«آخرین خانه در سمت چپ»

در فیلم «آخرین خانه سمت چپ»، اما (با بازی مونیکا پاتر) و جان کالینگوود (با بازی تونی گلدوین) به همراه دخترشان ماری (با بازی سارا پکستون) به خانه ییلاقی دورافتاده‌شان می‌روند. وقتی ماری برای دیدن یک دوست بیرون می‌رود، آن دو به سفری غیرحرفه‌ای برای خرید ماری‌جوانا می‌روند که آن‌ها را به گروه چهار نفره‌ای به رهبری کراگ (با بازی گرت دیلاهانت)، یک مجرم فراری، می‌رساند. دختران مورد حمله قرار می‌گیرند؛ یکی کشته می‌شود و دیگری مورد تجاوز قرار گرفته و رها می‌شود. چهار مجرم، به دلیل طوفان، به نزدیک‌ترین خانه که خانه ماری است، پناه می‌برند... جایی که اما و جان از کمک به آن‌ها استقبال می‌کنند، تا زمانی که متوجه می‌شوند مهمانان جدیدشان چه بلایی بر سر دخترشان آورده‌اند.

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد تاثیر دیدن تصاویر خشونت‌آمیز فراوان بر روی صفحه نمایش صحبت کنند. آیا فیلم‌هایی مثل این ترسناک‌تر از آنهایی هستند که شخصیت‌های فراطبیعی یا شرورهای اغراق‌آمیز دارند؟ چرا یا چرا نه؟»
• «دربارهٔ این واقعیت که دوربین از هیچ‌یک از اعمال خشونت‌آمیز دور نمی‌شود چه فکر می‌کنید؟ این موضوع را با دیگر فیلم‌های ترسناک چگونه مقایسه می‌کنید؟»
• آیا شما با والدینی که در پی مجازات مجرمینی هستند که به دخترشان آسیب رسانده‌اند، همدردی می‌کنید، یا اشتیاق آنها برای انتقام گرفتن به اندازه شخصیت‌های منفی فیلم غیرقابل بخشش است؟

«والدین باید بدانند که این بازسازی خشن از فیلم ترسناک «کلاسیک» استثمارگر سال ۱۹۷۲، به‌هیچ‌وجه مناسب کودکان (یا افرادی با معده ضعیف) نیست، چه نسخه بدون رده‌بندی سنی موجود در دی‌وی‌دی را تماشا کنید و چه نسخه سینمایی مورد نقد در اینجا. این فیلم، بارانی مداوم از صحنه‌های تاریک، ترسناک، واقع‌گرایانه و خشن تجاوز جنسی، قتل خونین و خشونت سادیسمی است. برخلاف بسیاری از فیلم‌های ترسناک دیگر، که یک موجود ماورایی عامل خونریزی‌هاست، در این فیلم، افراد کاملاً معمولی مرتکب جرائم وحشتناک و اعمال انتقام‌جویانه می‌شوند. در کنار این حمام خون، فحاشی، نوشیدن الکل، روابط جنسی و مصرف مواد مخدر ممکن است کمتر آزاردهنده به نظر برسند، اما وجود دارند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.»

در مقایسه با بازسازی‌های دیگر فیلم‌های ترسناک مانند جمعه سیزدهم و شب رقص، که سرشار از بی‌اخلاقی و خشونت هستند، این بازسازی فیلم سال ۱۹۷۲ با نام مشابه هم بهتر است و هم بدتر. از نظر بهتر بودن، این فیلم به‌طور فوق‌العاده‌ای فیلم‌برداری شده و به‌طور کامل به کاوش در هزینه‌های اخلاقی و روانی خشونت می‌پردازد، و از نظر بدتر بودن، خشونت را به شدیدترین و خشن‌ترین شکل ممکن به تصویر می‌کشد. کارگردان، دنیس ایلیادیس، دقیقاً می‌داند چه کاری انجام می‌دهد، و فیلم حسی دردناک از تنش را در به تصویر کشیدن خشونت‌های شدید خود القا می‌کند.«وقتی که اما و جان تصمیم می‌گیرند انتقام بگیرند، ما کاملاً با آن‌ها همراه می‌شویم و در عین حال از عواقب احتمالی این تصمیم وحشت‌زده می‌شویم. در این فیلم، لحظات هیجان‌انگیز و بی‌دردسرِ عاری از احساس گناه، بسیار اندک است؛ هر لحظه‌ای از خشونت، مملو از ترس و وحشیگری است. با این حال، در فیلم «آخرین خانه سمت چپ» جنبه‌های انسانی وجود دارد که بسیاری از فیلم‌های ترسناک فاقد آن هستند. مانند فیلم درخشان «بازی‌های بامزه»، «آخرین خانه سمت چپ» تقریباً غیرقابل‌دوست‌داشتن و لذت‌بردن است، اما نمی‌توان از تحسین و قدردانی از بینش، پیچیدگی و جسارت آن در ارائه‌ی آنچه هست، چشم‌پوشی کرد.»