سیبری

در سیبری، مردی به نام کلینت (با بازی ویلم دافو) در کلبه‌ای دورافتاده و برفی زندگی می‌کند و یک بار موقت برای مشتریان محلی اداره می‌کند. او در سفری از نوع خودشناسی، شروع به تجربه‌ی مجموعه‌ای از بینش‌ها، یا رویاها، یا کابوس‌ها می‌کند. او با زنان عشقبازی می‌کند، از صخره‌ای سقوط می‌کند، با پدرش که درگذشته است صحبت می‌کند، با سورتمه‌ی سگ به بیابان می‌رود، با یک جادوگر ملاقات می‌کند، با همسر سابقش بحث می‌کند و با ماهی سخنگو روبرو می‌شود. کلینت در پایان این سفر چه چیزی را خواهد یافت؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه نمایش روابط جنسی در سیبری صحبت کنند. چه ارزش‌هایی منتقل می‌شود؟ والدین، با نوجوانان خود در مورد ارزش‌های خود در مورد روابط جنسی و عاطفی صحبت کنید.
• چگونه خشونت به تصویر کشیده شده است؟ این موضوع چه حسی به شما داد؟ آیا تکان دهنده یا هیجان انگیز بود؟ چه چیزی نشان داده شد یا نشان داده نشد؟
• آیا نظریه روانشناسی پشت این فیلم چیست؟ آیا مردم می‌توانند از طریق رویاها خود را درک کنند؟
• فیلم‌ها چگونه شبیه و یا ناسیمیل به رویاها هستند؟ آیا این فیلم تا به حال شبیه یک رویا احساس شده است؟ کدام فیلم‌ها منطق رویا را به طور موثری به تصویر می‌کشند؟ چگونه؟

والدین باید بدانند که سیبری سفری غیرمعمول از خودکاوی از طریق رویاها و کابوس‌ها است، با داستانی نه چندان پیچیده (و نباید با فیلمی به همین نام با بازی کیانو ریوز اشتباه گرفته شود). یکی از بسیاری از همکاری‌های آبل فرارا کارگردان و ویلم دافو بازیگر، بهترین گزینه برای طرفداران متعهد این دو یا بینندگانی است که روانشناسی را می‌شناسند (کارل یونگ الهام‌بخش است). انتظار برهنگی کامل و گرافیکی مکرر، هم مرد و هم زن را داشته باشید؛ شخصیت اصلی با چند زن رابطه جنسی دارد. افراد از ناحیه سر مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرند، با فواره‌های خون؛ بدن زنی با شکم باز شده نشان داده می‌شود که بین پاهایش چیزی شبیه جنین خونی (یا حیوان مرده) به نظر می‌رسد؛ و شخصیتی توسط یک سگ مورد حمله قرار می‌گیرد، با غرش و فریاد. شوک‌های ناگهانی، تصاویر کابوس‌وار و دیگر چیزهای عجیب و غریب فراوان است. شخصیت‌ها در یک بار می‌نوشند و سیگار می‌کشند، و نوجوانان در یک مهمانی می‌نوشند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این سفر چالش‌برانگیز، جستجوگر و عجیب، که قطعاً بینندگان معمولی را از خود دور می‌کند، ممکن است کسانی را که با روانشناسی آشنا هستند یا با آثار کارگردان آبل فرارا بیش از حد معمول آشنایی دارند، به دام بیندازد. سیبری - که نباید با فیلم کیانو ریوز در سال 2018 اشتباه گرفته شود - ششمین همکاری فرارا و نامزد اسکار ویلم دافو است؛ رابطه کاری عمیق و درونی آنها باعث می‌شود دافو اغلب به عنوان نماینده فرارا در صفحه نمایش ظاهر شود، و تجربیات مشترک آنها داستان‌ها را شکل می‌دهد. (آخرین فیلم آنها، توماسو، از همبستگی و احساسات بیشتری برخوردار بود.) این فیلم، که از نوشته‌های کارل یونگ الهام گرفته شده، عجیب و غریب، اغلب شوک‌آور و گاهی اوقات ابلهانه است.در حالی که بسیاری از فیلم‌های فرارا لحظات عجیب و غافلگیرکننده‌ای را به نمایش می‌گذارند که تقریباً می‌توانند رویا یا کابوس باشند، او اساساً یک واقع‌گرا است و معمولاً در مناظر و شخصیت‌های شهری کثیف و کثیف دست و پا می‌زند و شخصیت‌هایی که واقعاً طعم زندگی را چشیده‌اند. بنابراین او نمی‌تواند کاملاً یک فیلم کامل را در حالت رویا به تصویر بکشد. اگرچه بسیاری از تصاویر فیلم بسیار تاثیرگذار هستند، سیبری ساختار زیادی دارد و زاویه‌های تیز زیادی دارد. به اندازه‌ای که یک فیلم دیوید لینچ ممکن است، صادقانه جریان ندارد. با این حال، رشته اتصال دافوئه است، با یک اجرا کاملاً متعهدانه و صادقانه از مردی که در جستجوی شفقت و درک است. این یک سفر بسیار غیرمعمول و عمدتاً پاداش‌دهنده است.