قهرمان شوت کردن

در فیلم شلیک هروئین، سه نفر از ساکنان شهر ویسپرینگ پاینز پنسیلوانیا که عزیزانشان را بر اثر اعتیاد به مواد مخدر از دست داده‌اند، یک گروه ضربت ضد مواد مخدر تشکیل می‌دهند تا با بحران مواد مخدر در جامعه‌شان مبارزه کنند. وقتی روش‌های افراطی آنها باعث دردسرشان با قانون می‌شود، خودشان دست به کار می‌شوند.

• آیا آدم می‌تواند الگوی مناسبی باشد؟ در مورد فردی با چنین ویژگی‌هایی در زندگی واقعی چه فکری می‌کنید؟
• چگونه مصرف مواد مخدر به تصویر کشیده می‌شود؟ در مورد نوشیدن و سیگار کشیدن چه؟ چه پیامی منتقل می‌کند؟
• این اولین فیلمی است که به طور مستقیم بحران مواد مخدر در آمریکا را مورد توجه قرار می‌دهد و از طریق تامین مالی جمعی برای رساندن پیام خود تلاش کرده است. آیا فکر می‌کنید فیلم ابزار موثری برای انتشار پیام‌های مثبت و/یا اطلاع‌رسانی است؟ آیا فکر می‌کنید این فیلم موفق بوده است؟
• نظر شما در مورد این مفهوم فیلم چیست که اگر از نحوه برخورد دولت (از جمله پلیس و وزارت دادگستری) با موضوعی راضی نیستید، باید آن را به دست خودتان بسپارید؟

والدین باید بدانند که فیلم Shooting Heroin یک درام ضد مواد مخدر است در مورد افرادی که با اپیدمی مواد مخدر در شهرشان مبارزه می‌کنند. اسلحه در همه جا حمل می‌شود و در یک مورد، برای تهدید فروشندگان استفاده می‌شود، اما خشونت اسلحه در فیلم محدود است و به قهرمانان فیلم کمک نمی‌کند. از آنجایی که فیلم در مورد اپیدمی مواد مخدر است، مصرف هروئین و کیسه‌های پودر نشان داده می‌شود، اما زمان بیشتری به توضیح این اختصاص داده شده است که چرا بچه‌ها هرگز نباید مواد مخدر مصرف کنند. با این حال، شخصیت‌های اصلی سیگاری‌های زنجیره‌ای و نوشندگان مداوم هستند (صحنه‌های زیادی در یک بار اتفاق می‌افتد). همه شخصیت‌ها در کلیسای کاتولیک محله جمع می‌شوند، یکی از شخصیت‌ها اغلب در مورد خدا صحبت می‌کند و جماعت از کشیش می‌پرسد که کشتن کسی که شرارت می‌کند گناه است یا نه. این سوال هرگز پاسخ داده نمی‌شود و فیلم تقریباً فاقد هرگونه بینش مبتنی بر ایمان است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این درام به نظر می‌رسد که کسی عنوانی هوشمندانه برای آن انتخاب کرده و سپس فیلمنامه‌ای را حول آن نوشته است. چطور می‌توان مشکل مصرف هروئین را حل کرد؟ با دستگیری کسانی که هروئین وارد می‌کنند! بله! این فیلم چیز جدید یا افشاگرانه‌ای ندارد: اساسا یک خبر کوتاه درباره اپیدمی مواد افیونی است که به داستانی تبدیل شده که در آن چند نفری که عزیزانشان را از دست داده‌اند، مبارزه می‌کنند و در میانه راه، راه خود را گم می‌کنند. خوب است که چارلز برانسون را در قلب خود گرامی بداریم، اما فیلم‌های آرزوی مرگ او که از انتقام الهام گرفته بودند، واقعا خوب نبودند.این فیلم انتقام‌جویانه کمتر از آن آثار کلاسیک جذاب و رضایت‌بخش است، اما مسئولیت‌پذیرتر. در فیلم «شوتینگ هروئین» اسلحه‌ها آنقدر همه‌جا هستند که به نظر می‌رسد شهروندان «ویسپرینگ پاینز» ممکن است تفنگ را به «چاک ئی. چیز» بیاورند، اما استفاده از آن‌ها محدودتر است و تاثیر بیشتری دارد از آن‌چه انتظار دارید. اما بقیه فیلم در این زمینه کم می‌آورد. شخصیت اصلی، هازل (با بازی باورپذیر شریلین فن)، مادر دو پسر که از یک سوزن مشابه جان باخته‌اند، بخش زیادی از فیلم را صرف التماس به بچه‌های مدرسه برای دوری از مواد مخدر می‌کند، هرچند استدلال‌هایش بعید است که نگرش شکست‌ناپذیر نوجوانان را تغییر دهد. ادوارد (لارنس هیلتون-جاکوبز) آنقدر عصبانی است که پلیس معتادان به مواد مخدر را دستگیر می‌کند به جای فروشندگان، که حتی نمی‌تواند صحبت کند-- فقط می‌تواند از میان دندان‌های فشرده‌اش هیس بکشد. و آدام (آلان پاول)، قهرمان پدر مجرد/سرباز بازنشسته، آنقدر از مرگ خواهرش احساس گناه می‌کند که وقت خود را از فرزند خردسالش و بار پرچم کنفدراسیون‌اش دور می‌کند تا فروشندگان مواد مخدر را تعقیب کند-- اما به چه منظور؟ فیلم زمان بسیار کمی را با هر شخصیتی که واقعاً با اعتیاد به مواد مخدر دست و پنجه نرم می‌کند، می‌گذراند. و علی‌رغم تمام انرژی که شخصیت‌ها برای پایان دادن به سوء مصرف مواد در شهرشان صرف می‌کنند، با یک ناله به پایان می‌رسد.