فرانکشتاین

فیلم فرانکنشتاین که بر اساس رمان مری شلی ساخته شده و در سال 1۹۳۱ منتشر شد، داستان آزمایش‌های دکتر هنری فرانکنشتاین (کالین کلایو) و دستیارش گوژپشت، فریتز را روایت می‌کند که جسد دزدی می‌کنند تا هنری بتواند آزمایش‌های خود برای خلق زندگی انسانی را انجام دهد. علی‌رغم التماس دوستان، خانواده و همکارانش، هنری پافشاری می‌کند و سرانجام موفق می‌شود مخلوق خود را به زندگی بازگرداند. اما او خیلی زود پیامدهای بازی کردن در نقش خدا را درک می‌کند (و همچنین متوجه خطری که در اعتماد به دستیارتان برای دزدیدن مغز مناسب وجود دارد). این هیولا (با بازی بوریس کارلوف) به سمت روستا فرار می‌کند. او که از طرف خالقش طرد شده، توسط دستیار هنری آزار دیده و توسط گروهی خشمگین از روستاییان تعقیب می‌شود، با سردرگمی و خشونت واکنش نشان می‌دهد و حتی در شب عروسی هنری، عروس او را نیز می‌ترساند. روستاییان مسلح به مشعل و سگ‌های شکاری، به دنبال انتقام از او هستند و دکتر فرانکنشتاین نیز رو در روی مخلوق خود قرار می‌گیرد.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره‌ی تحول فیلم‌های ترسناک از زمان انتشار این فیلم در سال ۱۹۳۱ صحبت کنند. چه چیزی باعث ترسناک شدن یک فیلم می‌شود؟
• آیا فیلم‌های ترسناک معاصر بیش از حد به خشونت و خونریزی غیرضروری متکی هستند؟
• چطور این فیلم هنوز هم بدون استفاده از محتوای اغراق‌آمیز، ترسناک است؟
• وقتی به هیولای فرانکنشتاین فکر می‌کنم، چه حسی به شما دست می‌دهد؟ آیا برایش احساس بدبختی می‌کنید؟

والدین باید بدانند که اگرچه این فیلم ترسناک بر اساس استانداردهای امروزی ملایم است، اما با موضوعات زندگی و مرگ و اخلاقیات علمی سر و کار دارد. همچنین، چند صحنه قتل وجود دارد، از جمله کودکی که توسط یک هیولا کشته می‌شود وقتی که او را به داخل دریاچه می‌اندازد. کودکان کوچکتر ممکن است از هیولا، موضوعات نبش قبر و صحنه‌های آزمایشگاه بترسند. با این حال، کودکان بزرگتر که به ریتم سریع و خشونت نمادین فیلم‌های ترسناک مدرن عادت دارند، ممکن است این فیلم را بسیار قدیمی و غیرجذاب بدانند.

دهه‌ها پس از انتشار این فیلم کلاسیک ترسناک، هنوز هم به دلیل حضور تاثیرگذار و ترسناک بوریس کارلوف در نقش هیولا، ترسناک و دلهره‌آور باقی مانده است. وقتی او برای اولین بار در فیلم ظاهر می‌شود - موجودی بزرگ، سنگین، با چشمانی خالی و بی‌روح - آن لحظه ترس و وحشتی سیاه و سفید است. اما کارلوف همچنین با نقش‌آفرینی خود از یک موجود تراژیک و سوءتفاهم‌برانگیز که بدنی به قدرت اژدها و ذهنی معصوم و کودکانه دارد، همدردی برمی‌انگیزد. البته که فیلم گاهی قدیمی و کهنه به نظر می‌رسد و بینندگان ممکن است برخی صحنه‌ها را بیشتر از آنکه ترسناک باشد، احمقانه و خنده‌دار بدانند. اما به‌طور کلی، این فیلم به‌خوبی دوام آورده و هنوز هم قابل تماشا است.کسانی که با صحنه‌های مشهورتر آشنا هستند، با دیدن شخصیت پدر هنری، یک بارون پیر و بداخلاق، که نقش طنزآمیزی در فیلم دارد، شگفت‌زده خواهند شد. اگرچه آخرین دیالوگ‌های بارون که پایان‌بخش فیلم هستند، ممکن است از نظر استانداردهای امروزی ناگهانی به نظر برسند، اما همچنان طنین‌اندازنده طنز تلخ و عجیب آرزوی یک پیرمرد برای داشتن نوه‌ای و "پدر شدن" پسرش از نوعی کودک-هیولاست. این فیلم کلاسیک همچنان نمادین‌ترین اقتباس سینمایی از رمان است، اگرچه تا حدی از طرح اصلی مری شلی فاصله می‌گیرد.