ولگردها

در این فیلم، زنی سیاه‌پوست (اشلی مدکو) به دلیل نژادپرستی و حاشیه‌نشینی نهادینه‌شده با سختی مواجه می‌شود. او آن شرایط را ترک می‌کند تا زندگی بهتری داشته باشد. اما سال‌ها بعد، زمانی که آن زندگی را به دست می‌آورد، گذشته‌اش دوباره او را آزار می‌دهد. آیا او می‌تواند دوباره فرار کند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم‌های مهیج صحبت کنند. آیا خشونت در این فیلم توجیه‌پذیر بود؟ چرا یا چرا نه؟
• آیا شما تصمیمات مشابهی با چری می‌گرفتید؟ در مورد نوا چطور؟ چرا بله یا خیر؟
• آیا پایان‌بندی رضایت‌بخش بود؟ به چه دلیلی؟
• فیلم چه کلیشه‌هایی را تقویت می‌کند؟ چرا نمایش کلیشه‌ها اینقدر آسیب‌رسان است؟

والدین باید بدانند که فیلم The Strays یک فیلم هیجان‌انگیز بریتانیایی است در مورد زنی سیاه‌پوست که از حاشیه‌نشینی به دلیل نژادش ناراضی است. او از شرایطش خارج می‌شود و کاملاً به شخص جدیدی تبدیل می‌شود، اما گذشته‌اش دوباره به سراغش می‌آید. در فیلم برخی خشونت‌ها، تهدیدها، ارعاب و خطرها وجود دارد. مردی پس از شکنجه‌ای کوتاه جان می‌دهد، افرادی با چاقوی بزرگی یک خانواده را تهدید می‌کنند، اما خونریزی بسیار کمی وجود دارد. نوجوانی دورگه توسط نوجوانی سفیدپوست مورد آزار نژادی قرار می‌گیرد. مردی سر نوجوانی را با کیسه پلاستیکی می‌پوشاند و ناپدری‌اش صورت قربانی را با توپ بسکتبال می‌شکند. مادری پسرش را با کفش می‌زند چون خیلی دیر به خانه می‌آید. زنی خوابی می‌بیند که موهایش مثل پیچک‌های در حال رشد به او حمله می‌کنند. مردی مسن نوجوانی را تشویق به مصرف ماری‌جوآنا، سیگار و خشونت نسبت به نوجوانی دیگر می‌کند. محتوای جنسی شامل صحنه‌ای کوتاه از رابطه جنسی (بدون برهنگی) است که زنی را بر روی مردی نشان می‌دهد. الفاظ زشت شامل کلمات فاک، فاکینگ، شیت، لعنتی، جهنم و دورگه است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

متاسفانه این فیلم مهیج ناامیدکننده، کلیشه‌های رایج در مورد مردان و مادران سیاه‌پوست را تقویت می‌کند. علی‌رغم اینکه بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده است، فیلم "فراری‌ها" در بهترین حالت تلاش می‌کند اما در انتقاد از نابرابری‌های نژادی ناعادلانه که منجر به تصمیمات بد زندگی افراد می‌شود، ناکام می‌ماند. در بدترین حالت، این فیلم به درستی می‌تواند به عنوان فیلمی بی‌مسئولیت در نحوه نمایش مردان و مادران سیاه‌پوست تلقی شود. نیمه اول فیلم با موسیقی تقریباً مداوم و وهم‌آلود همراه است که هدف آن دراماتیزه کردن احساسات داخلی چری/نِو است، که احتمالاً ترس او از افشای گذشته‌اش (به عنوان یک زن سیاه‌پوست "واقعی") در محیط فعلی مرفه و سفیدپوست خود است، اما این نوع نمایش فقط هم‌راستایی خسته‌کننده و نژادپرستانه زنان سیاه‌پوست با "دیوانگی" را تقویت می‌کند. فیلم همچنین به شیوه‌ای هوشمندانه به این موضوع نمی‌پردازد که چگونه همه افراد سفیدپوست در فیلم به طرز باورنکردنی منطقی، آرام و کاملاً خوب به نظر می‌رسند، در حالی که هر زمان که "سیاه‌پوستی" ظاهر می‌شود (مانند یک مرد سیاه‌پوست)، موسیقی وهم‌آلود پخش می‌شود، شات‌های تهدیدآمیز بیننده را می‌لرزانند و خشونت تقریباً به طور آنی رخ می‌دهد.این موضوع به‌خصوص توهین‌آمیز است وقتی که فرزندان سابق چری/نِو در واقع ظاهر می‌شوند (فراتر از «توهمات دیوانه‌وار» اولیه‌ی او از آن‌ها). به‌طور غیرقابل‌توضیحی، مرد بالغ فعلی و خواهر کوچکتر (که چری/نِو آن‌ها را در گذشته به «پدر بد و آزاردهنده» رها کرده بود) در واقع با تهدید برمی‌گردند تا مادرشان و خانواده‌ی جدید او را بترسانند. با کینه و خشونت، این مرد به برادر ناتنی‌اش یاد می‌دهد که چطور سیگار بکشد، مست کند (حشیش) و خشونت به خرج دهد (با کتک زدن یک همسال نژادپرست). این مرد اغلب عصبانی و خشن نشان داده می‌شود، در نهایت با شکنجه و کشتن پدر سفیدپوست، که فقط برابری سیاه‌پوستی با جنایت و خشونت را بیشتر تأکید می‌کند. بسیاری از کودکان رها شده‌اند اما بزرگ نمی‌شوند و خشونت و ترس را برای رها کنندگانشان آرزو نمی‌کنند. چرا این داستان را بگوییم؟ چرا به این شکل و از این دیدگاه آن را بگوییم؟ بیننده چه چیزی را با خود می‌برد؟ برای برخی این فیلم به سادگی یک شکست است، چرا که یک تریلر است که به یک اوج ناراضی‌کننده و خالی می‌رسد، اما برای دیگران، این فیلم به‌طور مستقیم توهین‌آمیز، نژادپرستانه و بی‌مسئولیت است.