مسابقه بزرگ

مسابقه در حال انجام است در مسابقه بزرگ! با آمبولانسی که راننده‌اش جی. جی. مک‌کلور (برت رینولدز) و ویکتور (با بازی دام دلوئیس) است، که خود را ابرقهرمانی به نام کاپیتان کائوس می‌داند، به عنوان بخت اول قهرمانی، خدمه‌های یک یا دو نفره برای برنده شدن در مسابقه رانندگی از ساحل غربی به ساحل شرقی با هم رقابت می‌کنند. از میان دیگر شرکت‌کنندگان: یک شیخ عرب (جیمی فار)؛ دو شرطبند بزرگ که خود را به شکل کشیش درآورده‌اند (دین مارتین و سممی دیویس جونیور)؛ یک زوج پسر روستایی (مل تیلیس در حال لکنت زبان و تری بردشاو)؛ یک زن باهوش و زیبا (ادریان باربو)؛ یک جادوگر تکنولوژی ژاپنی (جکی چان با حرکات آکروباتیک)؛ و راجر مور در استون مارتین به عنوان راجر مور. همین است، کل داستان همین است، که با مامورین پلیس سرسخت بزرگراه، ورود یک مقام رسمی بداخلاق دولت، آدم‌ربایی تقلبی یک بلوند کلیشه‌ای (فرا فاوست)، و یک دکتر عجیب با سرنگ (جک الم) پیچیده‌تر می‌شود. کارگردانی شده توسط هال نیدهام، بدلکار برجسته هالیوود، که همه‌چیز درباره بدلکاری ماشین، شوخی‌های درونی، لبخندهای معنی‌دار، نوشیدن آبجو، و تحسین سینه‌های بزرگ است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تغییر نگرش‌ها نسبت به مصرف نوشیدنی‌های الکلی و رانندگی از زمان ساخت این فیلم صحبت کنند. آیا فیلمی در روزگار ما از رانندگی در حالت مستی به عنوان یک عنصر کمدی استفاده می‌کند؟ چگونه این نگرش‌ها و تغییر نگرش‌ها نشان‌دهنده‌ی پذیرش‌های موجود در یک فیلم هستند؟
• چرا تماشاگران از فیلم‌هایی درباره شخصیت‌های کمیک که قانون را می‌شکنند و ماموران انتظامی و مقامات را فریب می‌دهند، لذت می‌برند؟ آیا می‌توان گفت خندیدن به این شخصیت‌ها ما را قدرتمندتر می‌کند؟ چرا این موضوع ممکن است جذاب باشد؟
• این فیلم پر است از کاریکاتورها (یا کلیشه‌ها). کدام‌ها هنوز بعد از گذشت دهه‌ها از ساخت این فیلم خنده‌دار هستند؟ کدام‌ها ممکن است حالا توهین‌آمیز باشند؟ چرا؟

والدین باید بدانند که فیلم «دویدن توپ‌های توپخانه‌ای» یکی از کمدی‌های محبوب اوایل دهه ۱۹۸۰ است که در آن ماجراجویان بی‌پروا در تلاش برای فریب رقبا و ماموران اجرای قانون دست به هر کاری می‌زنند. بازیگران اصلی این فیلم برت رینولدز و دستیارش دام دلوئیس هستند که در یک مسابقه اتومبیل‌رانی بین‌شهری شرکت می‌کنند. صحنه‌های اکشن فیلم شامل تصادفات، انفجارات، پرش اتومبیل‌ها از روی موانع، و تعقیب و گریز با سرعت بالا است. همچنین برای ایجاد لحظات خنده‌دار، از کاریکاتورهای اغراق‌آمیز شخصیت‌هایی مانند یک شیخ عرب، متخصصان ژاپنی هنرهای رزمی و فناوری، یک مادر یهودی، یک لکنت‌گو، پسران جنوبی، و زنان فراوان با اندام‌های جذاب و اندکی پوشش استفاده شده است. الفاظ زشت و توهین‌آمیز (مانند «احمق»، «احمق»، «فاحشه»، «سگ»، و «تجاوز گروهی») در فیلم به کار رفته است. جوک‌های نژادپرستانه‌ای نیز علیه سمّی دیویس جونیور، که به عنوان یک فرد خوش‌اخلاق و سرگرم‌کننده به تصویر کشیده شده، وجود دارد. علاوه بر شوخی‌های جنسی و رفتارهای هنجارشکنانه، نوشیدن الکل به‌ویژه در حد افراط، سرگرمی همیشگی گروه است. نوشیدنی مورد علاقه آنها آبجو است و گاهی اوقات حتی در حین رانندگی با سرعت بالا نیز از آن استفاده می‌کنند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

در زمان خودش، فیلم Cannonball Run از مد روز هم جلوتر بود و یکی از آن فیلم‌هایی است که به نظر می‌رسد بازیگران و فیلم‌سازان در آن از تماشاگران خود سرگرم‌تر هستند. هنوز هم برخی از صحنه‌های خنده‌دار در آن وجود دارد، به‌ویژه با بازی برت و دام در نقش دوستان ابله، اما به دلیل اینکه بخش زیادی از شوخی‌های فیلم بر اساس جوک‌های قدیمی دربارهٔ بلوندهای احمق، مستی، و آسیایی‌ها و روستاییان کلیشه‌ای است، ممکن است برای برخی توهین‌آمیز باشد. داستان سطحی، شخصیت‌های یک‌بعدی، و عدم ارتباط حتی ضعیف‌ترین اتفاقات فیلم با زندگی واقعی، باعث می‌شود که تماشای آن برای کسانی که خاطرات خوبی از آن دارند، لذت‌بخش‌تر از کسانی باشد که برای اولین بار آن را تماشا می‌کنند.