می‌توانستید این فیلم را بازسازی کنید، چگونه این کار را انجام می‌دادید؟ چه کسانی را برای نقش‌ها انتخاب می‌کردید؟
• درباره‌ی تمام الفاظ زشت چه فکر می‌کنید؟ آیا ضروری بود؟ چرا بله یا خیر؟

والدین باید بدانند که فیلم کمدی بیس بال بچه‌های بد اخلاق، فیلمی خشن با الفاظ رکیک (s--t، bitch، bastard، spic، N) و رفتارهای بسیار نامناسب است (بچه‌ها سیگار می‌کشند، قمار می‌کنند و موتورسواری می‌کنند). در جشن پایان فیلم، مربی به بچه‌های ۱۱ ساله، آبجو می‌دهد. یکی از شخصیت‌ها الکلی است. والدین بچه‌ها را به هر قیمتی وادار به برنده شدن می‌کنند و بچه‌ها اغلب بداخلاق و بدجنس هستند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

فیلم ورزشی به سبک راکی با هیجانات فراوان، بد نیوز بیرز سطحی از هوشمندی را حفظ می‌کند که تقلیدهای آن، مثل میتی داکس، نمی‌توانند به آن نزدیک شوند. این فیلم هیجان‌انگیز، خنده‌دار و گاهی غم‌انگیز است. همچنین منعکس‌کننده دهه ۱۹۷۰ و آزمون تابوهای آن است. اگرچه این فیلم تند و تیز است، به‌ویژه زمانی که بزرگسالان کودکان خود را به هر قیمتی به سمت پیروزی هل می‌دهند، اما برنده‌ای است با مقدار عظیمی از احساسات. این فیلم هرگز تحقیرکننده نیست و بی‌پروا دنیای نه‌چندان سالم لیگ کوچک بیسبال را به تصویر می‌کشد. دنیایی است که در آن کودکان اغلب بی‌رحمانه با کم‌مهارت‌ترها رفتار می‌کنند درحالی‌که والدین بی‌توجهانه این رفتار بی‌رحمانه را تشویق می‌کنند. این موضوع که بزرگسالان بی‌رحمانه فرزندان خود را به سمت موفقیت هل می‌دهند، معمولاً بیشتر برای خودشان، بسیار آشناست.علاوه بر این دوز واقعیت سرد، فیلم همچنین مجموعه‌ای ثابت از خنده را ارائه می‌دهد. بیشتر آن از مجموعه رنگارنگ شخصیت‌ها در تیم نشات می‌گیرد. به طور غیرمنتظره‌ای، حتی بیشتر طنز از استاد بداخلاق والتر ماتائو و تعامل پرجنب و جوش او با تاتوم اونیل نشات می‌گیرد. اونیل شخصیتی عاطفی و غنی خلق می‌کند که نیازش به پدر را پشت نقابی از استقلال زودرس پنهان می‌کند.