وارهانت

در WARHUNT، سال 1945 است و یک هواپیمای نظامی آمریکایی به طور مرموزی بر فراز آلمان ناپدید شده. یک تیم دوازده نفره از سربازان آمریکایی به رهبری سرجوخه برور (رابرت نپر) مامور می‌شوند تا به جنگل بروند و بقایای هواپیما و هر سرباز زنده مانده‌ای را پیدا کنند. سرهنگ جانسون (میکی رورک) در صحنه حاضر می‌شود و متخصصی به نام والش (جکسون راتبون) را به تیم اضافه می‌کند. وظیفه والش بازیابی یک بسته محرمانه از هواپیماست. تیم از حمله نازی‌ها دفاع می‌کند، اما بعد از آن چیزهای عجیب‌تری اتفاق می‌افتد، وقتی با سه زن زیبا که در آسیاب بادی زندگی می‌کنند روبرو می‌شوند. از آن به بعد، گویی نمی‌توانند پیشرفتی داشته باشند، در دایره‌ای راه می‌روند و توسط مردی مورد حمله قرار می‌گیرند که بدنش با پرهای سیاه دوخته شده. مردان شروع به دیدن چیزهایی می‌کنند، یکی یکی ناپدید می‌شوند و کنترل خود را از دست می‌دهند. آیا آنها می‌توانند از جنگل فرار کنند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم WarHunt صحبت کنند. این موضوع چه حسی به شما داد؟ آیا هیجان‌انگیز بود؟ تکان‌دهنده؟ فیلم برای رسیدن به این تاثیر چه چیزی را نشان داد یا نشان نداد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• فیلم ترسناک است؟ چرا بعضی‌ها گاهی اوقات دوست دارند بترسند؟ چه چیزی در فیلم‌های ترسناک جذاب است؟
• این گفتگو و حرکات مرتبط با رابطه جنسی چه تأثیری بر شما داشت؟ آیا زنان به عنوان ابزار دیده می‌شوند؟ چرا این موضوع مشکل‌ساز است؟
• فیلم‌های جنگی چه چیزی در مورد خود ما و تاریخمان به ما می‌گویند؟ آیا این فیلم جنگ را ستایش می‌کند، محکوم می‌کند، یا چیزی بین این دو است؟

در جنگ جهانی دوم، گروهی از سربازان آمریکایی به یک جنگل ترسناک آلمانی فرستاده می‌شوند تا هواپیمای گمشده‌ای را پیدا کنند و یک محموله مهم را بازیابی کنند. این فیلم بسیار خشونت‌آمیز است و شامل صحنه‌های تیراندازی، مرگ‌های فراوان، خونریزی، شلیک به شکم یک زن، بریدن گلوی افراد، تیراندازی به سرها با تیر و کمان، صحنه‌های دلخراش، صحنه‌ای از آدم‌خواری و موارد دیگر است. الفاظ زشت و توهین‌آمیز مانند «فاک»، «شیت» و «son of a bitch» در فیلم استفاده شده است. در فیلم، باسن برهنه یک زن نشان داده می‌شود، یک بوسه کوتاه و فرض رابطه جنسی وجود دارد، و مردان در مورد زنان اظهارات و حرکات جنسی بی‌ادبانه‌ای انجام می‌دهند. یکی از شخصیت‌های اصلی در طول فیلم سیگار می‌کشد. تنها شخصیت رنگین‌پوست فیلم، به خوبی پرداخته نشده و حاشیه‌ای است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

ترکیبی از سرگرمی و دیوانگی ژانرها -- با حضور میکِی رورک -- و صحنه‌هایی از فیلم‌سازی به طرز احمقانه‌ای بد، این داستان ترسناک جنگ به اندازه کافی از سرگرمی‌ها و شوخی‌های ژانر خود بهره نمی‌برد تا بتواند ضعف‌های فیلم‌سازی‌اش را جبران کند. وار هانت با دیالوگ‌های جذاب و گیرایی شروع می‌شود، مثل دیالوگ سرجوخه: «این اپرا نیست... این‌ها [تفنگ‌ها] ویولن نیستند، اما اتفاقا موسیقی دلنشینی از خودشان تولید می‌کنند.» رورک هم دیالوگ‌های خوبی دارد: «وقتی خاک ولرم به جای قهوه حساب می‌شود، می‌فهمی که دوباره در وسط کارزار هستی»، او با خستگی این دیالوگ را می‌گوید، صورتش نشان از جنگ‌زدگی دارد، چشم‌بند زده و با یک کت چرمی پوشیده شده است. این صحنه‌ها، به همراه جنگل‌های تسخیرشده‌ای که پر از صداها و نشانه‌های ترسناک است، امیدوارکننده به نظر می‌رسند. و برای مدتی به نظر می‌رسد که این فیلم می‌تواند سرگرم‌کننده و بامزه باشد، مثل فیلم سایه در ابر.اما در نهایت، جنبه‌های نه چندان سرگرم کننده خود را نشان می‌دهند. فیلم جنگ شکار اغلب بسیار تاریک است و گاهی اوقات دشوار است که بفهمیم چه اتفاقی در حال رخ دادن است. گیج کننده است، اما به شیوه‌ای سرگرم کننده نیست. برای مدتی به نظر می‌رسد که فقط دو جادوگر وجود دارد، اما در رویارویی نهایی، متوجه می‌شویم که در واقع سه جادوگر وجود دارد. و جلوه‌های دیجیتال که جادوگرهای شرور را در حال تبدیل شدن به دسته‌های پرهای سیاه نشان می‌دهد، ارزان و کدر به نظر می‌رسند. شخصیت‌های G.I. به همین ترتیب تمایل دارند با هم ادغام شوند، که تشخیص آنها را دشوار می‌کند، چه برسد به اینکه با هر کدام از آنها همذات پنداری کنیم. سه بازیگر اصلی اغلب در دیالوگ‌های اغراق‌آمیز خود گیر می‌کنند و به آنچه به عنوان اجراهای ضعیف به نظر می‌رسد، سقوط می‌کنند. در نهایت، لحظه بزرگ "هنوز تمام نشده" بیشتر احتمال دارد که باعث غلتیدن چشم‌ها شود تا حیرت.